Όνειρο παραμένει το Final 4… Αλλά όχι άπιαστο!

Ο Παναθηναϊκός την περασμένη Παρασκευή «αυτοκτόνησε» στο «εχθρικό» Βελιγράδι και έχασε μοναδική ευκαιρία για να πάρει επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια, το πολυπόθητο πλεονέκτημα έδρας. Πλέον έτσι όπως έχουν τα πράγματα πρέπει πάση θυσία να νικήσει την Λοκομοτίβ Κουμπάν του Γιώργου Μπαρτζώκα για να εξασφαλίσει τουλάχιστον την πρόκριση και αν καταφέρει και «χτίσει» διαφορά 9+ πόντων, θα «παίζει πάλι μπάλα» για το πλεονέκτημα. Βέβαια,πρώτα οφείλει να κοιτάξει την νίκη και μετά την διαφορά, κατά την ταπεινή μου άποψη.

Γράφει ο Παναγιώτης Στρηγάς / Δείτε εδώ όλα τα άρθρα του συντάκτη

Το «Τριφύλλι» μπορούμε να πούμε ότι προσπάθησε και κατάφερε να χάσει δικό του παιχνίδι μέσα στην φλεγόμενη «Kombank Arena» και αυτό γιατί, εάν είχαν αποφευχθεί κάποια λάθη τακτικής και έλλειψης συγκέντρωσης του δευτέρου ημιχρόνου είμαι βέβαιος ότι θα είχε αποδράσει νικητής και θα «έσβηνε» τα χλευαστικά χαμόγελα των Σέρβων οπαδών.

Τους χάρισε τη νίκη

Εστιάζοντας λοιπόν στα του παιχνιδιού, ο Παναθηναϊκός έκανε ένα μεστό πρώτο ημίχρονο, παίζοντας κατά διαστήματα πολύ καλή άμυνα και επιθετικά βρήκε τις λύσεις που χρειαζόταν, χτυπώντας κυρίως στην ρακέτα των Σέρβων. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως παρουσίασε έναν «άρρωστο» τρόπο παιχνιδιού που επέτρεψε στον Ερυθρό Αστέρα να ξεφύγει στο σκορ. Γενικά ήταν πολύ άστοχος από την περιφέρεια και πολύ κακός δημιουργικά, γεγονός που διευκόλυνε την αντίπαλη ομάδα να κυριαρχήσει στο παιχνίδι.

Το κυρίως όμως «μελανό σημείο» που με προβλημάτισε ιδιαίτερα και με έκανε να αμφιβάλλω για το αν αυτή η ομάδα μπορεί να πάει φέτος στο Βερολίνο, είναι όχι μόνο η μεγάλη διστακτικότητα αλλά και η έλλειψη καθαρού μυαλού όταν η μπάλα «έκαιγε». Από αυτό δεν εξαιρείται ακόμα και ο προπονητής της ομάδας, ο οποίος υπέπεσε σε πολλά λάθη τακτικής που αποδείχθηκαν μοιραία. Οι νέοι παίκτες σίγουρα είναι άπειροι και τέτοια σκληρά παιχνίδια είναι εντελώς πρωτόγνωρα γι’αυτούς (Ουίλιαμς, Χάντερ), ωστόσο ο Τζόρτζεβιτς με κάποιες επιλογές του δεν βοήθησε την κατάσταση.

Ενδεικτικά, μου κάνει αλγεινή εντύπωση γιατί καθυστέρησαν οι παίκτες να κάνουν τόσο πολύ φαουλ στην τελευταία επίθεση του Αστέρα με το σκορ στο 66-64 και 21,6 δεύτερα για το τέλος. Και επίσης, γιατί δεν δόθηκε εντολή να πηγαίνει η μπάλα σε έμπειρους παίκτες που μπορούν να πάρουν τα κρίσιμα σουτ στο τέλος.

Επειδή όμως δεν είμαστε εδώ για παράδοση σεμιναρίων προπονητικής, αλλά ούτε και να υποδείξουμε μαθήματα στο τεχνικό επιτελείο του «Τριφυλλιού», οφείλει η ομάδα από δω και στο εξής να τελειοποιήσει τακτικά το παιχνίδι της όσο και δύσκολο μπορεί να είναι αυτό, γιατί τα κρίσιμα ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες. Και πιστέψτε με, ο δρόμος μέχρι το Final 4 είναι γεμάτος από αυτά.

Μονόδρομος η νίκη

Ας αφήσουμε τώρα όμως το παρελθόν και ας κοιτάξουμε τον πολύ κρίσιμο αγώνα με την Κουμπάν. Ο Παναθηναϊκός μετράει ήδη τρεις ήττες φέτος από την Λοκομοτίβ και πρέπει πάση θυσία να σπάσει το ρόδι και να κερδίσει την μάχη. Ο «Σάλε» πρέπει να πείσει τους παίκτες του ότι για να νικήσουν επιβάλλεται να παίξουν καταπληκτική άμυνα σε όλο το γήπεδο, καθώς η αντίπαλη ομάδα διαθέτει παίκτες πραγματικά «πολυβόλα», οι οποίοι μπορούν άνετα να σε σκοτώσουν αν τους αφήσεις.

Ακόμα, πρέπει να αποτρέψει όσο μπορεί τις διεισδύσεις των αντιπάλων στην ρακέτα του αλλά και να περιορίσει τα επιθετικά rebounds τους. Επιθετικά, οφείλουν οι παίκτες του Τζόρτζεβιτς να παίξουν, πάνω απ’όλα, με καθαρό μυαλό και πλήρη συγκέντρωση. Ο Παναθηναϊκός δεν έχει να φοβηθεί κανέναν στην έδρα του αρκεί να παίξει σωστά, με πάθος και αποφασιστικότητα για την νίκη.

ΥΓ1: Θετικότατος στο ντεμπούτο του στην Euroleague ήταν ο Βινς Χάντερ, παρά την απειρία του. Μπορεί να προσφέρει πολλά στοιχεία που έλειπαν από το παιχνίδι της ομάδας.

ΥΓ2: Ηγετικό χαρακτήρα έδειξε ο Ουίλιαμς στον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, ευχής έργον αν παίξει κόντρα στους Ρώσους.

ΥΓ3: Ανεπίτρεπτο να χάνει τόσες βολές ο Νικ. Κάτι πρέπει να γίνει γι’ αυτό.

ΥΓ4: Η ομάδα θέλει στήριξη, αλλά και καλοπροαίρετη κριτική όταν πρέπει.