Επιτέλους… έστω κι έτσι!

Ο Νικόλας Φλωράτος σχολιάζει το “διπλό” του Παναθηναϊκού στη Σμύρνη και στέκεται στα στοιχεία εκείνα που χρήζουν άμεσης βελτίωσης στο παιχνίδι του “Εξάστερου”.

Έστω και αν στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός έχασε τα στοιχεία εκείνα που τον έστειλαν στα αποδυτήρια έχονας διαφορά 13 πόντων, έστω και αν είδε τους Τούρκους να του παίρνουν τον αέρα, έστω και αν ο εκτός έδρας εφιάλτης ξύπνησε 112 δευτερόλεπτα πριν το τέλος, όταν η Καρσίγιακα έφερε το ματς στα ίσια, ο “Εξάστερος” πήρε μια (υπερ)πολύτιμη νίκη και έκανε επιτέλους ένα μεγάλο “διπλό” στην Ευρωλίγκα!

Μπορεί η Καρσίγιακα να μην αποτελεί φόβητρο για ομάδες του μεγέθους του Παναθηναϊκού, ωστόσο στην έδρα της έχει αποδειχθεί πως μπορεί να πιάσει ταβάνι και με την δυναμική και την ώθηση που της δίνει ο κόσμος της να σε “σκοτώσει”. Το ίδιο έκανε πέρυσι στο τουρκικό πρωτάθλημα, “κλέβοντας” τον τίτλο από τους Ζοτς και Ντούντα, το ίδιο έκανε και στην παρθενική της εμφάνιση στην Ευρωλίγκα κερδίζοντας την Μπαρτσελόνα στην έδρα της.

Το “Τριφύλλι” έβαλε δύσκολα στον εαυτό του, έχασε τον έλεγχο ενός ματς που φαινόταν πως είχε έρθει στα μέτρα του και βρέθηκε να ξεκινάει από το 0, 1 λεπτό και 52 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη. Ευτυχώς, όμως, ο εφιάλτης δεν ξύπνησε, οι Τζέιμς Γκιστ και Νικ Καλάθης “μίλησαν” ολοκληρώνοντας με επιτυχία μία άμυνα και μία επίθεση αντίστοιχα και ο “Εξάστερος” έστειλε τον εαυτό του μια “ανάσα” από το Top 16 και τους Τούρκους ένα βήμα πριν… το Eurocup.

Η προχθεσινή νίκη είναι νίκη ουσίας και ψυχολογίας, ωστόσο ο Παναθηναϊκός εμφάνισε και πάλι αρκετές αδυναμίες που αυτή τη φορά δεν του στοίχισαν. Η καλή άμυνα του πρώτου ημιχρόνου εξαφανίστηκε (από 9 και 14 πόντους σε πρώτη και δεύτερη περίοδο, δέχθηκε 18 και 24 σε τρίτη και τέταρτη αντίστοιχα), ενώ υπήρξαν αρκετά “νεκρά” διαστήματα στην επίθεση.

Στοιχεία που ανά πάσα στιγμή μπορούν να κοστίσουν νίκη, παρόλο που χθες δεν στάθηκαν ικανά (ευτυχώς) να εμποδίσουν τους παίκτες του “Σάλε” να πάρουν το ροζ φύλλο αγώνα. Ο Παναθηναϊκός, όμως, επειδή δεν είχε-έχει στόχο… απλά ένα “διπλό”, ούτε η πρόκριση στο Top 16 δεν θεωρείται επιτυχία αλλά αυτοσκοπός, οφείλει να βελτιωθεί για να κοιτάξει (πολύ) ψηλότερα.

Η σταθερότητα στο παιχνίδι του, κυρίως αμυντικά, αποτελεί το πρώτο ζητούμενο (δε γίνεται από 9 να φτάνεις να δέχεσαι… 25 πόντους στην τελευταία περίοδο), ενώ η απόκτηση ενός γκαρντ ίσως έλυνε τα επιθετικά “κολλήματα”, αφού χθες τουλάχιστον παρατηρήθηκε πως το μεγαλύτερο ποσοστό των επιχυμένων επιθέσεων προέκυψαν από τα χέρια του Νικ Καλάθη. Έστω και αν τελικά δεν αποκτηθεί γκαρντ, ελπίζω πως με την επιστροφή του Παππά αλλά και όταν η ομάδα είναι απόλυτα υγιής και έχει και τον Λευτέρη Μποχωρίδη στην δωδεκάδα της, τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα.

ΥΓ: Αν λάβουμε όλες τις παραμέτρους υπόψη μας, είναι άδικο να κρίνουμε τον Τζόρτζεβιτς από τώρα.

ΥΓ1: Φελντέιν, που ήσουν τόσα χρόνια αγόρι μου;

ΥΓ2: “Επιτέλους… έστω κι έτσι!” είναι ο τίτλος του άρθρου της εβδομάδας κι εύχομαι την επόμενη εβδομάδα, μετά τον αγώνα με την Μπαρτσελόνα, ο τίτλος να είναι “Επιτέλους… την κέρδισε!”.