Δυστυχώς, η αλήθεια πονάει!

Ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να μην θυμίζει σε τίποτα την ομάδα που είδαμε στο πρώτο μισό της πιο εξευτελιστικής χρονιάς της σύγχρονής ιστορίας του και δυστυχώς αυτή η εικόνα είναι αυτή που αντικατοπτρίζει την σκληρή πραγματικότητα. Γράφει ο Στέλιος Μπιτσώρης.

Για ακόμη ένα παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να κάνει ούτε τα μισά από αυτά που έκανε σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος. Το σύνολο του Γιώργου Δώνη θύμιζε ομάδα που παλεύει για την παραμονή της για την τιμή των όπλων κι όχι γιατί έχει ρεαλιστικές ελπίδες να το καταφέρει. Μια ομάδα που αμυντικά είναι η χαρά των αντιπάλων και επιθετικά αγωνίζεται χωρίς να γίνεται αντιληπτό κάποιο απτό πλάνο και σχέδιο για να φτάσει με αξιώσεις στην αντίπαλη εστία.

Με την εικόνα των παιχνιδιών που έχουμε έως τώρα, η πεντάδα αρχίζει να μετατρέπεται σε όνειρο θερινής νυκτός και μετά την παταγώδη αποτυχία στο Κύπελλο και τον άδοξο αποκλεισμό από τη Λαμία, ο Παναθηναϊκός ρίχνει όλο του το βάρος στην τελική κατάταξη της βαθμολογίας για να πετύχει τον στόχο που έχει θέσει από την αρχή ο προπονητής της ομάδας, Γιώργος Δώνης. Δηλαδή, την έξοδο στην Ευρώπη και το “σβήσιμο” της ποινής του συλλόγου.

Δυστυχώς, όμως, για όλους, αυτή είναι η εικόνα που είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Ένας Παναθηναϊκός που άγεται και φέρεται στα γήπεδα της επικράτειας. Με παίκτες που είναι “καταδικασμένοι” να κάνουν λάθη απειρίας. Με παίκτες που δεν μπορούν να κερδίσουν μια σωματική επαφή. Με παίκτες που δεν μπορούν να αντέξουν την πίεση της αντρικής ομάδας, γιατί έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν παίκτες που έχουν την ίδια σωματοδομή, την ίδια ηλικία και έχουν τις ίδιες εικόνες από το ποδόσφαιρο. Ήταν αναμενόμενο να “σκάσει” η ομάδα. Να βλέπεις τον Μπουζούκη, τον ποιοτικότερο νέο της ομάδας, να μην μπορεί να “σταυρώσει” καλό παιχνίδι. Και πώς να το κάνει άλλωστε, όταν έχει 22 συμμετοχές σε 22 αγώνες πρωταθλήματος.

Συνεπώς, αναφορικά με τις όποιες ευθύνες που υπάρχουν για τα νέα παιδιά της ομάδας, είναι συγκεκριμένες και απόλυτα λογικές. Βέβαια, ο Παναθηναϊκός της σεζόν 2018/19 δεν απαρτίζεται μόνο από τον Μαυρομμάτη, τον Μπουζούκη και τον Χατζηγιοβάνη. Υπάρχουν και πιο έμπειροι, οι οποίοι πέραν του Ινσούα, είναι πολύ κάτω του μετρίου.

Η κατάπτυστη χρονιά για την ιστορία του συλλόγου φαίνεται πως πηγαίνει στράφι από όλες τις απόψεις. Με τα δεδομένα που ξεκίνησε ήταν αναμενόμενο να “καούν” παιδιά, όπως ο Μπουζούκης που δεν έχει λείψει από παιχνίδι πρωταθλήματος. Καλώς ή κακώς, αυτή η αγωνιστική περίοδος ήταν μια χρονιά αποκαλύψεων και προώθησης του νέου “αίματος” από τα “σπλάχνα” του συλλόγου και φαίνεται πως δεν θα έχει θετική κατάληξη, χωρίς να εκμηδενίζω τα πάντα και ειδικά το πρώτο μισό του πρωταθλήματος, όπου άπαντες έτριβαν τα μάτια τους.

Και μέσα σε όλα αυτά έχουμε να σκεφτούμε και το “αύριο”. Ένα “αύριο” που με τους ανθρώπους που υπάρχουν στο τιμόνι της ομάδας φαντάζει ακόμη πιο… μαύρο κι άραχνο. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πως ο Παναθηναϊκός θα εξασφαλίσει την άδεια συμμετοχής στο νέο πρωτάθλημα. Ούτε φυσικά να γίνει λόγος για αύξηση του μπάτζετ και για μεταγραφές ποδοσφαιριστών που αξίζουν να αγωνίζονται για την ομάδα.

Με τον Γιάννη Αλαφούζο να είναι πιο αφερέγγυος κι από κακοπληρωτή κόκκινου δανείου, τα πάντα είναι ρευστά και το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο. Για τον άνθρωπο που κατέστρεψε της δικές του προσπάθειες κι έκανε τον Παναθηναϊκό να χάνει χαλαρά από τον Πανιώνιο και τη Λαμία, η λύση είναι να αποχωρήσει από το σύλλογο και να συνεχίζει να πληρώνει τα χρέη που βρήκε και διόγκωσε. Και για να το κλείσω εδώ αυτό, η ΠΑΕ Παναθηναϊκός δεν έχει το παραμικρό δικαίωμα να φωνάζει για πέναλτι – όχι ότι το κάνει και ιδιαίτερα, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά – και άλλες αδικίες που υφίσταται η ομάδα.

Δυστυχώς για όλους, η εικόνα που “αξίζει” στον Παναθηναϊκό είναι αυτή που βλέπουμε και… αποδεχόμαστε όλοι μας.