Εμάς, θα μας επιτρέψετε να χαρούμε;

Ο Άρης Αντωνόπουλος σχολιάζει μέσω του blog του την… κατήφεια που επικρατεί ακόμη και μετά από μια μεγάλη ευρωπαϊκή πρόκριση του Παναθηναϊκού κι αναρωτιέται γιατί υπάρχουν αρνητές χαράς γύρω από μια ομάδα, που πλέον δεν μπορεί να απολαύσει ούτε τις χαρμόσυνες στιγμές της, που τα τελευταία χρόνια έρχονται με το σταγονόμετρο.

Μετά από 16 ολόκληρα χρόνια περιπλάνησης στην ευρωπαϊκή έρημο, ο Παναθηναϊκός κατάφερε επιτέλους να ξεκλειδώσει την πόρτα των «16» του Europa League. Θα περίμενε κανείς πως μια τέτοια είδηση, σε μια ομολογουμένως προβληματική και γεμάτη σκαμπανεβάσματα σεζόν, θα αποτελούσε την απαραίτητη «ανάσα» για έναν οργανισμό που έχει διψάσει όσο λίγοι για ευρωπαϊκά βράδια. Αντί γι’ αυτό, γινόμαστε μάρτυρες ενός απίστευτου κρεσέντο μηδενισμού. Εμφανίστηκαν ξαφνικά οι αυτόκλητοι ιεροεξεταστές της «πράσινης» συνείδησης, οι πάσης φύσεως μηδενιστές και οι γνωστοί-άγνωστοι «κρυφόγαυροι», ας μας επιτραπεί ο όρος, που φορούν το προκαλυμμένο ένδυμα του αντικειμενικού παρατηρητή, για να μας εξηγήσουν γιατί δεν πρέπει να χαιρόμαστε.

Το επιχείρημα; Η Βικτόρια Πλζεν ήταν, λέει, «χωριό». Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το θράσος ανθρώπων που παρακολουθούν το ελληνικό ποδόσφαιρο να απαξιώνουν μια ομάδα με τη συνέπεια των Τσέχων στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όμως, το πρόβλημά τους δεν είναι η Βικτόρια Πλζεν. Το πρόβλημά τους είναι ο ίδιος ο Παναθηναϊκός. Αυτός ο ιδιότυπος ποδοσφαιρικός ελιτισμός του καναπέ, που απαιτεί από μια ομάδα που μόλις επέστρεψε από την ανυπαρξία στην Ευρώπη, να αποκλείει μόνο τη Ρεάλ Μαδρίτης ή τη Λίβερπουλ για να πάρει την «άδεια» να χαμογελάσει, είναι η μεγαλύτερη παθογένεια του συλλόγου.

Αυτοί οι «κριτές» των πάντων, που κουνάνε το δάχτυλο στον κόσμο που γεμίζει το γήπεδο, προσπαθούν να επιβάλλουν μια μόνιμη κατάσταση πένθους. Γιατί; Διότι η χαρά του οπαδού χαλάει το αφήγημα της απόλυτης καταστροφής. Διότι η πρόκριση στους «16» θυμίζει σε όλους ότι, παρά τα πολλά και επαναλαμβανόμενα λάθη της διοίκησης ή τις άκρως τρανταχτές αστοχίες του ρόστερ, το DNA αυτής της ομάδας αρνείται να πεθάνει. Η προσπάθεια να μετριαστεί η σημασία μιας πρόκρισης που ο σύλλογος είχε να δει από το μακρινό 2010 και τις αναμετρήσεις με τη Ρόμα, είναι το λιγότερο ύποπτη.

Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν μια και καλή, προς πάσα κατεύθυνση. Ο Παναθηναϊκός δεν έγινε ξαφνικά η υπερομάδα που θα κατακτήσει το τρόπαιο, ούτε σβήστηκαν τα εγχώρια εγκλήματα της φετινής χρονιάς. Αλλά η Ευρώπη είναι το σπίτι του. Και όταν μετά από 16 χρόνια καταφέρνει να μπει ξανά στο… σαλόνι, όσοι προσπαθούν να τον πετάξουν στην… κουζίνα των υπηρετών είναι απλά εχθροί της λογικής.

Η Μπέτις που έρχεται είναι ένα τεράστιο εμπόδιο, αλλά το δικαίωμα στην ελπίδα και στην ικανοποίηση δεν θα το υπογράψει κανένας πικρόχολος σχολιαστής του διαδικτύου. Εσείς, οι λάτρεις της μιζέριας, μείνετε με στο βούρκο της υποτίμησης. Εμάς, θα μας επιτρέψετε να χαρούμε που είδαμε ξανά το «Τριφύλλι» εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο εφιάλτες.

📌 Διαβάστε ακόμη…

• Χατζηευστρατιάδου: «Δείξαμε ότι είμαστε πολύ κοντά! – Πάμε για ένα διαφορετικό ματς στη Γλυφάδα»
• Κιαπίνι: «Θα κάνουμε τα πάντα στον επαναληπτικό! – Θέλω να ευχαριστήσω πολύ τους φιλάθλους μας»
• Ήττα στις λεπτομέρειες για τα «φίνα κορίτσια» και τώρα όλοι στην καυτή Γλυφάδα για το ευρωπαϊκό!
• Παναθηναϊκός: «Πράσινη» ώθηση στο Πέζαρο πριν τον μεγάλο τελικό! (vid)
• Ειρωνικές αναρτήσεις κομισάριου της Basket League για Παναθηναϊκό και Γιαννακόπουλο! (pic)