Στο μυαλό του Στραματσόνι…

Ο Χρήστος Δημόπουλος αναλύει την μέχρι τώρα παρουσία του Αντρέα Στραματσόνι στον πάγκο του Παναθηναϊκού και προσπαθεί να καταλάβει τον τρόπο που σκέφτεται ο Ιταλός, μετά την σημαντική νίκη επί του Αστέρα Τρίπολης με 2-0 στην άδεια Λεωφόρο.

Σε φυσιολογικές συνθήκες ένας προπονητής αναλαμβάνει μια ομάδα στην αρχή μιας ποδοσφαιρικής σεζόν και ακολουθεί πάνω κάτω την εξής διαδρομή:

Αρχικά προχωρά στο σχεδιασμό της ομάδας που θέλει να φτιάξει, κατόπιν ακολουθεί η καλοκαιρινή περίοδος προετοιμασίας και στη συνέχεια μετά από πολλές δοκιμές και αλλαγές τις οποίες κάνει, καταλήγει στο σύστημα και τα πρόσωπα που θεωρεί ο ίδιος ότι ταιριάζουν στην αγωνιστική του φιλοσοφία.

Όταν όμως ένα προπονητής έρχεται σε μια ομάδα στη μέση της περιόδου, όλο το παραπάνω απαραίτητο στάδιο για να μάθει τα δυνατά και αδύνατα σημεία του ρόστερ που έχει στα χέρια του, πάει περίπατο.

Σε αυτή λοιπόν τη δεύτερη κατηγορία ανήκει προφανώς και ο Αντρέα Στραματσόνι. Ο Ιταλός προπονητής πανηγύρισε απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης την δεύτερη νίκη του σε τρεις αγώνες στον πάγκο του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα, αποτέλεσμα που του εξασφαλίζει τον απαραίτητο χρόνο για να δουλέψει και να βρει το ιδανικό σύστημα για την ομάδα του και τους παίκτες που θα το υπηρετήσουν.

Μέχρι στιγμής ο Στραματσόνι έχει αλλάξει τρία συστήματα στον Παναθηναϊκό. Στο ντεμπούτο του με τον Ηρακλή παρέταξε ένα 4-4-2 στην ευθεία, που δεν του βγήκε καθόλου και φυσιολογικά απέναντι στην Βέροια μια εβδομάδα αργότερα το άλλαξε με ένα 4-4-2 με ρόμβο. Απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης αυτή τη φορά ο Ιταλός μας παρουσίασε ένα ιδιότυπο 4-3-3, με Πράνιτς, Εσιέν, Ζέκα στον άξονα και Καρέλη, Πέτρις και Αμπέντ πιο μπροστά.

Αυτό που έχουμε να παρατηρήσουμε και από τα τρία του ματς ως τώρα στο πρωτάθλημα, είναι πως ο «Στράμα» δεν κάνει καλές αρχικές επιλογές στην ενδεκάδα, αλλά παίρνει σχεδόν άριστα στο διάβασμα του παιχνιδιού και στις αλλαγές που κάνει κατά τη διάρκειά του.

Για παράδειγμα θυμηθείτε με την Βέροια. Ο Παναθηναϊκός είχε ένα κακό πρώτο ημίχρονο και ένα βελτιωμένο δεύτερο με τις αλλαγές των Ατζαγκούν και Κλωναρίδη να ανανεώνουν τους «πράσινους». Με τον Αστέρα στη Λεωφόρο πάλι το ίδιο σκηνικό. Κακό πρώτο μισό για το “Τριφύλλι” αλλά πολύ θετικό δεύτερο, με τον Καλτσά να είναι αυτή τη φορά η αλλαγή του Στραματσόνι που άλλαξε τις ισορροπίες του παιχνιδιού.

Ο Ιταλός φαίνεται ότι ψάχνεται συνεχώς και πολύ, ώστε να βρει το ιδανικό σύστημα με βάση το ρόστερ που διαθέτει και από τις μέχρι τώρα επιλογές του, είμαστε σε θέση να κάνουμε κάποιες διαπιστώσεις.

Κατ’ αρχάς φαίνεται ξεκάθαρα η επιλογή του Στραματσόνι να παίζει με δύο στόπερ που ξέρουν να κουβαλάνε την μπάλα. Ο Σάντσεθ θα είναι από εδώ και στο εξής ο βασικός και αναντικατάστατος του κέντρου της άμυνας και σύμφωνα με όσα έχει δείξει ο Ιταλός, πιθανότερος για παρτενέρ του Ισπανού είναι ο Τελάντερ.

Ο Ταυλαρίδης είναι ένας σκληρός αμυντικός, που δεν μπορεί όμως να φτιάξει παιχνίδι από πίσω. Για αυτό τον λόγο απέναντι στον Αστέρα ο «Στράμα» επέλεξε τον Κουτρουμπή (ελλείψει του τραυματία Τελάντερ) για την δεύτερη θέση των στόπερ, o οποίος Κουτρουμπής μπορεί να μην έχει τη δύναμη του «Ταύλα» αλλά σίγουρα μπορεί να περάσει αποτελεσματικότερα την μπάλα στους χαφ.

Στην μεσσαία γραμμή τώρα είναι επίσης πολύ καθαρή η επιλογή Στραματσόνι να δώσει την «μπαγκέτα» στον Εσιέν. Η μπαλιά 40 μέτρων που κάνει ο Γκανέζος στο 52^ο λεπτό στον Καλτσά με το εξωτερικό φάλτσο και τον βγάζει τετ-α-τετ, δείχνει τον λόγο. Ωστόσο για να μπορέσει ο Παναθηναϊκός να πάρει τα μέγιστα από τον Εσιέν, είναι απαραίτητη μία αλλά σημαντική προϋπόθεση. Να πλαισιώνεται από παίκτες που θα του αναπληρώσουν τα τρεξίματα που πια δεν διαθέτει.

Ο Ζέκα πρέπει να είναι ο ένας σίγουρα δίπλα του και ο άλλος -όπως τα βλέπω εγώ- με βάση το υπάρχον ρόστερ πρέπει να είναι ο Αμπέντ. Ο Αλγερινός αδικείται όταν παίζει στην επίθεση, όπως ακριβώς έγινε και έναντι του Αστέρα. Έχει δείξει πως στο άξονα λόγω των πολλών τρεξιμάτων που προσφέρει μπορεί να δώσει στην ομάδα πολλά περισσότερα από ότι αν αγωνίζεται στα άκρα σαν μεσοεπιθετικός.

Απέναντι στον Αστέρα, το κέντρο με Πράνιτς, Εσιέν και Ζέκα ήταν κάπως αργό, λόγω της αδυναμίας Πράνιτς και Εσιέν να κάνουν τρεξίματα ανάλογα του Ζέκα. Για αυτό κι ο Αμπέντ θα ήταν πιο χρήσιμος από τον Κροάτη σε αυτή την τριάδα του κέντρου, από ότι αποδείχτηκε παίζοντας πιο μπροστά.

Στην επίθεση ένα είναι το βέβαιο. Ο Μπεργκ και ο Καρέλης δεν κουνιούνται δεδομένα από το αρχικό σχήμα, αλλά σε ένα σύστημα 4-4-3 ο τρίτος της επίθεσης πρέπει οπωσδήποτε να είναι ένας εκ των Κλωναρίδη ή Καλτσά. Δεν είναι τυχαίο πως όποτε αγωνίζεται ο ένας από τους δύο βασικός ή ως αλλαγή αναρωτιόμαστε «γιατί ήταν τόσο θετικός;».

Τόσο ο Κλωναρίδης, όσο και ο Καλτσάς που σκόραρε απέναντι στον Αστέρα, είναι παίκτες «μπουκαδόροι», γρήγοροι, που ξέρουν να τρυπώνουν στις αντίπαλες άμυνες, προκαλώντας μια ανακατωσούρα που μπορεί ο Παναθηναϊκός να εκμεταλλευτεί και να κάνει γκολ. Και από το ρόστερ του οι μόνοι ποδοσφαιριστές με αυτά τα διεμβολιστικά χαρακτηριστικά είναι αυτοί οι δύο. Απέναντι στους Αρκάδες ο Καλτσάς δεν σταμάτησε από την ώρα που μπήκε αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο να τρέχει και να κυνηγά μπάλες, με το γκολ στο τέλος να αποτελεί επιβράβευση για τον ίδιο.

Όπως και να έχει πάντως, η νίκη επί της Τρίπολης ήταν πολύ σημαντική και από ψυχολογικής και από βαθμολογικής άποψης για τον Παναθηναϊκό. Το αγωνιστικό τμήμα δείχνει να έχει την διάθεση να ορθώσει ανάστημα και να μην τα παρατήσει. Μακάρι να πράξει το ίδιο και η διοίκηση του συλλόγου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.