Όφειλε να κερδίσει και το έκανε

Ο Χρήστος Δημόπουλος γράφει για το «διπλό» του Παναθηναϊκού στη Βέροια και στέκεται ιδιαίτερα στους Σάντσεθ, Εσιέν και Ζέκα.

Πριν ξεκινήσουμε τα του αγώνα στη Βέροια, έχω την υποχρέωση να επισημάνω κάτι. Είναι πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε ασχολείται με τον Παναθηναϊκό αυτή τη στιγμή να γράφει για συστήματα, παίκτες και προπονητές, όταν ο σύλλογος βρίσκεται σε πλήρη αβεβαιότητα για το μέλλον του και όταν τη σεζόν που υποτίθεται θα πήγαινε για το πρωτάθλημα, είναι στο -17 από την κορυφή. Παρ’ όλα αυτά όμως πρέπει να μιλήσουμε επιτέλους και λίγο για ποδόσφαιρο, οπότε ας περάσουμε σιγά σιγά στο «ψαχνό».

Ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Βέροια δεν μας θάμπωσε και πάλι με την εμφάνισή του. Δεν είχε πολλές καλές συνεργασίες, δεν απειλούσε συστηματικά και γενικά ήταν ο μέτριος φετινός Παναθηναϊκός που έχουμε συνηθίσει στα περισσότερα ματς.

Η ανάγκη για τους τρεις βαθμούς ωστόσο ήταν τόσο μεγάλη, που οι «πράσινοι» όφειλαν έστω και με μισό μηδέν να φύγουν από τη Βέροια με τη νίκη. Το τριφύλλι βρίσκεται χωρίς συζήτηση σε μια πολύ δύσκολη περίοδο και πρέπει όλοι όσοι νοιάζονται και ασχολούνται με την ομάδα από μέσα, να καταφέρουν να κρατήσουν παίκτες και προπονητές έξω από τον χορό της ανασφάλειας που κυριαρχεί στο «πράσινο» στρατόπεδο, δίνοντάς τους παράλληλα και κίνητρο για τη συνέχεια.

Για αυτό και η νίκη απέναντι στη Βέροια ήταν απλά μονόδρομος, για να έρθει μια κάποια ηρεμία τουλάχιστον στο αγωνιστικό κομμάτι. Και αυτό το πέτυχαν οι ποδοσφαιριστές του Αντρέα Στραματσόνι, χάρις στο γκολ του εορτάζοντα Νίκου Καρέλη 4 λεπτά πριν τη λήξη της αναμέτρησης.

Παρότι λοιπόν όπως είπαμε λίγο παραπάνω ο Παναθηναϊκός δεν θάμπωσε με την εμφάνισή του απέναντι στους Βεροιώτες, υπάρχουν πράγματα αρκετά σημαντικά που μπορεί να κρατήσει από το συγκεκριμένο παιχνίδι εν όψει της συνέχειας.

Πρώτο και καλύτερο τον Σάντσεθ και την εμφάνισή του. Ο Ισπανός στόπερ με το «καλημέρα» άκουσε τα άπαντα από τους προπονητές του πληκτρολογίου, που φυσικά είχαν προδικάσει ως διακοπές το πέρασμά του από την Ελλάδα. Ο Σάντσεθ όμως δείχνει αγωνιστική με αγωνιστική πόσο αλλάζει προς το καλύτερο τον Παναθηναϊκό.

Ο πρώην στόπερ της Μάλαγα ήταν σχεδόν τέλειος απέναντι στη Βέροια. Έκοβε στην άμυνα, έφτιαχνε το παιχνίδι της ομάδας από πίσω, ενώ και το γκολ του Καρέλη του ανήκει κατά το ήμισυ τουλάχιστον, αφού αυτός είναι που κερδίζει το φάουλ (από το οποίο προήλθε το γκολ) από το Νέτο αλλά και αυτός που παίρνει την κεφαλιά, την απόκρουση της οποίας εκμεταλλεύτηκε ο Καρέλης για να στείλει την μπάλα στα δίχτυα του Λόπεθ. Ο Σάντσεθ είναι ξεκάθαρο πως αποτελεί πια τον ηγέτη της «πράσινης» άμυνας.

Και πάμε τώρα στον Εσιέν. Ο Γκανέζος αμυντικός μέσος για να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς είναι φανερό πως χρειάζεται αγωνιστικό ρυθμό. Στο πρώτο ημίχρονο με την Βέροια ήταν κακός και έκανε απλά τα βασικά. Όχι πολλά σπριντ και μέτρα με τη μπάλα, απλές και μόνο πάσες στους δύο στόπερ Σάντσεθ-Τελάντερ, ενώ είχε και μερικά αβίαστα λάθη που δεν επιτρέπονται για την κλάση του.

Στο δεύτερο ημίχρονο ωστόσο ήταν εμφανώς καλύτερος και έδειξε κάποιους από τους λόγους για τους οποίους μπορεί να δώσει το κάτι παραπάνω στην μεσαία γραμμή του Παναθηναϊκού. Και επιθετικά ανέβηκε αρκετά στο δεύτερο 45λεπτο, έχοντας μάλιστα και ένα πολύ καλό σουτ για να σκοράρει, ενώ και αμυντικά ήταν πιο δραστήριος έχοντας στο ενεργητικό του ένα σημαντικό τάκλιν προς το τέλος του αγώνα.

Είναι δεδομένο πως ο Εσιέν χρειάζεται συνεχόμενα παιχνίδια στα πόδια του. Είναι δεδομένο επίσης πως δείχνει ότι σταδιακά βελτιώνεται. Και είναι επίσης δεδομένο πως αν αυτή η βελτίωση συνεχιστεί, τότε ο Γκανέζος θα «ομορφύνει» την μεσαία γραμμή του τριφυλλιού κι όχι μόνο.

Πάμε και στον Ζέκα. Τι να πει κανείς πραγματικά για τον Πορτογάλο χαφ. Ο αρχηγός του Παναθηναϊκού ήταν απλά καταπληκτικός για μια ακόμη φορά. Με ασταμάτητο τρέξιμο επί 94 λεπτά, με σωστή κάλυψη των χώρων, με πολύ καλές μεταβιβάσεις από την άμυνα στην επίθεση, μα πάνω από όλα αυτό το πάθος που τον διακρίνει και τον έχει βάλει στην κορυφή της εκτίμησης όλων των Παναθηναϊκών. Ο Παναθηναϊκός χωρίς τον Ζέκα δεν μπορεί να έχει την ίδια δυναμική και την ίδια ενέργεια στο παιχνίδι του και αυτό πιστώνεται προσωπικά στην μεγάλη συνεισφορά του αρχηγού στο παιχνίδι της ομάδας.

Τέλος για τον Στραματσόνι ακόμα δεν μπορούμε να πούμε πολλά. Αυτό που θα του αναγνωρίσω εγώ πάντως είναι ότι έχει γρήγορα αντανακλαστικά. Είδε πως το 4-4-2 στην ευθεία δεν δουλεύει και αμέσως το άλλαξε. Αυτό δείχνει έναν προπονητή που δεν είναι εμμονικός, ψάχνεται συνεχώς και που δουλεύει πολύ για να βρει το καλύτερο για την ομάδα του. Στοιχείο αν μη τι άλλο θετικό.