Αυτή είναι η διαφορά μας, κύριοι!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει σε ένα άρθρο… “φωτιά” τα γεγονότα του τελευταίου μήνα, καυτηριάζοντας τον τρόπο με τον οποίο δρα ο Ολυμπιακός, και στο τέλος υπογραμμίζει την βασική διαφορά που ξεχωρίζει τον Παναθηναϊκό από τον «αιώνιο» αντίπαλό του. 

Η κατάσταση που λαμβάνει χώρα τις τελευταίες μέρες, κάνει κακό τόσο στο ελληνικό μπάσκετ, όσο και στην ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Πραγματικά, απεχθάνομαι να μιλάω για πράγματα που δεν αφορούν καθαρά το αγωνιστικό κομμάτι του αθλήματος και αυτό γιατί το αγαπάω όσο τίποτα άλλο. Αυτή ακριβώς η αγάπη βέβαια, με ωθεί να σχολιάσω από τη δική μου οπτική γωνία κάποια πράγματα που έχουν συμβεί από τον ημιτελικό Κυπέλλου μεταξύ των δύο «αιωνίων» μέχρι και σήμερα.

Ο Ολυμπιακός ως γνωστόν αποφάσισε να αποχωρήσει στο ημίχρονο του ημιτελικού, επειδή δεν του άρεσε η διαιτησία και θεωρούσε ότι οι διαιτητές του αγώνα μεροληπτούσαν υπέρ του αντιπάλου του. Ανεκδιήγητη απόφαση από την μία και ακόμα πιο ανεκδιήγητο το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος των φίλων του Ολυμπιακού, όχι απλά στήριζε αυτήν την απόφαση, αλλά πανηγύρισε μάλιστα έντονα την αποχώρηση της ομάδας του. Προσπαθώ, ένα μήνα που έχει γίνει αυτό το σκηνικό, να μπω στην θέση των φιλάθλων της πειραιώτικης ομάδας και πραγματικά θα ένιωθα ντροπή αν ο δικός μας «Εξάστερος» αποχωρούσε από το παρκέ. Όπως θα ντρεπόμουν αν οι πρόεδροι της ομάδας μου, δεν είχαν παραδεχτεί έστω και μία φορά, ότι ένας τίτλος κατέληξε στον αντίπαλο επειδή αυτός το άξιζε και το κατέκτησε μέσα στις τέσσερις γραμμές, αλλά αυτό είναι μία άλλη πικρή ιστορία.

Και πάμε τώρα να δούμε τι έχει ακολουθήσει σε αυτόν τον μήνα μετά τον τελικό. Από ειρωνικές ανακοινώσεις… μέχρι φωτογραφίες Κινέζων διαιτητών (!) και από εκβιασμούς περί μη πραγματοποίησης αγώνων αν δεν σφυρίζουν ξένοι… έως και συζητήσεις με την Αδριατική Λίγκα. Χθες, λοιπόν, μπήκε και το κερασάκι στην τούρτα. Επειδή φυσικά δεν γινόταν να σφυρίξουν ξένοι διαιτητές το ντέρμπι «αιωνίων» και ορίστηκαν τρεις Έλληνες, η ΚΑΕ Ολυμπιακός με ανακοίνωσή της γνωστοποίησε ότι δεν θα αγωνιστεί στο παιχνίδι της Κυριακής. Είναι απόφαση τους και είναι απόλυτα σεβαστή, όπως σεβαστό είναι και το γεγονός να βλέπεις παντού εχθρούς και να νομίζεις ότι σε αδικούν όλοι. Το κακό της υπόθεσης που κάνει όλον τον απλό φίλαθλο κόσμο να τρίβει τα μάτια του και να είναι τσαντισμένος με αυτό που βλέπει, είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζει να δράσει η διοίκηση της ομάδας.

Αφού λοιπόν υπάρχει τόση «κατάφωρη αδικία» εις βάρος των «ερυθρόλευκων», για ποιο λόγο δεν περιμένουν μέχρι την λήξη του πρωταθλήματος, όπου θα γίνουν οι συσκέψεις των ομάδων και να θέσουν επί τάπητος εκεί όλα αυτά τα ζητήματα, ζητώντας ψηφοφορίες για να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Και δεν θεωρώ επιχείρημα το γεγονός ότι ήταν η «σταγόνα που ξεχείλισε  το ποτήρι» και αντέδρασαν έτσι κάνοντας χρόνια υπομονή, προσπαθώντας να αλλάξει η κατάσταση αυτή από μόνη της. Αν θεωρούσαν τόσα χρόνια ότι «αδικούνται», γιατί δεν έκαναν τίποτα; Χρόνια τώρα «κρατάει αυτή η κολόνια» με ανακοινώσεις πριν από αγώνες “αιωνίων” περί σφαλμάτων διαιτητικών και αποφάσεων που «αλλοιώνουν» αποτελέσματα και πρωταθλήματα. Αλλά την κρίσιμη ώρα των καλοκαιρινών διαπραγματεύσεων, γιατί δεν έχει αναφερθεί κάτι τόσο καιρό για αλλαγή αυτής της κατάστασης; Δηλαδή, από την μία βάζουν τα λεφτά τους και από την άλλη κάνουν υπομονή ενώ τους «κλέβουν»; Χλωμό!

Μην γελιόμαστε, όπως έχω ξαναπεί υπάρχουν δύο τρόποι να ερμηνεύσεις την πορεία της ζωής. Ο ένας είναι να τα βλέπεις όλα όπως σε συμφέρει και ο άλλος είναι να τα βλέπεις έτσι όπως είναι. Αφήνω σε εσάς το συμπέρασμα για το ποιον δρόμο έχουν πάρει όλοι στον Ολυμπιακό. Για να ολοκληρώσουμε το θέμα της διαιτησίας, το μπάσκετ είναι ίσως το πιο δύσκολο άθλημα για να το ελέγξεις. Πολλαπλές επαφές σε κάθε φάση, ύπουλα χτυπήματα, σπρωξίματα, ακόμα και βήματα, μέσα από τα οποία ομάδες έχουν πάρει κάποιον τίτλο. Καμία σχέση με το ποδόσφαιρο που σε μία φάση τα πράγματα είναι αρκετά ξεκάθαρα.

Τέλος, ας μιλήσουμε λίγο για την διαφορά προσέγγισης των καταστάσεων που έχει να επιδείξει σαν σύλλογος ο Παναθηναϊκός, ανεξαρτήτως τμήματος. Πόσες φορές στο παρελθόν σε αναμετρήσεις με το σωματείο του Πειραιά οι «πράσινοι»  έχουν αδικηθεί στον υπέρτατο βαθμό από την διαιτησία και πόσες φορές θα μπορούσαν να φύγουν επειδή κινδύνευε η σωματική ακεραιότητα των παικτών της ομάδα; Ριζούπολη, «Κάλυπτα και εγώ τον Κατσουράνη», κάθε Ιούνιο στο ΣΕΦ με τους γνωστούς… “άγνωστους” πάνω από τον πάγκο, στον δεύτερο τελικό του 2016, είναι ελάχιστες από τις στιγμές που μου ήρθαν στο μυαλό. Και ποια ήταν συνεχώς η στάση που κρατούσε το «Τριφύλλι»; Μα φυσικά έμενε στο γήπεδο, “πέθαινε” εκεί, πολεμούσε μέχρις εσχάτων και έδειχνε σε όλο τον κόσμο το σωστό παράδειγμα. Αυτό της πάλης απέναντι σε όλους και σε όλα.Όχι της παραίτησης. Αυτή είναι η βασική διαφορά μας, κύριοι, και ο λόγος για τον οποίο χαίρομαι που είμαι φίλος αυτής της ομάδας. Γιατί όσες χαρές, δόξες και αστέρια μάς έχει χαρίσει, το σημαντικότερο που έχουμε πάρει από αυτή είναι η περηφάνια και η μαχητικότητα που δεν σταματάει ποτέ.