Άμυνα με τα μάτια και Final Four δεν πάνε μαζί!

Ο Άρης Αντωνόπουλος, μέσω του blog του στο «Όλα Πράσινα», σχολιάζει την ήττα του Παναθηναϊκού από τη Βαλένθια και καυτηριάζει τις παθογένειες του «Τριφυλλιού» σε ένα από τα πιο κρίσιμα χρονικά σημεία της σεζόν.

Ας μην κρυβόμαστε. Δεν χρειάζεται και δεν κάνει καλό σε κανέναν στον Παναθηναϊκό. Άμυνα με τα μάτια και Final Four, μαζί δεν πάνε. Αλλά ας τα πιάσουμε όλα από την αρχή.

Αυτό που παρακολουθήσαμε στο παιχνίδι στη Βαλένθια ήταν μια προκλητική υπενθύμιση όλων των παθογενειών που κουβαλάει ο φετινός Παναθηναϊκός. Μια αγωνιστική πριν το φινάλε της κανονικής περιόδου, στην 37η στροφή της Euroleague, θα περίμενε κανείς μια ομάδα που «δαγκώνει» στην άμυνα, που διεκδικεί κάθε κατοχή σαν να είναι η τελευταία και που αρνείται να παραδοθεί στις ορέξεις του αντιπάλου. Αντίθετα, είδαμε μια περιφέρεια… παιδική χαρά και πλήρη αδυναμία ελέγχου των ριμπάουντ που αγγίζει τα όρια του ερασιτεχνισμού.

Η εμμονή των Ισπανών και ο «υπνωτισμένος» πάγκος

Η Βαλένθια δεν έπαιξε και… κανένα σύνθετο μπάσκετ. Για την ακρίβεια, έπαιξε το πιο προβλέψιμο παιχνίδι που θα μπορούσε. Σούταρε τρίποντα από παντού, υπό οποιαδήποτε συνθήκη, σχεδόν εμμονικά. Το γεγονός ότι έφτασε να σουτάρει με το εξωπραγματικό 56% στο 1ο ημίχρονο δεν οφείλεται μόνο στην ευστοχία των παικτών της, αλλά στην παροιμιώδη νωθρότητα των «πρασίνων» να βγουν στις επαφές. Εδώ εγείρονται σοβαρότατες ευθύνες για τον Εργκίν Αταμάν. Είναι αδιανόητο για έναν προπονητή αυτού του επιπέδου να μην μπορεί να διαχειριστεί μια ομάδα που κάνει ένα και μόνο πράγμα σε κάθε επίθεση. Η αδυναμία προσαρμογής και η επιμονή σε σχήματα που δεν μπορούσαν να ανακόψουν το κρεσέντο των Ισπανών από τα 6,75 εκθέτουν το τεχνικό επιτελείο σε μια κρίσιμη καμπή της σεζόν.

Παίκτες των άκρων και αμυντική… κωμωδία

Φυσικά, το μερίδιο της ευθύνης που αναλογεί στους παίκτες είναι τεράστιο. Δεν γίνεται να βλέπουμε αυτή την αστάθεια, όπου τη μια εβδομάδα η ομάδα μοιάζει ανίκητη και την επόμενη παρουσιάζει μια αμυντική λειτουργία που προκαλεί γέλιο. Η εικόνα στη Roig Arena ήταν προκλητικά κακή. Η απώλεια των αμυντικών ριμπάουντ, ακόμα και μετά από άστοχα σουτ της Βαλένθια, δείχνει σαφές έλλειμμα συγκέντρωσης και «πείνας» για τη νίκη. Γιατί όταν επιτρέπεις στον αντίπαλο να σουτάρει 6-7 δευτερόλεπτα μετά την έναρξη της επίθεσης και να σε τιμωρεί επανειλημμένα, τότε το πρόβλημα δεν είναι τακτικό, είναι πνευματικό.

Με τέτοια νοοτροπία, πού πάμε;

Με αυτή την αμυντική νοοτροπία, η συζήτηση για το Final Four αρχίζει να μοιάζει με ανέκδοτο. Μια ομάδα που θέλει να βρίσκεται στην ελίτ της Ευρώπης δεν μπορεί να παρουσιάζεται τόσο soft στην έδρα μιας ομάδας που απλώς «πυροβολεί» χωρίς πλάνο. Αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει να αλλάξει το… τσιπάκι άμεσα, η ρετσινιά της φετινής αμυντικής αστάθειας θα τον ακολουθήσει μέχρι το τέλος. Η ποιότητα του Χέις-Ντέιβις, του Ναν ή του Σλούκα μπορεί να σώσει κάποιες καταστάσεις στην επίθεση, αλλά η άμυνα είναι αυτή που δίνει τους τίτλους. Και αυτή τη στιγμή, η άμυνα του «Τριφυλλιού» δεν είναι απλώς τρύπια, είναι ανύπαρκτη.

📌 Διαβάστε ακόμη…

• «Κυκλωμένος» ο Μπαντιό από τον Παναθηναϊκό!
• Ξέσπασμα Γιαννακόπουλου: «Έβλεπα τα λάθη και το μυαλό ήταν αλλού – Λάθος, δεν θα ξαναγίνει!» (vid)
• Αντίδραση… όλο νόημα από Γιαννακόπουλο μετά τον τελικό του Final Four
• Ξέσπασμα ΜακΚόλουμ: «Θεέ μου, φάουλ στον Καμπάτσο που ήταν καθαρό κλέψιμο, στο -2 με ένα λεπτό να μένει»
• Αγγελόπουλοι: «Λέγαμε να γίνει στην Ελλάδα και ας είναι στο ΟΑΚΑ – Αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα μας»