Οι μάγκες και οι… “κυρίες”

Άραγε, τι ζητάει ένας μπασκετικός στα ποδοσφαιρικά θέματα, ίσως την χειρότερη χρονιά των τελευταίων ετών βάσει αποτελεσμάτων; “Κραυγή” απόγνωσης από τον Κωνσταντίνο Πανά.

Προτού ξεκινήσω να σας εκφράζω τη γνώμη μου για τον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό, θέλω να ξέρετε ότι είναι ίσως η τελευταία φορά που εμπλέκομαι με αυτά, απλά μερικές φορές κάποια πράγματα πρέπει να λέγονται και επειδή δεν έχω μάθει να κρύβομαι, θα σας πω τι πιστεύω.

Στήριξη στον Στραματσόνι

Σίγουρα ο μεγαλύτερος υπαίτιος για το χθεσινό «κάζο» είναι ο Ιταλός τεχνικός των «πρασίνων», αλλά ας μην του ρίξουμε όλο το μερίδιο ευθύνης και ας του δώσουμε πίστωση χρόνου, τουλάχιστον για να δούμε τι αποτελέσματα θα φέρει με τη νέα χρονιά. Αν είναι δυνατόν, να κρίνουμε έναν άνθρωπο που είναι δεν είναι στην ομάδα τρεις μήνες, ενώ παράλληλα στο ρόστερ έγιναν πολλές προσθαφαιρέσεις, με τους τραυματισμούς να έρχονται για να… δέσουν το γλυκό.

Προσωπικά, κατηγορώ τον άνθρωπο που μας έφτασε σε αυτή την κατάσταση και δεν είναι άλλος από τον Γιάννη Αναστασίου. Ο προγραμματισμός σε μια ομάδα είναι το παν. Όταν λοιπόν ξεκινάει η χρονιά και σε αποκλείει μια ομάδα με το όνομα “Γκαμπάλα”, τότε όλη η χρονιά έχει χαθεί. Όταν αναγκάζεσαι να έχεις στον πάγκο Τριανταφυλλόπουλο, Μπούρμπο, Ατζαγκούν, Πράνιτς κλπ, τότε δεν μπορείς να κατηγορήσεις τον Στραματσόνι για την εικόνα αυτή. Δηλαδή, τι θα μπορούσε να αλλάξει μέσα σε τρεις μήνες; Σαφώς και έχει μερίδιο ευθύνης για την τακτική εικόνα, αλλά προς θεού, η χρονιά χάθηκε από τον πολύ κακό σχεδιασμό του καλοκαιριού του κύριου Αναστασίου. Βέβαια, πέρα από τα όποια λάθη έκανε και αυτός, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε την δουλειά του τα τελευταία χρόνια στον Παναθηναϊκό.

Γιατί να φορούν την φανέλα;  

Δυστυχώς, όσο και αν πονάει η αλήθεια, ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια έχει μικρύνει. Είναι ένα επίπεδο, πάνω – κάτω, ίδιο με τον Αστέρα Τρίπολης, τον Ατρόμητο και τον Πανιώνιο. Δυστυχώς, παίκτες τύπου Λοντ, Αμπεϊντ, Λαγού και πολλών άλλων, δεν αξίζουν να φορούν αυτή τη φανέλα. Και μπορεί να μην έχω ιδέα από τα ποδοσφαιρικά, αλλά το να βλέπω να σε “πατάει” κάποια Ξάνθη στο γήπεδο σου, πάει πολύ. Το να βλέπω να παίζεται ο τελευταίος σου στόχος για φέτος, να χάνεις και να μην προσπαθείς ούτε στο ελάχιστο να ανατρέψεις την κατάσταση είναι ντροπή.

Η μπάλα στα νέα παιδιά

Αυτό που έβλεπα τόσα χρόνια και δεν υπάρχει πλέον είναι ο ελληνικός κορμός. Σε καμία μεγάλη ελληνική ομάδα δεν υπάρχουν πλέον αξιόπιστοι Έλληνες παίκτες. Παίκτες που θα πονέσουν γι’ αυτή τη φανέλα. Είναι δυνατόν να έχει ο Παναθηναϊκός ένα Έλληνα παίκτη στην εντεκάδα; Ο Παναθηναϊκός που στελέχωσε σχεδόν όλο το ρόστερ της Εθνικής Ελλάδος στο Euro 2004; Είναι δυνατόν να θέλουμε να επιστρέψουμε, όταν η ομάδα αποτελείται από… μισθοφόρους που νοιάζονται για το πότε θα μπουν τα λεφτά στην τράπεζα; Λυπάμαι για την σκληρή γλώσσα, αλλά δεν έχω μάθει να μιλάω σαν «κυρία», όταν απευθύνομαι σε πριμαντόνες!

Γιατί αυτό έδειξαν ότι είναι οι παίκτες του Παναθηναϊκού. Λόγια, λόγια και δηλώσεις. Θα δείξουμε πόσο καλύτεροι είμαστε από τον Ολυμπιακό, όταν τον πετύχουμε στον τελικό και δες που τελικά δεν περάσαμε ούτε τους «8». Τα λόγια, κύριε Πράνιτς, πρέπει να συνοδεύονται από πράξεις. Αλλιώς, μπορείς σοφά να ακολουθήσεις την ωραιότατη ελληνική ρύση «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην μπεις». Γιατί τότε γίνεσαι και στόχος. Αρνητικός όμως.

Και για απαντήστε μου… αυτός ο Σάντσεθ πόσο καλύτερος είναι του Ρισβάνη; Ο Ντίνας δεν άξιζε μια ευκαιρία; Γιατί ο Μπέργκ να υπάρχει στον φετινό Παναθηναϊκό και όχι ο «ΧΑΖΟΓΚΟΛΗΣ», όπως τον βάφτισαν μερικοί, Καρέλης; Δυστυχώς, χωρίς ελληνικό κορμό θέλει και μεγάλο πορτοφόλι για να στηρίξεις μια καλή ομάδα. Ή αλλιώς καλύτερο σκάουτινγκ. Προτιμώ να χάνει ο Παναθηναϊκός με τον Λάμπρου μέσα.

Γεια σου ρε Μάγκα!

Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, όταν είδα τον κύριο Ανδρεόπουλο να πανηγυρίζει με τους φιλάθλους της ομάδας μετά από νίκη του Παναθηναϊκού στο βόλλεϋ την ώρα που οι ποδοσφαιρικοί χάριζαν άλλη μια πίκρα στον κόσμο της ομάδας. Τελικά τι είναι πιο σημαντικό, να παλεύεις με ψυχή και καρδιά με ότι έχεις ή να έχεις τους ακριβοπληρωμένους παίκτες που δεν νοιάζονται; Μακάρι να μπορούσε κάποιος να στηρίξει τον ερασιτέχνη, όπως γίνεται σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Γιατί εκείνοι οι αθλητές που αμείβονται με «ψίχουλα» πολεμάνε, σε αντίθεση με κάποιους άλλους. Υπάρχει και κάτι που λέγεται αξιοπρέπεια, ας τα αποκτήσουν μερικοί.

Τα πυρά μου εκτοξεύονται κυρίως για τον σχεδιασμό του καλοκαιριού και όχι για την χθεσινή εικόνα. Ας μη βιαστούμε να κρίνουμε τους παίκτες που ήρθαν και ας δώσουμε πίστωση χρόνου στον Ιταλό για να σωθεί ότι έχει απομείνει και να μπουν μερικές βάσεις για τη νέα χρονιά.