Δημήτρη, συγγνώμη…

Ο Νικόλας Φλωράτος σχολιάζει το άδοξο ευρωπαϊκό “αντίο” του τεράστιου Δημήτρη Διαμαντίδη και χαρακτηρίζει ορθή την απόφαση της διοίκησης να απομακρύνει τον Σάσα Τζόρτζεβιτς μετά (και) το χθεσινό “κάζο”.

Γράφει ο Νικόλας Φλωράτος | Επικοινωνία: fl.nicholas94@gmail.com

Στο χθεσινό μου άρθρο, λίγες ώρες πριν το τζάμπολ του Game 3 μεταξύ Παναθηναϊκού και Λαμποράλ είχα γράψει πως αν υπάρχει Θεός του μπάσκετ, είμαι βέβαιος πως δεν θέλει σε καμία περίπτωση να δει τον Μήτσο να ολοκληρώνει την τεράστια καριέρα του με αποκλεισμό στο γήπεδο που (τον) έχει προσκυνήσει όλη η μπασκετική Ευρώπη. Τελικά, το ευρωπαϊκό φινάλε του αρχηγού ήταν άδοξο, αλλά γι’ αυτό δεν ευθύνεται κανένας… Θεός.

Αδιάβαστος, προβλέψιμος, απογοητευτικός

Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε για τρίτο διαδοχικό παιχνίδι “αδιάβαστος”, ο προπονητής του φάνηκε για ακόμη ένα ματς μπερδεμένος (χαρακτηριστικότερο όλων ότι χρησιμοποίησε 12 παίκτες σε 11 λεπτά), ο “Εξάστερος” δεν επεφύλασσε καμία απολύτως έκπληξη στο παιχνίδι του και η Λαμποράλ, παίζοντας το δικό της μπάσκετ, αυτό που είχαμε δει στη Βιτόρια και παρακολουθήσαμε καθ’ όλη τη διάρκεια της φετινής σεζόν, χωρίς tricks και περίπλοκα plays, επικράτησε για ακόμη μία φορά και πήρε πανηγυρικά την πρόκριση για το Final Four του Βερολίνου.

Παραπάνω στα αγωνιστικά δεν αξίζει να σταθούμε. Υπάρχει άλλωστε και το εκπληκτικό κείμενο του Κωνσταντίνου Πανά που εξηγεί πλήρως το τι συνέβη χθες. Αυτό στο οποίο αξίζει να σταθείς, όμως, είναι στα δύο χθεσινοβραδινά “αντίο”: του Δημήτρη Διαμαντίδη από την Ευρωλίγκα και του Σάσα Τζόρτζεβιτς από τον Παναθηναϊκό.

Πάλεψε (ξανά) μόνος του

Ποιος να το έλεγε στον αρχηγό ότι στην τελευταία του χρονιά στα παρκέ, θα αποχαιρετούσε την Ευρώπη με τόσο άδοξο – για τον ίδιο – τρόπο; Ο αρχηγός προσπάθησε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο συμπαίκτη του στη σειρά με τους Βάσκους, πάλεψε για κάθε κατοχή, για κάθε ριμπάουντ, σκόραρε με… κάθε τρόπο, μοίρασε έτοιμα καλάθια και αρνήθηκε να χάσει ακόμα και όταν ο Τζέιμς “σκότωσε” τον “Εξάστερο”, 100 δευτερόλεπτα πριν το τέλος της χθεσινής αναμέτρησης. Ο “3D”, όμως, ήταν εκεί. Πήρε την μπάλα, σκόραρε για τρεις και έδωσε μια αχτίδα ελπίδας στον κόσμο που είχε γεμίσει το ΟΑΚΑ για να σπρώξει το “Τριφύλλι” στο 2-1. Ο Τζέιμς βέβαια, είχε διαφορετική άποψη, σκόραρε ακόμη ένα τρίποντο και παρέα με τον Άνταμς πέταξαν στο καναβάτσο τον Παναθηναϊκό με ντροπιαστικό – για τον “Εξάστερο” – τρόπο, “σκουπίζοντάς” τον μέσα στο “κάστρο” του.

Μεγάλη προσφορά Olay, 1+1 Δώρο. Αγόρασε τώρα!

Με το παιχνίδι να έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί και τον νικητή να έχει κριθεί, ο κόσμος σηκώθηκε και αποθέωσε τον αρχηγό, με τον Μήτσο να κατευθύνεται προς τον πάγκο αποχαιρετώντας την Ευρωλίγκα. Η πίκρα, η στενοχώρια κι ένα μεγάλο “γιατί;” έκαναν την εμφάνισή τους στο ΟΑΚΑ, όπως και μια ανάγκη να πεις ένα μεγάλο “συγγνώμη” στον τεράστιο Διαμαντίδη. Μπορεί εγώ, εσύ, ο οποιοσδήποτε από τους εκατομμύρια φίλους του Παναθηναϊκού να μη φέρουμε ευθύνη για τον χθεσινό αποκλεισμό, ωστόσο βλέποντας την επιθυμία του ίδιου να πάρει την ομάδα από το χέρι και το πάθος ενός 36χρονου αθλητή, σε αντίθεση με την απάθεια κάποιων συμπαικτών του, το “συγγνώμη” βγαίνει αυθόρμητα και είναι το ελάχιστο που μπορεί να ειπωθεί σε έναν παίκτη που μαζί με την ομάδα μας έχουν χαρίσει άπειρες στιγμές χαράς και υπερηφάνειας! Και επειδή στις χαρές και στις λύπες είμαστε μαζί, Δημήτρη, συγγνώμη…

Δεν πήγαινε άλλο

Τέλος, όσον αφορά στην απομάκρυνση του Σάσα Τζόρτζεβιτς, θεωρώ πως η διοίκηση του “Εξάστερου” έπραξε σωστά και από τη στιγμή που ο Σέρβος παρουσίασε ίσως τον χειρότερο Παναθηναϊκό που έχουμε δει ποτέ σε σειρά play off, ορθώς έφυγε. Το πρωτάθλημα πλέον αποτελεί μονόδρομο προκειμένου να σωθεί ακόμα μια χαμένη – ευρωπαϊκή – χρονιά και ελπίδα όλων μας είναι ο νέος προπονητής να ανταποκριθεί στο δύσκολο έργο που θα αναλάβει να βγάλει εις πέρας. Κρίμα για τον Σάλε.

Αυτό ήταν σωστό…

Κλείνοντας με το ευρωπαϊκό ταξίδι του Παναθηναϊκού και επειδή μια εικόνα πολλές φορές ισοδυναμεί με χιλιάδες λέξεις, το φετινό “ταμείο” του “Εξάστερου” στην Ευρωλίγκα ήταν μάλλον απογοητευτικό, με βάση τους στόχους που είχε θέσει η διοίκηση και το γεγονός πως αυτή είναι η τελευταία σεζόν του τεράστιου Διαμαντίδη στα παρκέ. Τι έπρεπε να γίνει; Αυτό…

Του χρόνου πάλι, δυστυχώς χωρίς Διαμαντίδη, αλλά ελπίζουμε με περισσότερη τρέλα, περισσότερο πάθος και μεγαλύτερη βοήθεια από τον πάγκο.

ΥΓ: Όπως στις χαρές είμαστε μαζί και τις κούπες τις σηκώνουμε παρέα, έτσι και στις λύπες και τους αποκλεισμούς, χάνουμε όλοι μάζι. Δημήτρη, συγγνώμη και πάλι.

ΥΓ1: Σε πίστεψα όσο κανέναν στην μετα-Ομπράντοβιτς εποχή. Δυστυχώς έπεσα (πολύ) έξω. Σάλε, χάσαμε. Καλή επιτυχία σε ό,τι κι αν κάνεις από εδώ και πέρα!

ΥΓ2: Τα δάκρυα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα αποδυτηρία μπορούν να μας γεμίζουν με αισιοδοξία για το μέλλον. Ο ισχυρός άνδρας της ΚΑΕ το ήθελε πάρα πολύ και είναι σίγουρο πως δεν θα ησυχάσει αν δεν πετύχει αυτό που θέλει.

ΥΓ3: Μήπως ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να ξεχνάμε τις… “δέκα μέρες”; Αν δεν υπήρχαν, πάντως, ο Μπουρούσης θα ήταν εδώ και πολύ καιρό παίκτης του Παναθηναϊκού.