Αυτόν, πρέπει να τον σέβεστε!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει τη αρνητικό αποτέλεσμα του Παναθηναϊκού κόντρα στη Ζαλγκίρις στο Κάουνας και θέτει επί τάπητος… ζήτημα σεβασμού ορισμένων παικτών προς τον απλό φίλο του “Εξάστερου”.

Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το χθεσινό αποτέλεσμα με μια λέξη, νομίζω πως η λέξη απογοήτευση κολλάει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη. Η ομάδα γνώρισε μία πολύ κακή ήττα, που για να είμαστε ρεαλιστές κόβει αρκετά τις πιθανότητες πρόκρισης στην επόμενη φάση, αλλά τα μαθηματικά θα τα κάνω στο τέλος του κειμένου. Αυτό που πραγματικά έχει κουράσει και «πληγώνει» πολλούς απλούς φίλους των «πρασίνων» , συμπεριλαμβανομένου και εμένα, είναι η εικόνα που παίρνουμε από την ομάδα. Είναι νομίζω πέρα του δέοντος κατανοητό ότι δυστυχώς ίσως τόσο να μπορεί να παίξει και τόσο παίζει.

Καμία απολύτως ευθύνη φυσικά δεν έχει ο coach Πιτίνο. Ο άνθρωπος κάνει απίστευτη δουλειά για να δέσει αυτό το σύνολο παικτών. Το αποκαλώ σύνολο και όχι ομάδα για ευνόητους λόγους. Ο Παναθηναϊκός όσο μπορούσε να παίζει καλή άμυνα και να τρέχει στο ανοικτό γήπεδο το έκανε και νικούσε, όταν πάλι σταμάτησε να παίζει καλή άμυνα στο 5 vs 5 δυσκολευόταν υπερβολικά και η ήττα ήταν το πιο λογικό αποτέλεσμα. Ο Αμερικανός προπονητής ανέλαβε αυτή την «ομάδα», η οποία πέρα από τις ανομοιομορφίες και τις ανισορροπίες του ρόστερ της δεν μπορεί να κάνει σωστά ούτε τα βασικά.

Εύλογη είναι η απορία, η οποία γεννάται περί φυσικής κατάστασης πολλών παικτών. Αρκετές φορές ο Πιτίνο έχει πει ότι οι παίκτες του δε βρίσκονται στο καλύτερο δυνατό σημείο φυσικής κατάστασης και αυτό είναι πολύ περίεργο. Ας αναλύσουμε κάτι πολύ απλό. Ένας αθλητής που έχει όλες τις απαραίτητες ανέσεις που του παρέχονται από την ΚΑΕ και σε μεγάλο βαθμό έχει λύσει το πρόβλημα της ζωής του πραγματοποιώντας ταυτόχρονα το όνειρο του, να παίζει μπάσκετ σε μία ομάδα, είναι αισχρό να κάνει κάτι διαφορετικό από το να δίνει το 100% και να «ματώνει» την φανέλα που φοράει. Και εδώ ακριβώς υπάρχει ένα πολύ σοβαρό θέμα σεβασμού. Τον κάθε άνθρωπο που πληρώνει για να πάει στο γήπεδο από το υστέρημά του και που αγωνίζεται καθημερινά στις πιο αντίξοες συνθήκες και σε ένα κλίμα αβεβαιότητας, πρέπει να τον σέβεσαι.

Συγχωρέστε μου το γεγονός ότι δεν γράφω τίποτα τακτικό για το κομμάτι του μπάσκετ. Απεχθάνομαι να μιλάω για κάτι άλλο πέρα από το αγωνιστικό, αλλά μετά από ένα τέτοιο αποτέλεσμα ντροπής για τον σύλλογο δεν νομίζω να αξίζει να αναφερθώ σε αγωνιστικά σημεία.

Τέλος, ας μιλήσουμε λίγο για το τι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός για να προλάβει το «τρένο» της οχτάδας. Πολύ απλό μένουν 11 αγώνες ακόμα και το λιγότερο δυνατό σκορ που θα πρέπει να έχει η ομάδα είναι το 8-3. Τώρα πλέον στο σημείο που φτάσαμε, πρέπει η ομάδα να μάθει να νικά και σε δύσκολες έδρες. Από τους 11 αγώνες που μένουν, οι 6 είναι εκτός και οι 5 στο ΟΑΚΑ. Φυσικά τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα, αλλά ρεαλιστικά τα όρια έχουν μικρύνει υπερβολικά πολύ.

ΥΓ: Τεράστια σημασία αποκτά πλέον ο αγώνας στις 13/2 με τον Ολυμπιακό για το Κύπελλο. Ο πρώτος τίτλος της σεζόν και η αλλαγή ψυχολογίας θα επιδράσει σίγουρα θετικά στην ομάδα.