Black is the new red!

Ο Μπάμπης Τσιμπίδας γράφει για το συμπέρασμα που προκύπτει από τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και παρατηρεί τη δυσχερή θέση του Παναθηναϊκού.

«Το μαύρο είναι το νέο κόκκινο» είναι η ελληνική μετάφραση για τον αγγλικό τίτλο του κειμένου. Για τους περισσότερους, ο συνειρμός δεν είναι δύσκολος. Για τους λίγους που δεν κατανοούν το νόημα, αφορά τη μετάβαση που παρατηρούμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Την ισχύ που περνά από τον Βαγγέλη Μαρινάκη στον Ιβάν Σαββίδη.

Προγνωστικά στοιχήματος από το Νο.1 site προβλέψεων στην Ελλάδα!

Τουλάχιστον, με τα δεδομένα που έχουμε αυτή τη χρονική περίοδο, γιατί η πραγματικότητα είναι πως ακόμα ο επίδοξος κυρίαρχος δεν έχει εδραιωθεί. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει αντιστάσεις, απόρροια της πρωτοκαθεδρίας του από το καλοκαίρι του 2010, ενώ ο Δημήτρης Μελισσανίδης είναι ένας υπολογίσιμος παράγοντας, που έχει την… τεχνογνωσία. Ωστόσο, οι συγκυρίες σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο ευνοούν το πέρασμα στην εποχή του Ιβάν Σαββίδη.

Ο τρόπος που κρίθηκε ο τελικός του Κυπέλλου Ελλάδας στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Είχε προηγηθεί η χειρότερη «σφαγή» στον δεύτερο ημιτελικό της Τούμπας, όπου ελέω Κύζα ο ΠΑΟΚ απέκλεισε τον Παναθηναϊκό. Στο Βόλο ήταν η σειρά της ΑΕΚ να αδικηθεί από ένα γκολ οφσάιντ και το τρόπαιο να καταλήξει στο Λευκό Πύργο.

Όποιον πιάσεις, λερώνεσαι

Δεν χρειάζεται να γράψουμε περισσότερα για τον νικητή του τελικού. Λιγότερο ή περισσότερο, όλοι ανέμεναν την κατάληξη που είχε το βράδυ του Σαββάτου. Ούτε υπάρχει λόγος να μπούμε στη διαδικασία της αντιπαράθεσης για το ποιος την έχει μεγαλύτερη την αδικία. Δεν θα βγάλουμε ζυγαριές και δεν θα αθωώσουμε πρόσωπα και καταστάσεις, επειδή τώρα φαίνεται πως η δύναμη μετακομίζει από τον Πειραιά στη Θεσσαλονίκη.

Ο Παναθηναϊκός δεν έχει κανένα λόγο να συνταχθεί με τον Ολυμπιακό. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει καταστρατηγήσει κάθε έννοια ισονομίας στο ελληνικό ποδόσφαιρο και αυτό δεν επιδέχεται συζήτησης. Ο Σωκράτης Κόκκαλης ήταν αυτός ο οποίος δημιούργησε το σημερινό σύστημα, που έχει γιγαντωθεί και δεν ελέγχεται. Οι φωνές των οπαδών του για όσα παρακολουθούμε το τελευταίο μήνα θα είχαν αξία μόνο εφόσον παραδέχονταν τα δικά τους «εγκλήματα».

Επίσης, ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να αναζητήσει μία συμμαχία με την ΑΕΚ. Δεν έχει περάσει τόσος καιρός από το αθηναϊκό ντέρμπι του ΟΑΚΑ, που ο διαιτητής Παπαδόπουλος με το «έτσι, θέλω» μετέτρεψε το 0-2 σε 3-2, πριν ο Μπεργκ δώσει τη νίκη στο 89’. Έχουμε ασφαλή δείγματα για τις επιδιώξεις του Δημήτρη Μελισσανίδη και δεν έχει νόημα να προσδοκούμε σε κάτι διαφορετικό.

Ο Παναθηναϊκός μένει ουραγός

Τα προαναφερόμενα είναι και προφανή. Όμως, τελείως θολό είναι το μέλλον του Παναθηναϊκού στις σχέσεις του με τις ποδοσφαιρικές αρχές. Ο Γιάννης Αλαφούζος έχει αποστασιοποιηθεί πλήρως και δεν έχει καμία επαφή με το αντικείμενο. Έχει αφήσει μόνο τον Χρήστο Παναγόπουλο να χειρίζεται τις υποθέσεις, αλλά αυτό δεν αρκεί.

Δεν θα εξετάσω την επάρκεια του διοικητικού στελέχους, διότι σε μία εταιρία αυτός ο οποίος περιφρουρεί τα συμφέροντα της είναι πρωτίστως ο ιδιοκτήτης. Αυτός χαράσσει τη στρατηγική και οι συνεργάτες του την εφαρμόζουν. Ο Γιάννης Αλαφούζος έχει την ευθύνη να προστατεύσει τον Παναθηναϊκό και μέχρι στιγμής, έχει αποτύχει παταγωδώς. Εάν ένας εφοπλιστής με την επιρροή του και τη δύναμη του δεν μπορεί, δεν πρόκειται να το πετύχει κανένας γενικός διευθυντής, διευθύνων σύμβουλος, πρόεδρος ή αντιπρόεδρος.

Βλέποντας πως διαμορφώνεται το «τοπίο» στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο Παναθηναϊκός μοιάζει με τον παρία των μεγάλων. Το χειρότερο είναι ότι δεν διαφαίνονται προοπτικές να αλλάξει κάτι άμεσα. Αντίθετα, οι ανταγωνιστές του είτε γιγαντώνονται, είτε διατηρούν τη δυναμική τους…

Κέρδισε ένα μοναδικό τριήμερο, προσφορά του ekdromi.gr, συμπληρώνοντας μόνο το email σου!