Η μέθοδος του… «καμουφλάζ»!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει την επικράτηση του Παναθηναϊκού στην Πόλη επί της Νταρουσάφακα, αναλύοντας τους λόγους που ο Πιτίνο κατευθύνει την επίθεση της ομάδας του στα δίποντα, παραθέτοντας ταυτόχρονα και στατιστικά, ενώ γράφει για την πρόοδο του Γιώργου Παπαγιάννη και διακρίνει στο υστερόγραφο ένα πολύ σημαντικό στοιχείο για το ελληνικό μπάσκετ. 

Ο Παναθηναϊκός για πρώτη φορά στη φετινή αγωνιστική περίοδο χτίζει ένα σερί τριών νικών και θα μπορούσα να πω ότι εντυπωσιάζει με την επιθετική του δεινότητα. Ίσως οι Χίμκι, Κανάρια και Νταρουσάφακα να μην είναι οι πιο δυνατοί αντίπαλοι, αλλά παρόλα αυτά οι 90+ πόντοι σε κάθε ένα από αυτά τα παιχνίδια με πρωταγωνιστές τα δίποντα,  δείχνουν ότι τα πράγματα κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση για τον «Εξάστερο». Μαζί με αυτά φυσικά, έχουμε και νέους παίκτες που μπαίνουν στην αγωνιστική εξίσωση και  γινόμαστε μάρτυρες μίας αγωνιστικής απελευθέρωσης που έχει προκαλέσει μία τόνωση, τόσο στην ψυχολογία της ομάδας, όσο και στου κόσμου. Δεν θυμάμαι, πραγματικά, άλλο διάστημα μέσα στη χρονιά που η ομάδα να πείθει ότι μπορεί να αποδώσει τα αναμενόμενα.

Στα Blog μου γενικά προσπαθώ να μην ασχολούμαι πολύ με στατιστικά, γιατί ίσως κουράζουν, αλλά θεωρώ ότι πρέπει να ρίξουμε μία ματιά σε ορισμένα πράγματα. Το «Τριφύλλι» τελείωσε το χθεσινό παιχνίδι με το εξωφρενικό 38/66 στα δίποντα, το οποίο δεν φαίνεται ιδιαίτερα μεγάλο σαν ποσοστό ευστοχίας (57.6%), αλλά άμα το δούμε αναλογικά με το σκορ, τα δίποντα της ομάδας συγκέντρωσαν συνολικά το 84% των πόντων. Λίγο μικρότερο ήταν το ποσοστό απέναντι στην Γκραν Κανάρια, με τους πόντους από δίποντα να ανέρχονται στο 72.7% των συνολικών πόντων.

Οι λόγοι που ο Πιτίνο έχει επιβάλλει στους παίκτες του να σουτάρουν περισσότερα δίποντα, απαγορεύοντας τους τα ασύστολα τρίποντα, είναι τρεις και αυτό είναι το βασικό μυστικό της αλλαγής εικόνας που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα. Αρχικά, με αυτόν τον τρόπο κρύβεται τελείως η αδυναμία της ομάδας στο σουτ τριών πόντων, το οποίο είναι κάτι που λέμε συνεχώς από την αρχή της περιόδου. Τα έξυπνα και δουλεμένα plays, μέσα από τα οποία προκύπτουν καλά σουτ δύο πόντων, βοηθάνε την ομάδα να δείχνει περισσότερο τις αρετές της από ότι τα μειονεκτήματά της. Αυτός όμως είναι ο προφανής λόγος, ο οποίος γίνεται εύκολα κατανοητός.

Ας πάμε τώρα και στους επόμενους δύο, που σχετίζονται ο ένας με τον άλλον.Τα πολλά δίποντα, τα οποία είναι καλάθια υψηλών ποσοστών ευστοχίας, δίνουν ρυθμό σε μία ομάδα. Ένας παίκτης όπως ο Παπαπέτρου, που όλο το βράδυ μπορεί να καρφώνει την μπάλα ή να τελειώνει φάσεις κοντά με την δύναμη του, έχοντας θετική ψυχολογία και ρυθμό είναι ικανός να εκτελέσει πιο απελευθερωμένα από μακρινή απόσταση και να έτσι έχει καλύτερα ποσοστά. Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις των «πρασίνων»  χαρακτηρίζονται από εξαιρετικό spacing και ο κάθε παίκτης ξέρει αν θα πρέπει να μένει ακροβολισμένος στο τρίποντο ή να κόβει μέσα στην ρακέτα. Μία καλοδουλεμένη επίθεση, η οποία μπορεί να είναι ακόμη και άστοχη, δημιουργεί πολλές πιθανότητες για επιθετικό ριμπάουντ και όταν έχεις παίκτες όπως ο Θανάσης, ο Ιωάννης και φυσικά ο Παππαγιάννης, μπορείς να εκμεταλλευτείς αυτές τις φάσεις για να σκοράρεις πόντους δεύτερης ευκαιρίας.

Και μιας και ανέφερα τον Παπαγιάννη, ας μιλήσω λίγο για τον center από τα Μέγαρα. Από την αρχή της σεζόν προσπαθώ συνεχώς να βρίσκω και να τονίζω τα θετικά του, υπογραμμίζοντας πάντα όμως ότι χρειάζεται ακόμη πολλή δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι βρισκόταν μεταξύ πάγκου και εξέδρας στο πρώτο διάστημα της σεζόν και σπάνια τον βλέπαμε, ακόμα και σε παιχνίδια κόντρα σε ομάδες της Basket League. Ο Γιώργος όμως, που εμφανίζεται τις δύο τελευταίες αγωνιστικές, είναι μεταλλαγμένος προς το πολύ καλύτερο. Μπορεί κάποιος να πει ότι οι center που αντιμετωπίζει δεν είναι και ιδιαίτερα ποιοτικοί, αλλά αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά, η σημαντική, είναι η αντιμετώπιση που δείχνει να έχει πια απέναντι στο παιχνίδι. Τον παρατηρούσα σε μία φάση που γύρναγε στην άμυνα μετά από κάρφωμα να έχει αυτήν την σπίθα στο βλέμμα του, που έλειπε. Χαίρεται το μπάσκετ και όσο απολαμβάνει αυτό που κάνει θα δουλεύει περισσότερο και μακάρι να γίνει αυτός ο κυρίαρχος ψηλός που χρειάζεται η ομάδα.

Αντί επιλόγου, να τονίσω ότι ένα “διπλό” στην Τουρκία κόντρα στην Νταρουσάφακα και ένα στην Ισπανία απέναντι στην Κανάρια δεν είναι σίγουρα ένα λαμπρό κατόρθωμα για μία ομάδα με «6» αστέρια στην φανέλα, αλλά σίγουρα είναι μία αρχή που περιμέναμε να δούμε αρκετό καιρό. Η χρονιά πάντως παίζεται τις επόμενες αγωνιστικές τόσο στη Μόσχα, όσο και με Μπασκόνια και Αρμάνι, εντός και εκτός αντίστοιχα. Η ουσία του πράγματος είναι ότι πλέον ο Παναθηναϊκός πείθει ότι μπορεί και αυτό συμβαίνει επειδή παλεύει. Και όσο παλεύει… θα μένει ζωντανός. Και όσο μένει ζωντανός… θα ελπίζει.

ΥΓ: Ο ελληνικός κορμός είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι θα πρωταγωνιστεί και την επόμενη δεκαετία και αυτό φυσικά είναι καλό τόσο για τον Παναθηναϊκό, όσο και για το ελληνικό μπάσκετ, γιατί σε όσες περιπτώσεις η βάση της Εθνικής ήταν «πράσινη», η “Γαλανόλευκη” έφερνε επιτυχίες.