Και Μήτσο… δεν θα υπάρξει ποτέ νέος Διαμαντίδης!

Οι «πράσινοι» κατέκτησαν άλλον ένα τίτλο και έγιναν η μοναδική ομάδα από το 1996 που σηκώνει μια κούπα κάθε χρόνο. Ο Κωνσταντίνος Πανάς γράφει για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας που “βάφτηκε” πράσινος για το 2016 και παράλληλα σχολιάζει τις επιδόσεις του… recordman, Δημήτρη Διαμαντίδη.

Ο Γιάννης Αντετοκούμπο κάνει πράγματα και θαύματα στην Αμερική. Ο πρώην «πράσινος», Νίκος Καρέλης, έχει βαλθεί να τρελάνει τους πάντες στο Βέλγιο. Η Λέστερ συνεχίζει το μαγικό της ταξίδι προς τον τίτλο και στην Ελλάδα τα πράγματα συνεχίζουν ως έχουν. Ο Ολυμπιακός κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, οι υπόλοιποι “μεγάλοι” έχουν συσπειρωθεί εναντίον της ΕΠΟ και κάπως έτσι κυλάει η κάθε χρονιά στη χώρα μας.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πραγματικότητα. Εκείνη που αντικρίσαμε σήμερα στο ΟΑΚΑ που έμοιαζε σαν να βγήκε από παραμύθι. Σε εκείνο το άθλημα που δεν νικάει πάντα ο καλύτερος και επιτρέπεται και στον πιο αδύναμο να ονειρεύεται. Σε εκείνη την πραγματικότητα, όπου μια ομάδα η οποία μέχρι πέρυσι κατακτούσε το τρίτο συνεχόμενο Κύπελλο ΕΣΚΑΝΑ, έχει το δικαίωμα να αντιμετωπίζει την κορυφαία ευρωπαϊκή ομάδα της τελευταίας 20ετίας σε τελικό. Εκεί όπου φίλαθλοι και των δύο ομάδων απολαμβάνουν το θέαμα με τις οικογένειες τους και χειροκροτούν σε κάθε ωραία φάση. Εκεί όπου ο Δημήτρης Γιανακόπουλος ευχήθηκε να υπάρχει παρόμοια συμπεριφορά και σε τελικό “αιωνίων”. Εκεί όπου ο Δημήτρης Διαμαντίδης είπε το αντίο ως πολυνίκης του θεσμού με 10 κατακτήσεις σε 12 συμμετοχές.

Είναι φορές που τα λόγια ξεχειλίζουν και οι λέξεις πέφτουν σαν χαλάζι πάνω στο χαρτί και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που αγαπάει. Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω να μιλάω για το θρύλο του Διαμαντίδη και αυτό γιατί είμαι σίγουρος πως όσο ταλέντο και αν διαθέτω στην συγγραφή, άλλο τόσο… μικρή θα είναι η δουλειά μου μπροστά σε αυτό τον άνθρωπο. Και όσο λυπηρό μου είναι να αναφέρω ότι αυτός ήταν ο τελευταίος του τελικός Κυπέλλου Ελλάδος, άλλο τόσο ακόμη λυπηρό μου είναι να σκεφτώ πως θα είναι ο επόμενος τελικός τον ερχόμενο χρόνο.

Πώς θα είναι κάθε παρκέ στην Ελλάδα χωρίς να το επισκέπτεται αυτός ο θρύλος που ακούει στο όνομα Διαμαντίδης. Όπως είπε και ο Χαραλαμπόπουλος, δεν θα ξανά βγει Διαμαντίδης. Και φυσικά δεν μιλάμε για τα αγωνιστικά του χαρακτηριστικά. Αλήθεια, θα υπάρξει άλλος παίκτης που θα αφοσιωθεί, θα λατρέψει, θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί τόσο όσο ο Διαμαντίδης; Τα ίδια λέγαμε και για τον Αλβέρτη. Για τον Μποντιρόγκα… και φυσικά υπήρχε ο επόμενος. Αλλά όχι. Δεν θα αγαπήσουμε ποτέ κάποιον όσο αγαπήσαμε τον Διαμαντίδη και όχι ως οπαδοί του Παναθηναϊκού, αλλά ως Έλληνες φίλαθλοι. Τον άνθρωπο που μας χάρισε το δεύτερο ευρωπαϊκό. Τον άνθρωπο που μας δίδαξε όσο κανείς άλλος πως «η σκληρή δουλειά νικάει το ταλέντο». Τον άνθρωπο που έδωσε και τη ζωή του για να φτάσει εδώ που έφτασε και να αναγνωρίζεται από τους κορυφαίους ως ο κορυφαίος.

Και μέσα σε όλα αυτά, το «Τριφύλλι» έγινε η μοναδική ομάδα την τελευταία 20ετία που σηκώνει τουλάχιστον ένα τίτλο κάθε χρόνο. Η ομάδα που υποτίθεται ότι θα κατέρρεε το 2012. Αλήθεια, πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για νέες αυτοκρατορίες χωρίς να υπολογίζουν τον… παντοκράτορα. Γιατί φυσικά η βασίλισσα είναι η ΑΕΚ με τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο, ο αυτοκράτορας είναι ο Άρης που έκανε όλη την Ελλάδα να τον στηρίζει, ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός που σημείωσαν εξαιρετικές χρονιές ανά τακτά διαστήματα, αλλά μια είναι η ομάδα με τους 58 τίτλους και τη μεγαλύτερη διάρκεια.

Αυτό που συνέβη απόψε δεν ήταν το 17^ο τρόπαιο που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός. Ήταν το όνειρο μιας μικρής ομάδας που έφτασε μέχρι τον τελικό, ενώ πιο πριν έχει αποκλείσει πέντε ομάδες από την Α1. Ήταν το γεγονός ότι ο κόσμος, και ενώ το παιχνίδι είχε τελειώσει από το 2^ο λεπτό, κάθισε στις θέσεις του για να χειροκροτήσει τον νικητή. Και κάπου εκεί, ο Γάιος Σκορδίλης κρατώντας την φανέλα του Διαμαντίδη λέει γεμάτος περηφάνια πως αυτή είναι η φανέλα που φορούσε ο αρχηγός του Παναθηναϊκού στον τελευταίο τελικό Κυπέλλου της καριέρας του. Είναι το ίδιο βράδυ που η Ελλάδα έμεινε μακριά από την καφρίλα. Και αυτό είναι το μπάσκετ που ονειρευόμαστε. Με τον νικητή να χειροκροτείται από ηττημένους και νικητές. Να βλέπουμε Διαμαντίδη και Κακιούζη να βραβεύονται μπροστά σε 20.000 κόσμο και το μυαλό μας να πηγαίνει κατευθείαν στην dream team, στο Βελιγράδι και σε άλλα πολλά. Να μπορούμε να ονειρευόμαστε για ότι αγαπάμε, γιατί  μόνο τότε θα βγούμε νικητές…

Άραγε πόσο ουτοπικό θα ήταν στην τελετή για τον Διαμαντίδη, να βγει από τη φυσούνα ο Σπανούλης με στολή του Ολυμπιακού και ενώ ξεκουμπώνει την ερυθρόλευκη ζακέτα του να διακρίνεται η πράσινη φανέλα με το νούμερο «13» και ξαφνικά να επικρατεί σιγή. Και τότε θα ακουστεί η άλλοτε επική ατάκα του Μάτζικ… Ο Δημήτρης Διαμαντίδης είπε ότι θα υπάρξει και ένας άλλος Δημήτρης Διαμαντίδης… Και Μήτσο… δεν θα υπάρξει ποτέ, ποτέ, μα ποτέ ένας άλλος Δημήτρης Διαμαντίδης.