Χαμένος χρόνος, αυτός ο Παναθηναϊκός!

Ο Χρήστος Δημόπουλος μιλάει με σκληρή γλώσσα για τον Παναθηναϊκό, που πια αποτελεί χάσιμο χρόνου για οποιονδήποτε ασχολείται σοβαρά και συστηματικά με την ομάδα.

Δεν είναι ούτε ντροπή, ούτε προσβολή να το πούμε εδώ που φτάσαμε πλέον. Ο Παναθηναϊκός που βλέπουμε κάθε Σαββατοκύριακο στο πρωτάθλημα είναι απλά χαμένος χρόνος.

Χαμένος χρόνος για μια ομάδα που εβδομάδα με την εβδομάδα και αγωνιστική με την αγωνιστική μοιράζει απογοήτευση, σκυμμένα κεφάλια και έντονο εκνευρισμό σε όποιον έχει μείνει και του περισσεύει ακόμα υπομονή να την παρακολουθεί.

Το σενάριο χιλιοπαιγμένο και επαναλαμβανόμενο, αυτή τη φορά «γράφτηκε» στο ΟΑΚΑ. Σε ακόμα ένα μεγάλο παιχνίδι, σε ακόμα ένα ντέρμπι, παρότι οι παίκτες του Αντρέα Στραματσόνι ήταν καλύτεροι από εκείνους της ΑΕΚ, κατάφεραν να φύγουν πάλι ηττημένοι από το γήπεδο και να πετύχουν ένα “σπουδαίο” ρεκόρ, όπου στα τελευταία πέντε παιχνίδια (4 στη Σούπερ Λιγκ και 1 στο Κύπελλο) μετρούν μόνο μία (!) νίκη απέναντι στον ΠΑΣ στα Γιάννενα. Χρειάζεται πραγματικά σχόλιο για αυτή την επίδοση, όταν λέγεσαι Παναθηναϊκός;

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψει κανείς αυτή την κατάντια. Στην άθλια φετινή χρονιά που διανύει το «Tριφύλλι» με τις απανωτές αποτυχίες σε Ευρώπη, Πρωτάθλημα και Κύπελλο, η ομάδα έχει φτάσει σε σημείο να μην μπορεί καν να πετύχει έστω μια ριμάδα νίκη σε ένα ντέρμπι και να δώσει την ελάχιστη χαρά στον κόσμο, που όσο ποτέ άλλοτε τον έχει πικράνει. Με λίγα λόγια, έχει γίνει ζητούμεν,ο όχι ένας τίτλος ή μια πρόκριση, αλλά μια νίκη σε ένα ντέρμπι. Στόχος μικρός και επικίνδυνος για το μέγεθος των “πράσινων”.

Η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και όσο κι αν μιλάμε μέσα από το Όλα Πράσινα για αυτήν, μάλλον κάθε φορά ό,τι συμβαίνει, απλά ξεχνιέται πανεύκολα και περνάει στο «χαλαρό» σαν να μην συμβαίνει τίποτα μια εβδομάδα μετά.

Γιατί δεν μπορεί στον Παναθηναϊκό, που την περασμένη εβδομάδα κατάφερε από 2-0 να ισοφαριστεί σε 2-2 μέσα στην έδρα του από τον ΠΑΟΚ, να μπαίνει μέσα στο γήπεδο απέναντι στην ΑΕΚ ο Κουτρουμπής για παράδειγμα, και στη φάση του γκολ του Βάργκας,να κάθεται στο τείχος στυλωμένος στο έδαφος χωρίς να πηδάει (αν έκανε το άλμα θα έκοβε την μπάλα και δεν θα κατέληγε στα δίχτυα), λες και κάνει αγγαρεία που έχει τοποθετηθεί εκεί. Γιατί μόνο ως αγγαρεία μπορεί να ερμηνευτεί η κίνησή του.

Δεν μπορεί ο Βλαχοδήμος να προσπαθεί ένα ολόκληρο παιχνίδι να κάνει το κάτι παραπάνω μόνος του, με συνεχείς και ανεπιτυχείς τις περισσότερες φορές ατομικές ενέργειες, να κάνει ένα ερασιτεχνικού επιπέδου χέρι στη φάση του γκολ της ΑΕΚ και να μην υπάρχει κάποιος από τον πάγκο να του φωνάξει και να του εξηγήσει που βρίσκεται και τι νομίζει πως κάνει.

Αλλά τι λέω; Εδώ τόσες “σφαλιάρες” έχει φάει η ομάδα αυτή τη σεζόν και μια φορά ένας στο Κορωπί να μιλήσει και να ταρακουνήσει τους πάντες δεν έχει βρεθεί. Ένας να θέσει προ των ευθυνών τους τους παίκτες και να προκαλέσει ένα “ηλεκτροσόκ” δεν έχει υπάρξει. Ένας, ρε γαμώτο, να ξεκαθαρίσει σε ορισμένους, πως στον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να παίζει κάθε καρυδιάς καρύδι και πως αν συνεχίσουν έτσι καλό είναι να ετοιμάζουν ήδη βαλίτσες για το καλοκαίρι. Κι όσο δεν εμφανίζεται ένας τέτοιος άνθρωπος και περιμένουμε από έναν Ιταλό, που ούτε εξάμηνο δεν έχει κλείσει στον σύλλογο, να χτίσει νοοτροπία και να αφυπνίσει τους ποδοσφαιριστές, μάλλον άδικα περιμένουμε.

Την νοοτροπία την χτίζουν οι ηγέτες. Αυτοί βγαίνουν μπροστά στα δύσκολα και ξυπνάνε στην ομάδα την υπερηφάνεια και τον αυτοσεβασμό της. Αλλά αναρωτηθείτε: Το έχει πράξει αυτό κανείς στον Παναθηναϊκό φέτος, μετά από τόσα και τόσα στραπάτσα; Όχι είναι η απάντηση! Γιατί μάλλον εκλείπουν οι ηγέτες…