Ο «Λότζο» και τα… «καμπανάκια» ενόψει Μπούντουτσνοστ!

Μετά τη νίκη του Παναθηναϊκού επί του Ρεθύμνου στο ΟΑΚΑ, ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος στέκεται στη σημασία της επιστροφής του Ματ Λοτζέσκι και παράλληλα επισημαίνει τι πρέπει να προσέξει το “Τριφύλλι” ενόψει Μπούντουτσνοστ.

Στον απόηχο της ήττας κόντρα στη Ζαλγκίρις, ο Παναθηναϊκός υποδέχθηκε στο ΟΑΚΑ το Ρέθυμνο. Το σύνολο του Τσάβι Πασκουάλ μπήκε μουδιασμένα στο γήπεδο και φάνηκε σαφώς επηρεασμένο από την ευρωπαϊκή ήττα. Όσο πέρναγε η ώρα, η διαφορά ποιότητας και η πολύ καλή παρουσία της second unit του “Τριφυλλιού” έκριναν τον αγώνα. Σ΄ένα τέτοιο ματς δε μπορούμε να να βγάλουμε κρίσιμα συμπεράσματα, παρόλα αυτά κάποια σημεία είναι σίγουρα άξια αναφοράς.

Από τη μία, ο Ματ Λοτζέσκι επέστρεψε και έκανε αμέσως ορατή την παρουσία του. Έδειξε πολύ καλό πρόσωπο και φάνηκε να μην είναι καθόλου επηρεασμένος από τον τραυματισμό του. Η λογική της επίθεσης του  Παναθηναϊκού άλλαξε όταν βρισκόταν στο παρκέ ο Αμερικανός με βελγικό διαβατήριο. Από την άλλη, ο Παπαπέτρου από τους forwards και οι Παπαγιάννης, Βουγιούκας από τους centers, επιτέθηκαν στο χαμηλό ποστ. Είναι πολύ λογικό αυτό, καθώς με έναν τόσο καλό σουτέρ όπως είναι ο “Λότζο” από το τρίποντο, η άμυνα δε μπορεί να δώσει τόση βοήθεια από την αδύνατη πλευρά στα ορατά miss match των “πρασίνων”. Η άμυνα αναγκάζεται να πάρει ένα από τα δύο ρίσκα, είτε να αφήσει ελεύθερο κάποιον και να δημιουργηθεί ανισορροπία και με το γρήγορο passing game να βρεθεί αφύλαχτος ο Λοτζέσκι, είτε να μη δώσει βοήθεια και να αφήσει τον εκάστοτε επιτιθέμενο να παίξει «1 vs 1» με κίνδυνο το καλάθι, το φάουλ ή ακόμα και τα δύο μαζί.

Ένας δεύτερος τρόπος που αλλάζει το επιθετικό πλάνο του “Τριφυλλιού” όταν αγωνίζεται ο Λοτζέσκι είναι οι καταστάσεις μέσης απόστασης. Είναι δεδομένη η ικανότητά του να σουτάρει από μέση απόσταση. Όταν μία άμυνα δεν θέλει να αφήσει κάποιον παίκτη να σουτάρει από μακριά και τον παίζει πολύ κλειστά στην άμυνα, αυτός με μία προσποίηση μπορεί να ελευθερωθεί και να σταματήσει για ένα mid-range jump shoot.

Ένα τελευταίο σημείο που βλέπαμε πολύ από τις μέρες που αγωνιζόταν στον “αιώνιο” αντίπαλο και θα έπρεπε να βλέπουμε περισσότερο και στο ΟΑΚΑ είναι τα drives του Λοτζέσκι. Έχοντας περάσει από μία άμυνα που τον έπαιζε πολύ κλειστά μην αφήνοντάς τον να σουτάρει, έχει την ικανότητα να περάσει τον προσωπικό του αντίπαλο και να κάνει drive προς το καλάθι. Αυτό έκανε κατά κόρον στον περσινό πέμπτο τελικό στο ΟΑΚΑ. Με τις διεισδύσεις  του Αμερικανοβέλγου η επίθεση θα βρίσκεται σε καταστάσεις «2 vs 1» κοντά στο ζωγραφιστό, όπου ο αμυντικός θα αναγκαστεί να δώσει βοήθεια με αποτέλεσμα να βρεθεί ελεύθερος ένας ψηλός και έτοιμος να δεχτεί πάσα για να σκοράρει.

Στη φετινή σεζόν, ο Παναθηναϊκός χρειάζεται πάρα πολύ τον καλό aggresive Λεκαβίτσιους. Ο Λιθουανός δείχνει μεν πιο έτοιμος και βελτιωμένος από πέρσι, αλλά το δείγμα δε είναι μικρό και κόντρα σε ομάδες χαμηλότερου επιπέδου από τους “πράσινους”. Κόντρα στη Ζάλγκιρις λόγου χάρη, δεν ήταν καλός και δε μπόρεσε να βοηθήσει τον “Εξάστερο”. Βλέπουμε από πέρσι να έχει γίνει μία συνήθεια ο “Λέκα” να αγωνίζεται μαζί με τον Παππά σαν δίδυμο στα γκαρντ. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν κολλάνε πολύ μαζί. Έχουμε δει μεγάλα ματς του Λιθουανού  δίπλα στον Καλάθη όπου εκμεταλλεύεται το καλό περιφερειακό του σουτ αγωνιζόμενος σαν combo guard. Στο φετινό ρόστερ θεωρώ ότι θα πρέπει να τον δούμε μαζί με τον Λάνγκφορντ στο παρκέ. Ο Αμερικανός είναι ένας παίκτης που μπορεί να οργανώσει παιχνίδι ορισμένες φορές και θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε αυτό το δίδυμο μέσα στο παρκέ, για να ελευθερωθεί κάπως ο Λεκαβίτσιους από την ευθύνη της δημιουργίας.

Ένα play που δεν έχουμε δει ακόμα να γίνεται πολύ και μου προκαλεί εντύπωση είναι το pick and pop παιχνίδι ανάμεσα σε Καλάθη και Τόμας. Ο Αμερικανός είναι πολύ καλός σουτέρ και πίστευα ότι τέτοια plays θα υπάρχουν κατά κόρον τη φετινή σεζόν. Συνέβαινε πολύ με τον εξίσου καλό σουτέρ Σίγκλετον κυρίως τη πρώτη χρονιά και θα δώσει αρκετούς πόντους στον Παναθηναϊκό. Μέχρι τώρα έχουμε δει πολύ τον Τόμας να αγωνίζεται στο ποστ, όπου τα πάει αρκετά καλά έχοντας και αρκετή αυτοπεποίθηση.

Την Παρασκευή το βράδυ οι “πράσινοι” πάνε στο Μαυροβούνιο για να παίξουν κόντρα στην νεοφώτιστη Μπούντουτσνοστ. Μία νίκη στο Μαυροβούνιο είναι… must win situation. Σε καμία περίπτωση δε σβήνει η ήττα στο ΟΑΚΑ από ένα διπλό στο Μαυροβούνιο, σε περίπτωση ήττας όμως, το “Τριφύλλι” μπαίνει νωρίς σε μία διαδικασία πολύ επικίνδυνη.  Η αντίπαλη ομάδα είναι καλύτερη από ό,τι δείχνει το 0-4 που έχει μέχρι στιγμής στη διοργάνωση. Το σύνολο του Τσάβι Πασκουάλ πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικό και να κάνει πολύ καλή προσωπική άμυνα στην τριπλέτα Τζάκσον, Κλαρκ και Όμιτς. Ο Τζάκσον είναι ένας… ορκισμένος σκόρερ που απέτυχε να καθιερωθεί στη Μπαρτσελόνα, αλλά είναι πολύ καλός και επικίνδυνος για ομάδες στις οποίες έχει το ρόλο του ηγέτη. Ο Κλαρκ είναι ένα 4αρι με πολυδιάστατο παιχνίδι και μπορεί να απειλήσει και από μακριά και από κοντά στο καλάθι. Ο Γκιστ θα μπορούσε να τον ματσάρει αγωνιζόμενος σαν 4αρι με ένα βαρύ πεντάρι, που θα μαρκάρει τον Όμιτς.

ΥΓ: Ο Παπαγιάννης θα βρει τα πατήματά του. Έχει ένα τεράστιο potential, αλλά πρέπει να βρει ρυθμό. Δεν έπαιζε στο NBA και πήγε πολύ πίσω. Θυμηθείτε πώς γύρισε ο Παπανικολάου από την Αμερική. Επέστρεψε χωρίς αγωνιστικό ρυθμό. Ο center του “Τριφυλλιού” είναι ένα ψηλότερο κορμί και θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο, αλλά θα βρει τον εαυτό του.

ΥΓ2: Ο Καλαϊτζάκης είχε ένα ελεύθερο σουτ στη γωνία και προτίμησε να κάνει drive και να δώσει πάσα στον Βουγιούκα κατευθυνόμενος προς τη κορυφή, όπου υποδέχθηκε ξανά τη μπάλα και εκτέλεσε για 3, ευστοχώντας κιόλας. Αυτό δείχνει μυαλό, ωριμότητα και θράσος…

ΥΓ3: Εξαιρετική δουλειά από τον Πεδουλάκη στο Περιστέρι. Για όσους είδαν τις κινήσεις που έκανε το καλοκαίρι, περίμεναν αυτό που βλέπουμε τις πρώτες 4 αγωνιστικές με το ρεκόρ να είναι 4-0, έχοντας περάσει μάλιστα από Πάτρα και Κύμη, δύο δύσκολες έδρες και έχοντας νικήσει ΑΕΚ και Χολαργό εντός έδρας…