“Φράνκι” Θεέ Παναθηναϊκέ!

Άλλη μία νίκη χθες λοιπόν του Παναθηναϊκού επί της πανίσχυρης ΤΣΣΚΑ και 2-2 η σειρά. Ο Παναθηναϊκός έχει την ευκαιρία να πάει στην Μόσχα και να καταφέρει κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ στην Ευρωλίγκα: Να μετατρέψει το εις βάρος του 0-2 σε υπέρ του πρόκριση με 3-2. Και αν οι “πράσινοι” ήταν λίγο πιο προσεκτικοί στον πρώτο αγώνα της Μόσχας, τώρα ήδη θα έκλειναν εισιτήρια για Μιλάνο.

Είναι αλήθεια, πως στην χθεσινή αναμέτρηση ο Φραγκίσκος Αλβέρτης έκανε πολύ κακές επιλογές στις τελευταίες επιθέσεις. Δεν ξέρουμε βέβαια αν οι εντολές του ήταν διαφορετικές και δεν εισακούσθηκαν, όμως το αποτέλεσμα μετράει. Πρώτο και κυριότερο σφάλμα, η επιλογή του Διαμαντίδη να εκδηλώσει επίθεση στα 8” πριν τη λήξη της παράτασης και ενώ το παιχνίδι ήταν στην ισοπαλία και ο Παναθηναϊκός μπορούσε να εξαντλήσει τον χρόνο. Επίσης, στην τελευταία επίθεση της ΤΣΣΚΑ στην κανονική διάρκεια, η λογική λέει πως πρέπει να γίνει φάουλ, διότι στο “καμίνι” που λέγεται ΟΑΚΑ, πιο εύκολα μπορεί ο Φρίντζον και ο κάθε Φρίντζον να βάλει το τρίποντο εν ψυχρό στο τελευταίο δευτερόλεπτο, παρά και τις δύο βολές που θα είχε κερδίσει στην τελευταία φάση, γνωρίζοντας πως αν αστοχήσει στη μία, η ομάδα του χάνει το παιχνίδι. Αυτό φάνηκε και στην παράταση, όταν και το παιχνίδι κρίθηκε στη χαμένη βολή του Γουίμς.

Πως όμως ένας προπονητής, που έχει αναλάβει να καθοδηγήσει μία από τις πιο βαριές φανέλες της Ευρώπης, μη έχοντας καμία προϋπηρεσία σε αυτή τη θέση, να μην κάνει τα λάθη του στο υψηλότερο επίπεδο; Αυτό είναι φυσικά αδύνατο. Και όποιος άλλος ήταν στη θέση του “Φράνκι”, πιστεύω πως θα είχε “λυγίσει” υπό την πίεση και τις απαιτήσεις της θέσης του προπονητή του Παναθηναϊκού.

Κακά τα ψέματα, το ρόστερ του “Τριφυλλιού” είναι πολύ φτωχό, με τον Διαμαντίδη να βρίσκει πολύ σπάνια τον καλό του εαυτό, τους Παππά και Γιάνκοβιτς ουσιαστικά να μην υπολογίζονται και τον Κάρι να μην βρίσκεται σε φόρμα. Η ΤΣΣΚΑ έχει ίσως το πιο πλήρες ρόστερ της Ευρώπης και ίσως τον κορυφαίο προπονητή αυτή τη στιγμή. Επομένως, μόνο ως άθλο θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το γεγονός πως οι “πράσινοι” θα διεκδικήσουν την πρόκριση σε πέμπτο παιχνίδι κόντρα στους Ρώσους, νιώθοντας μάλιστα, πως θα μπορούσαν ήδη να έχουν προκριθεί.

Αυτός ο άθλος κατά τη γνώμη μου δεν οφείλεται ούτε στην άψογη τακτική του Παναθηναϊκού, ούτε στα προπονητικά μαγικά του Αλβέρτη, ούτε στην εξαιρετική απόδοση κάποιου από τους παίχτες της ομάδας. Οφείλεται στην προσήλωση και την “σπίθα” του ανθρώπου που κάθεται στον πάγκο του “Τριφυλλιού”. Στην “σημαία του Παναθηναϊκού”, που έχει κατακτήσει τα πάντα και γνωρίζει τι θα πει Παναθηναϊκός εδώ και 24 χρόνια και που πανηγυρίζει το κάθε καλάθι σαν να είναι το πιο κρίσιμο της σεζόν. Και αν η Παναθηναϊκή τρέλα και ψυχή δεν μπορούν να οδηγήσουν την ομάδα ψηλά, τότε ποιός μπορεί να το κάνει;