Όταν η πρόκριση σου χτυπά την πόρτα κι εσύ… αρνείσαι να ανοίξεις!

Ο Παναθηναϊκός πέταξε ακόμα μια ευκαιρία κόντρα στη Βαλένθια, είδε τη σειρά να γίνεται «ρώσικη ρουλέτα» στο 2-2 και πλέον καλείται να κοιτάξει κατάματα όχι μόνο τα σφυρίγματα μιας βραδιάς, αλλά και τις δικές του παθογένειες που επέστρεψαν την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Υπάρχουν ήττες που εξηγούνται εύκολα. Υπάρχουν ήττες που απλώς πονάνε. Και υπάρχουν κι εκείνες που απαγορεύεται να τις προσπεράσεις ως… «ένα κακό βράδυ», γιατί μέσα τους κρύβουν όλα όσα φοβόσουν, όλα όσα έβλεπες να έρχονται, αλλά αρνιόσουν να πιστέψεις ότι θα εμφανιστούν ξανά στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της σεζόν, ειδικά μετά το 0-2 στη Βαλένθια.

Η εμφάνιση του Παναθηναϊκού στο Game 4 ανήκει ακριβώς σε αυτή την τελευταία κατηγορία. Το πρόβλημα δεν είναι το 86-89, ούτε καν το 2-2 στη σειρά. Το ζήτημα δεν είναι μόνο η χαμένη ευκαιρία να τελειώσει η πρόκριση στο ΟΑΚΑ, μπροστά σε ένα κοινό που έσπρωχνε την ομάδα ακόμα κι όταν εκείνη έδειχνε ανήμπορη να σύρει τον εαυτό της. Ήταν ο τρόπος κι η άρνηση, αυτή η πεισματική άρνηση! Μια ομάδα που, πολλές φορές μέσα στο σαραντάλεπτο, έβλεπε την αντίπαλό της να της λέει σχεδόν προκλητικά «πάρε το ματς» κι εκείνη απαντούσε με ένα βασανιστικό «όχι, ευχαριστώ».

Ας το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή, χωρίς μισόλογα. Η διαιτησία ήταν ΤΡΑΓΙΚΗ. Όχι απλώς κακή ή εκνευριστική, αλλά αδιανόητη για το επίπεδο ενός Game 4 στα Play-Offs της Ευρωλίγκας. Σφυρίγματα που πρόσβαλαν τη σοβαρότητα μιας σειράς που κρίνει ένα εισιτήριο για το Final Four. Ο Παναθηναϊκός είχε κάθε λόγο να νιώθει εγκλωβισμένος σε ένα πλαίσιο που δεν του επέτρεπε να βρει ρυθμό, με αποφάσεις που έκοβαν τα πόδια και τα… χέρια των παικτών του σε κάθε κρίσιμη κατοχή.

Μόνο που το μεγάλο πρόβλημα για τον «Επτάστερο» είναι πως η διαιτησία δεν φτάνει για να εξηγήσει τα πάντα. Αν ο Παναθηναϊκός θέλει πραγματικά να επιβιώσει στο Game 5 και να αποδείξει ότι είναι ομάδα τίτλου, πρέπει να έχει το θάρρος να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη.

Συνεπώς, το Game 4 δεν χάθηκε μόνο από τα σφυρίγματα. Χάθηκε στο εφιαλτικό 1ο δεκάλεπτο. Χάθηκε στην άμυνα «με τα μάτια», στα αργά πόδια, στις χαμένες περιστροφές και στην ευκολία με την οποία η Βαλένθια έβρισκε ρυθμό χωρίς καν να χρειαστεί να κάνει κάτι εξωπραγματικό. Έτσι, το 15-26 της πρώτης περιόδου έδωσε το δικαίωμα στους Ισπανούς να πιστέψουν ότι μπορούν να φύγουν με το «διπλό».

Σε τέτοια παιχνίδια, η άμυνα δεν είναι επιλογή που την ενεργοποιείς στο δεύτερο ημίχρονο όταν «σφίγγουν τα γάλατα», αλλά η βάση της ύπαρξής σου. Αν δεν μπεις στο παρκέ για να «δαγκώσεις» από την πρώτη κατοχή, δίνεις στον αντίπαλο το οξυγόνο που χρειάζεται για να γίνει επικίνδυνος. Και όλοι γνωρίζουμε ότι όταν η Βαλένθια πάρει αυτό το οξυγόνο, μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνη.

Πάντως, η στιγμή που το σκορ έγραψε 53-52 είναι η σύνοψη όλης της αναμέτρησης. Ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει να «πνίξει» τη Βαλένθια, το ΟΑΚΑ είχε σηκωθεί στο πόδι και η ανατροπή έμοιαζε νομοτελειακή. Οι Ισπανοί έδειχναν να περιμένουν απλώς την καταιγίδα που θα τους σάρωνε.

Εκεί ακριβώς χρειαζόταν το «δολοφονικό» ένστικτο. Ωστόσο, αντί γι’ αυτό, είδαμε βιασύνη, κακές επιλογές και μια ακατανόητη άρνηση να χτιστεί το μομέντουμ. Όταν το παιχνίδι ήρθε στα χέρια του, ο Παναθηναϊκός έμοιαζε σαν να φοβήθηκε την ίδια του την αντεπίθεση. Το πραγματικό έγκλημα δεν ήταν ότι η Βαλένθια έβαλε μεγάλα σουτ. Ήταν ότι όταν η αντίπαλος λύγισε, η επίθεση του «Τριφυλλιού» αρνήθηκε να πάρει αυτό που της προσφερόταν.

Η τραγική κατάληξη κι λάθος επιλογή

Η τελευταία επίθεση με τον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις είναι ο θλιβερός επίλογος της βραδιάς. Ένα μακρινό τρίποντο και μια βιαστική απόφαση που επιτρέψτε μου προσωπικά να μην έχω καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί ή τι είχε στο μυαλό του ο Αμερικανός. Προφανώς, ένας αγώνας δεν χάνεται σε ένα σουτ, αλλά η τελευταία εικόνα συμπυκνώνει πάντα το συναίσθημα. Ο Παναθηναϊκός δεν έβγαλε την επίθεση μιας ομάδας που ήξερε τι ζητούσε όταν πίεζε το χρονόμετρο, αλλά μιας ομάδας που ξέμεινε από καθαρό μυαλό την ώρα της κρίσης. Καλώς ή κακώς, τα τελευταία 7.8 δευτερόλεπτα δεν χρειαζόταν ηρωισμός από τα 8 μέτρα. Χρειαζόταν υπομονή για να βρεθεί η καλύτερη δυνατή συνθήκη.

Στον αντίποδα, ο Τσέντι Οσμάν έδωσε λύσεις, ο Κέντρικ Ναν προσπάθησε να κουβαλήσει, ο Τολιόπουλος έδωσε την απαραίτητη σπίθα και ο Λεσόρ κατέθεσε την ενέργειά του. Όμως οι μονάδες δεν αρκούν όταν η συνολική λειτουργία «μπλοκάρει» στα βασικά.

Ο Εργκίν Αταμάν ξέρει καλύτερα από τον καθένα ότι το 2-2 είναι μια αποτυχία με βάση την εξέλιξη της σειράς. Όταν έχεις πάρει το πλεονέκτημα στην Ισπανία, δεν επιτρέπεται να μετατρέπεις την κατάσταση σε «ρουλέτα».

Τώρα, το πιο επικίνδυνο είναι η παγίδα της οργής. Η διαιτησία πρέπει να συζητηθεί, η Ευρωλίγκα πρέπει να πάρει θέση και φυσικά δεν θα το κάνει, αλλά το Game 5 θα κερδηθεί από την ομάδα που θα μπει στο παρκέ αποφασισμένη να μην χαρίσει τίποτα.

Το μπάσκετ δεν σου χρωστάει επειδή έχεις βαριά φανέλα ή κατάμεστο γήπεδο. Σου δίνει μόνο όσα είσαι έτοιμος να διεκδικήσεις με το μαχαίρι στα δόντια. Κι έτσι, τόσο απλά, στο Game 5, ο Παναθηναϊκός δεν καλείται να νικήσει τη Βαλένθια, αλλά να νικήσει, πρώτα από όλα, τον κακό του εαυτό.

📌 Διαβάστε ακόμη…

• Έξαλλοι στον Παναθηναϊκό με την διαιτησία! – Δύο μέτρα και δύο… σταθμά οι «γκρι»
• Αταμάν: «25 χρόνια, πρώτη φορά είδα τόσο περίεργα πράγματα – Δεν ξέρω ποιοι διαιτητές θα είναι εκεί!»
• «Πράσινο»… δις εξαμαρτείν, τα τίναξε όλα στον αέρα ο Παναθηναϊκός!
• Όταν η πρόκριση σου χτυπά την πόρτα κι εσύ… αρνείσαι να ανοίξεις!
• Αντέδρασε ο Γιαννακόπουλος: «Όποιος πιστεύει, να εμφανιστεί και να το αποδείξει…»