Έρχονται οι ξένοι και… φέρνουν ήθος!

Ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας βρίσκεται ήδη στο παρελθόν και ο Πέτρος Κουλούρης εστιάζει στις αξιέπαινες δηλώσεις του Ρικ Πιτίνο, που έχει βαλθεί να αποδείξει ότι αποτελεί την προσωποποίηση του «ευ αγωνίζεσθαι».

«Πρώτα από όλα, θέλω να δώσω συγχαρητήρια στον ΠΑΟΚ, ήταν τρομερός. Έκανε καλή δουλειά στην άμυνα. Θέλω να τους δώσω συγχαρητήρια. Ήταν εξαιρετική η τακτική τους. Όμως, στο τελευταίο δίλεπτο βάλαμε μεγάλες φάσεις. Δεν είμαστε εξαιρετικοί στο σουτ, το ξέρουμε αυτό. Είχαμε ελεύθερα σουτ. Είναι μεγάλη βοήθεια για εμάς η επιστροφή του ΠΑΟΚ».

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τον τελικό του Κυπέλλου. Ακόμα περισσότερα για τον έναν εκ των δύο ημιτελικών, που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.

Πρέπει, όμως, να γίνει ειδική μνεία σε κάτι που έχει μεγαλύτερη σημασία ακόμα και από την ίδια την κατάκτηση του Κυπέλλου από τους «πράσινους»· το ήθος του Ρικ Πιτίνο. Εξάλλου πέρα από το – πράγματι – αδιανόητο ρεκόρ, των 24 συνεχόμενων σεζόν με τουλάχιστον έναν τίτλο, που «τρέχει» ο Παναθηναϊκός, μικρή αξία έχει το τρόπαιο.

Ήταν την επομένη των Χριστουγέννων, όταν η ΚΑΕ Παναθηναϊκός ανακοίνωνε την πρόσληψη του Hall of Famer προπονητή. Οι βαθιά μυημένοι στο άθλημα της «πορτοκαλί θεάς» αδυνατούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους που ένας θρύλος του μπάσκετ θα περνούσε το κατώφλι του ΟΑΚΑ, ενώ άλλοι, ίσως οι περισσότεροι, αναρωτιόντουσαν «ποιος είναι αυτός ο Πιτίνο;», όπως έπραττε στις 6 Μαρτίου του 2001 ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον με το αλησμόνητο «who is Giourkas?».

Κι αν αυτούς τους σχεδόν δύο μήνες δεν έχει καταφέρει, τουλάχιστον σε συγκλονιστικό βαθμό, να αφήσει το «στίγμα» του προπονητικά, το ίδιο δεν ισχύει στην εκτός των τεσσάρων γραμμών παρουσία του.

Δείχνοντας πάντα σεβασμό προς τον εκάστοτε αντίπαλο, αναγνωρίζοντας δίχως δεύτερη σκέψη την ανωτερότητα της έτερης ομάδας σε περίπτωση ήττας, μετατρέποντας τις συνεντεύξεις Τύπου σε σεμινάρια για τα βασικά της καλαθοσφαίρισης, λειτουργώντας διαρκώς με μοναδικό γνώμονα το καλό του ίδιου του αθλήματος, βγάζοντας σε κάθε ευκαιρία τον «show man» που κρύβει μέσα του, ο Ρικ Πιτίνο αποτελεί ένα στολίδι για το χώρο του μπάσκετ, κάτι που αναγνωρίζεται από Παναθηναϊκούς και μη.

Σε μία χώρα που δυσκολεύεται πια να ακολουθήσει τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς με τους οποίους εξελίσσεται ο κόσμος, αρνούμενη να εξέλθει από το βάλτο στον οποίον έχει περιέλθει, άνθρωποι σαν τον Ρικ Πιτίνο ταράζουν τα «λιμνάζοντα νερά», αφυπνίζουν τον κόσμο, δημιουργούν προοπτική και ελπίδα. Η αύρα του Αμερικανού γίνεται φανερή σε κάθε του βήμα, σε κάθε του λέξη, σε κάθε του κίνηση, καταφέρνοντας ακόμα και τα αποτελέσματα της ομάδας να περνούν σε δεύτερη μοίρα.

Άραγε πόσοι προπονητές, πόσοι αθλητές της χώρας θα αφιέρωναν τις πρώτες τους δηλώσεις μετά από κατάκτηση οποιουδήποτε τίτλου στην αποθέωση της αντίπαλης ομάδας και δη του αντίπαλου προπονητή;

Στην αντίπερα όχθη, ο Ουίλιαμ Χάτσερ ξέχασε να συγχαρεί τον… Κυπελλούχο Ελλάδας, κάτι που συνέβη τόσο με τον – αδιαμφισβήτητης ηθικής – Βαγγέλη Μαργαρίτη, όσο και με τον τεχνικό διευθυντή της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, Νίκο Σταυρόπουλο. Βέβαια, ο θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, Μπάνε Πρέλεβιτς, αλλά και ο Ηλίας Παπαθεοδώρου, ο «αρχιτέκτονας» του πανέμορφου… «παραμυθιού» που παρουσιάζουν τα τελευταία χρόνια οι «ασπρόμαυροι» και που τυγχάνει καθολικής αναγνώρισης, κινήθηκαν σε αντίθετη λογική, δίνοντας τα συγχαρητήριά τους στον τροπαιούχο Παναθηναϊκό.

Αυτά που δεν έδωσε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος στους διοργανωτές του τελικού, καθώς χαρακτήρισε «ατυχή» την επιλογή να διεξαχθεί χωρίς τους οπαδούς των δύο ομάδων. Κάτι που τούτη τη στιγμή θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε μία διόλου καλοπροαίρετη ανταλλαγή φωτοβολίδων, όπως ακριβώς συνέβη στον τελικό του 2017. Όμως ο ιδιοκτήτης της ΚΑΕ Παναθηναϊκός έχει τη δύναμη, έχει τη δυνατότητα να συμβάλει τα μέγιστα ώστε να αλλάξουν αυτά τα δεδομένα.

Δέκα Πιτίνο. Τόσοι χρειάζονται για να επανέλθουν τα ιδεώδη του αθλητισμού στο προσκήνιο, παίρνοντας τη θέση των – σε διατεταγμένη υπηρεσία – φανατικών οπαδών.

Ο ισχυρός άνδρας των «πρασίνων» έχει ήδη τον έναν (Πιτίνο) στα χέρια του. Η παραμονή του Αμερικανού και μετά το καλοκαίρι αποτελεί ένα «στοίχημα» που υπερβαίνει τα όρια του Παναθηναϊκού. Συνιστά μία υπόθεση που αφορά ολόκληρο το «οικοδόμημα» του ελληνικού αθλητισμού.

Μέχρι τότε, η εικόνα των παιδιών στις εξέδρες, που στη χειρότερη των περιπτώσεων θα ανταλλάξουν ποπ κορν και θα κουφάνουν τους τηλεθεατές με τις ενθουσιώδεις ζητωκραυγές τους, μόνο αποκρουστική δεν είναι.