Aγαπητέ Δημήτρη…

Ο Κωνσταντίνος Πανάς γράφει την δική του ευχαριστήρια επιστολή προς τον αειθαλή αρχηγό του Παναθηναϊκού: τον Δημήτρη Διαμαντίδη όλων των Ελλήνων!

Αγαπητέ Δημήτρη,

Δεν μου πήρε πάνω από πέντε λεπτά για να σκεφτώ τι και πως θα ξεκινήσω τον παρόν άρθρο επιστολικού χαρακτήρα. Σήμερα έχεις γενέθλια και κλείνεις αισίως τα 37. Αν δεν κάνω λάθος τριάντα χρόνια πριν έκανες τα πρώτα σου βήματα με την «σπυριάρα». Ήταν τότε, μετά το ξέσπασμα του 1987 ή τουλάχιστον έτσι έμαθα.

Προγνωστικά στοιχήματος από το Νο.1 site προβλέψεων στην Ελλάδα!

Το καλοκαίρι είναι η καλύτερη περίοδος για να βελτιωθείς και σαν το ήξερες, θα έκανες 500 εύστοχα σουτ προτού γυρίσεις στο σπίτι. Τα χρόνια περνούσαν και η καριέρα σου διαρκώς είχε ανόδους. Εσύ ήσουν αρκετά φοβισμένος. Δεν ήθελες Παναθηναϊκό εξ’ αρχής. Φοβόσουν ότι δεν θα τα καταφέρεις. Όλα όμως γίνονται για κάποιο λόγο. Για κάποιο λόγο απέρριψες τον Άρη και τον Ολυμπιακό. Για κάποιο λόγο έσμιξες με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Ήταν καλοκαίρι του 2004, είχαμε μια τεράστια τηλεόραση στο σπίτι, η οποία είχε μια μεγάλη κατευθυνόμενη κεραία. Δεν είχα κλείσει ακόμη τα έντεκα, αλλά ο πατέρας μου με είχε μυήσει στην αγάπη μου για τον Παναθηναϊκό, αν και η αγάπη μου για το μπάσκετ δεν είχε ξεκινήσει ακόμη. Εκείνη τη μέρα ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε σε φιλικό μια ομάδα με πορτοκαλί εμφάνιση, δεν είχα ιδέα, ούτε έμαθα ποτέ ποια ομάδα ήταν και τώρα που το σκέφτομαι γελάω ακόμη. Το μόνο που θυμάμαι είναι να βλέπω ένα ψηλόλιγνο παιδί να πατάει το παρκέ και εγώ να φωνάζω του πατέρα μου… «Φτιάξε την κεραία». Βλέπεις, σε έβλεπα «χιονισμένο», καθώς το σήμα ποτέ δεν σταθεροποιήθηκε. Έως που βαρέθηκα και έφυγα. Δεν είδα εκείνο το παιχνίδι, παρά μόνο λίγο στην είσοδο σου.

Δεν ήταν γραφτό να μου κολλήσεις το μικρόβιο τότε…

Παρόλα αυτά, για κάποιο λόγο ρώτησα τον πατέρα μου… “ποιος είναι αυτός ο παίκτης”; Βλέπεις, ήταν τόσο κακή η ανάλυση στην τηλεόραση, που ούτε τους αριθμούς δεν μπορούσα να διακρίνω. Στη συνέχεια θα το μάθαινα για τα καλά.

Σεπτέμβρης του 2005 και η… Ελλαδάρα θα αντιμετώπιζε την Γαλλία στον ημιτελικό. Δεν θα σου πω ψέματα. Δεν είδα εκείνο το παιχνίδι. Ήμουν με τα ξαδέρφια μου και παίζαμε ποδόσφαιρο. Ήρθε όμως το βράδυ και βλέπω τον πατέρα μου εκστασιασμένο. Κοιτάζω την τηλεόραση και είχε ειδήσεις (;), post game (;), δεν θυμάμαι… Πάντως είδα να σκοράρεις εκείνο το επικό τρίποντο και τον Σκουντή με τον Χατζηγεωργίου να ουρλιάζουν από την τηλεόραση. Και μετά εσύ να κάνεις δηλώσεις. Όχι ότι τις καταλάβαινα τότε, αλλά είμαι σίγουρος πως θα είπες «Ε σιγά τώρα, δεν έκανα κάτι».

Και όμως Δημήτρη, έκανες. Την επόμενη μέρα, το μπάσκετ μπήκε για τα καλά στη ζωή μου. Όπως και εσύ κάποτε. Όπως το μακρινό 1987. Και όπως έκανες εμένα να αγαπήσω το μπάσκετ, έκανες ακόμη χιλιάδες ανθρώπους να το λατρέψουν… και εκείνοι που το λάτρευαν κάποτε, να το λατρέψουν ξανά.

Έκτοτε, έχω δει το τρίποντο σου ξανά και ξανά. Προσπάθησα να το μιμηθώ… χωρίς επιτυχία. Δεν έφτιαξα ποτέ το σουτ μου. Πάντα μου άρεσαν τα drive. Αλλά όλα για κάποιο λόγο γίνονται, Δημήτρη. Δεν έγινα ποτέ καλός παίκτης. Αλλά δεν πειράζει, γιατί με έκανες να αγαπήσω το μπάσκετ τόσο πολύ, που μπορώ να σου πω ότι είναι το οξυγόνο μου. Πλέον, ακολουθώ αυτό που αγαπώ από την σκοπιά του προπονητή. Γιατί όταν σε παρακολουθούσα να βάζεις τα κρίσιμα τρίποντα ή να παίζεις τις απίστευτες άμυνές σου με γέμιζες αισιοδοξία. Και πάντα σκεφτόμουν ότι θα ήθελα να κάνω τα πάντα για να καταφέρω αυτό που κάνεις και εσύ… ως προπονητής, βέβαια. Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη να αναλάβω μια ομάδα υψηλής κατηγορίας και να την οδηγήσω στη δόξα. Να ταυτιστεί το όνομα μου μαζί της.

Δεν είσαι απλά ένας μπασκετμπολίστας, Δημήτρη. Είσαι ο Δημήτρης όλων των Ελλήνων. Σε ευχαριστώ που με έκανες να αγαπήσω αυτό το άθλημα, που μου δίνει αναπνοή καθημερινά. Σε ευχαριστώ για όλα!

Χρόνια Πολλά

Με τιμή, Κωνσταντίνος Πανάς

Κέρδισε ένα μοναδικό τριήμερο, προσφορά του ekdromi.gr, συμπληρώνοντας μόνο το email σου!