Τέτοια εποχή, αυτά… απαγορεύονται!

Τα κενά διαστήματα του Παναθηναϊκού, που τέτοια εποχή απαγορεύονται, τα κατάλοιπα της κακής άμυνας με αλλαγές και των αργών περιστροφών και ο βελτιωμένος Γιώργος Παπαγιάννης, που θέλει ακόμη δουλειά. 

Στον απόηχο της ήττας στο Κάουνας, ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να φανεί σοβαρός για να νικήσει τον εξαιρετικό Ήφαιστο στην Λήμνο. Η αλήθεια είναι ότι κανένας δεν έχει ξεπεράσει το πολύ κακό αποτέλεσμα στην Λιθουανία και αυτό θεωρώ φάνηκε και στο παρκέ της Λήμνου. Ακόμη μία άχρωμη εμφάνιση με νεκρά διαστήματα, από ένα σύνολο το οποίο δουλεύει μεν, αλλά πρέπει να κάνει πολλά περισσότερα για να μπει ξανά στο σωστό δρόμο. Ζητούμενο στο παιχνίδι αυτό βέβαια δεν ήταν η νίκη, που ήταν αυτονόητη, αλλά το καλό μοίρασμα του χρόνου, η ξεκούραση των βασικών και μία καλή προπόνηση απέναντι σε μία πολύ καλή ομάδα.

Ο Ήφαιστος είναι πραγματικά ένα στολίδι για τον Ελληνικό αθλητισμό. Μία ομάδα που έχει την στήριξη των κατοίκων του νησιού που έκαναν sold out και στα υπόλοιπα ματς, πλην αυτού με τους «πράσινους». Πέρα από αυτό το όμορφο κοινό, η ομάδα αξίζει αυτήν την αγάπη του κόσμου της, γιατί κάνει τα βασικά πράγματα σωστά. Καλή στελέχωση, ποιοτικοί ξένοι, καλοί Έλληνες και άψογη προπονητική καθοδήγηση από έναν παλιό γνωστό μας, τον Σωτήρη Μανωλόπουλο, ο οποίος κάνει μία φοβερή δουλειά, όπως άλλωστε συνηθίζει.

Δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο νόημα να πούμε πολλά για την εμφάνιση των παικτών του Πιτίνο για ένα ακόμη παιχνίδι. Νεκρά διαστήματα δικαιούται να κάνει μία ομάδα τον Οκτώβρη και όχι τον Γενάρη, που είναι μήνας λίγο πριν την τελική ευθεία. Είδαμε τον Ήφαιστο να δημιουργεί πολλά καλά αμαρκάριστα σουτ και απλά να τυχαίνει να τα χάνει. Αν δηλαδή η ομάδα έπαιζε με την Φενέρ ή κάποια άλλη ομάδα Ευρωλίγκας, το πιο πιθανό θα ήταν να έχανε. Τα κατάλοιπα της κακής άμυνας με αλλαγές και των αργών περιστροφών χρειάζονται αρκετό καιρό δυστυχώς για να βελτιωθούν.

Αυτό που χαροποιεί ιδιαίτερα εμένα είναι η βελτίωση του Παπαγιάννη, τόσο σωματικά, όσο και αγωνιστικά. Από την έλευση του Πιτίνο και μετά παίρνει περισσότερο χρόνο συμμετοχής, με αποτέλεσμα να έχει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Παίρνει ορισμένες δύσκολες προσπάθειες και γενικά πάντα επιχειρεί να βάλει στην πλάτη τους αντιπάλους του, όποιοι και να είναι αυτοί. Εντάξει, εγώ θεωρώ ότι ο Γιώργος έχει το potential να γίνει κάποτε από τους καλύτερους center των ευρωπαϊκών γηπέδων, αλλά χρειάζεται ακόμα πιο σκληρή δουλειά. Αμυντικά πάντως είναι ένα κλικ πιο γρήγορος από τις προηγούμενες εβδομάδες και δείχνει να έχει δέσει μυικά. Σκεφτείτε ότι είναι ακόμα αρκετά νέος και έχει τεράστιες δυνατότητες, απόρροια του ύψους του και των μακριών του χεριών.

Ο Παναθηναϊκός πάντα ήταν μία πολύ περίεργη ομάδα που είναι ικανή για όλα. Σίγουρα δεν μπορούμε, βλέποντας αυτήν την εικόνα, να αισιοδοξούμε ιδιαίτερα για ένα θετικό αποτέλεσμα κόντρα στην Μακάμπι, αλλά κανείς δεν ξέρει. Η αλήθεια είναι ότι οι Ισραηλινοί διανύουν τις καλύτερες τους μέρες εδώ και αρκετά χρόνια, πετυχαίνοντας μία σπουδαία εκτός προγράμματος νίκη στη Μόσχα και μία πολύ πειστική νίκη κόντρα στην Μπαρτσελόνα. Οι «πράσινοι» θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τέσσερις παράγοντες, για να φύγουν νικητές από την έδρα της Μακάμπί. Ένα γεμάτο γήπεδο, έναν προπονητή που θέλει να δώσει απαντήσεις, μία καλή ομάδα και το κυριότερο; Τον κακό εαυτό της ίδιας της ομάδας.

Στις καλές στιγμές της μόνιμης πρωταθλήτριας του Ισραήλ το γήπεδο πραγματικά είναι τόσο εκρηκτικό, που μοιάζει να είναι κατηφορικό. Αν δώσει το «Τριφύλλι» την ευκαιρία στο κοινό της Μακάμπι να μπει στην εξίσωση του αγώνα, τότε τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα. Το προπονητικό επιτελείο και οι παίκτες θα δώσουν έναν αγώνα δίχως αύριο, γιατί γνωρίζουν ότι εάν και εφόσον χάσουν, το «τρένο» της οχτάδας θα απομακρυνθεί πολύ για αυτούς. Τα ονόματα των παικτών μαρτυρούν την ποιότητα που κρύβει αυτή η ομάδα. Γουίλμπεκιν, Μπράιαν, Μπλακ, Ντιμπαρτολομέο, Τάιους και ένα πολύ δυνατό και άξιο βοηθητικό γκρουπ αθλητών, που – κακά τα ψέματα – λύνει σε μεγάλο βαθμό τα χέρια του Σφαιρόπουλου.

Tο βασικότερο στοιχείο που οφείλουν να αντιπαραθέσουν οι «πράσινοι» για να αποδράσουν νικητές από το Ισραήλ και αυτό δεν είναι άλλο από την ομαδικότητα, τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση.