Υπόσχεση για το μέλλον!

Παρά τα προβλήματα και τον κακό του εαυτό, ο Παναθηναϊκός τα έδωσε όλα κόντρα στη Φενέρμπαχτσε από την οποία ηττήθηκε στην πρεμιέρα του Top16 της Euroleague.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Πανάς.

Τι και αν έκανε το χειρότερο φετινό του ξεκίνημα, τι και αν έχασε τον Δημήτρη Διαμαντίδη από νωρίς, αυτός ο Παναθηναϊκός απέδειξε ότι μπορεί να κοντράρει τον οποιονδήποτε αντίπαλο στα ίσια.

Ο παράγοντας Δημήτρης Διαμαντίδης

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε πολύ άσχημα το παιχνίδι και φυσικά ο αρχηγός του μπήκε για να προσφέρει την απαραίτητη ηρεμία που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε κανείς στην πεντάδα των «πρασίνων». Ο Διαμαντίδης ενέπνευσε σιγουριά στους συμπαίκτες του και κατευθείαν η διαφορά μειώθηκε. Είχε 5 ασσίστ στα 12 λεπτά που πρόλαβε να αγωνιστεί, περισσότερες από κάθε άλλο παίκτη του Παναθηναϊκού σε ολόκληρο τον αγώνα! Αυτό θα μπορούσε να σημαίνει… “καταστροφή” από τη στιγμή που ο Διαμαντίδης έμελλε να μην αγωνιστεί άλλο στο ματς ελέω τραυματισμού. Βέβαια, το «Τριφύλλι» έδειξε χαρακτήρα, οι παίκτες συσπειρώθηκαν και είναι γεγονός ότι τη μόνη φορά που ο Παναθηναϊκός πήρε κεφάλι στο σκορ, δεν έπαιξαν κανένα ρόλο ούτε ο Διαμαντίδης, αλλά ούτε ο Καλάθης. Είναι ένα σημαντικό βήμα, έτσι ώστε να μπορέσουν να απογαλακτιστούν οι «πράσινοι» από τον καστοριανό γκαρντ, αλλά εδώ φαίνεται πόσο σημαντικός είναι και ο ρόλος αυτού του ανθρώπου. Μπορεί να αγωνιστεί δέκα λεπτά, αλλά μέσα σε αυτό το διάστημα να καταφέρει να ανεβάσει μια ολόκληρη ομάδα, όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και ψυχολογικά. Την ίδια τόνωση που προσφέρει ο πολύτιμος Σάσα Πάβλοβιτς.

Ο Νίκος είναι εδώ!

Ο Παππάς αγωνίστηκε για πρώτη φορά ως αλλαγή μετά το τρίτο φάουλ του Νικ Καλάθη. Όμως, παρότι μπήκε σαν αναγκαστική αλλαγή δικαίωσε τον προπονητή του και με δύο εξαιρετικές ατομικές ενέργειες έδειξε πόσο έλειψε από τον Παναθηναϊκό. Για το επιθετικό ταλέντο του Παππά δεν υπάρχει κανένας που μπορεί να διαφωνήσει. Το σημαντικό είναι ότι έχει βελτιώσει αρκετά και το ball handling του, πράγμα που τον βοηθάει να διατηρεί τον έλεγχο της μπάλας. Το καλάθι που πέτυχε απέναντι στον Ούντοχ ήταν κάτι από τα περσινά και κάτι που γεμίζει ελπίδες και υποσχέσεις για το μέλλον.

Αλήθεια πως θα ήταν άραγε ο Παναθηναϊκός αν είχε από την αρχή της σεζόν τους Παππά και Μποχωρίδη;

Το κλειδή η άμυνα

Ο Παναθηναϊκός είχε κυκλοφορία και γι’ αυτό βγήκαν και αρκετά ελεύθερα σουτ, βέβαια το κλειδί ήταν η άμυνα που εφάρμοσε ο Τζόρτζεβιτς από τα μέσα του τρίτου δεκαλέπτου. Βλέπετε, το zone press 1-2-2 που χρησιμοποίησε ο Ζοτς σε όλο το πρώτο ημίχρονο, το χρησιμοποίησε ο έτερος Σέρβος στα μέσα της τρίτης περιόδου. Τότε που ήταν και πιο σημαντικό.

Ο Καλάθης είναι ένα γκαρντ με αστείρευτη ενέργεια που μπορεί να παίζει overplay έναν αντίπαλο για 40 λεπτά. Τα κλεψίματα πάνω στο Ντίξον, μόλις ο ίδιος νόμιζε ότι τον είχε προσπεράσει, είναι μια αμυντική τεχνική που του την δίδαξε ο Διαμαντίδης. Μου άρεσε ο τρόπος που προσσέγγισε αμυντικά το παιχνίδι ο Τζόρτζεβιτς, ενώ η ζώνη στο 1^ο δεκάλεπτο ήταν καλή, αλλά όχι άκρως αποτελεσματική. Έκλεισε το ζωγραφιστό για να αντιμετωπίσει την αδυναμία του Ραντούλιτσα στη προσωπικά άμυνα, ενώ έστελνε έξτρα βοήθειες στις περιστροφές από τις οποίες προήλθαν και τα επτά κλεψίματα του «Τριφυλλιού». Θα ήθελα να σταθώ στην άμυνα του Βλάντο Γιάνκοβιτς, τόσο γιατί είναι ένα παιδί που έχει ακούσει πολλά γενικότερα για το παιχνίδι του, όσο και επειδή πρέπει να καταρριφθεί επιτέλους ο μύθος ότι ο διεθνής φόργουορντ παίζει «άμυνα με τα μάτια». Καταρχήν έσβησε το Ντατόμε, που ήταν ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την άμυνα του Παναθηναϊκού. Ο Ιταλός φόργουορντ είναι εξαιρετικός σκόρερ από το ποστ. Μόνο που δε κατάφερε να πιάσει μια φορά τη μπάλα απέναντι στο Γιάνκοβιτς, όπου τον έπαιζε επιβλητική άμυνα από μπροστά. Ο Γιάνκοβιτς σίγουρα χρειάζεται να δουλέψει την πλευρική και την close up άμυνά του, αλλά δεν παύει να είναι ένα παιδί που χρησιμοποιεί αρκετά τα φυσικά του προσόντα σε αυτό τον τομέα και μπορεί να δυσκολέψει τριάρια, ακόμα και τεσσάρια, με περισσότερο όγκο από αυτόν. Θυμηθείτε την άμυνα πέρυσι πάνω στο Πρίντεζη στον ημιτελικό Κυπέλλου.

Ο παράγοντας διαιτησία και η μεταγραφή που έπρεπε να γίνει

Είμαι σίγουρος ότι θα γραφτούν πολλά για τη σημερινή διαιτησία και η αλήθεια είναι ότι εν μέρη θα έχουν δικαίωμα να μιλήσουν για αρκετά σφυρίγματα. Βέβαια εγώ προσωπικά δε θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός «σφαγιάστηκε», όπως λένε μερικοί, γιατί πολύ απλά αυτό ακούγεται σαν δικαιολογία στα αυτιά μου. Το σημερινό ματς δε χάθηκε από κανένα διαιτιτικό σφύριγμα. Σήμερα το ματς χάθηκε λόγω έλλειψης συγκέντρωσης και κυρίως λόγω έλλειψης ενέργειας. Ο Παναθηναϊκός είχε την ευκαιρία να πάρει έναν ακόμη παίκτη που θα έδινε βάθος στο ρόστερ του, αλλά δυστυχώς δεν το έπραξε, γι’ αυτό και σήμερα φτάσαμε πάλι στη πηγή, αλλά δεν ήπιαμε νερό.

Ο Παναθηναϊκός έχει αυτή τη στιγμή ρόστερ… 9,5 παικτών. Με τον τραυματία Μποχωρίδη να είναι προ των πυλών, τον Παππά να μην είναι ακόμα στην επιθυμητή κατάσταση και χωρίς να γνωρίζουμε τη κατάσταση του Διαμαντίδη, αυτομάτως πέφτουμε στους 8 ετοιμοπόλεμους παίκτες. Καλάθης, Φελντίν, Πάβλοβιτς, Γκιστ, Κούζμιτς, Ραντούλιτσα, Γιάνκοβιτς, Φώτσης. Και είναι κρίμα να έχει τόσες δυνατότητες η φετινή ομάδα και να μη της δίνεται το δικαίωμα να κάνει το κάτι παραπάνω. Οι ομάδες που έχουν βλέψεις για το τρόπαιο έχουν στη διάθεση τους το λιγότερο 11 παίκτες. Και αυτομάτως πάμε στην ερώτηση: πώς θα ήταν ο Παναθηναϊκός αν είχε Μποχωρίδη και Παππά από την αρχή της σεζόν; Θα είχε και αυτός ρόστερ 11 παικτών. Αλλά αφού οι τραυματισμοί ήταν εν γνώση και δεν προέκυψαν σε κάποιο ματς της regular season, πιστεύω ότι θα ήταν επικτακτικό να είχε αποκτηθεί ήδη ένας ακόμη παίκτης, να προσφέρει ανάσες και όχι απαραίτητα να είναι πρώτης γραμμής. Αν μπορώ να μπω στο μυαλό του Τζόρτζεβιτς, θα έλεγα ότι επιχειρεί να δει πως θα παρουσιαστεί η ομάδα στις πρώτες επτά αγωνιστικές με την επιστροφή και του Μποχωρίδη και έπειτα να κρίνει ή όχι αν χρειάζεται κάποια μεταγραφή. Ότι και να γίνει βέβαια, ο Παναθηναϊκός έδειξε ζωντανός και πεινασμένος για το κυνήγι της πρόκρισης και τα καλύτερα ελπίζω να έρθουν.

Υ.Γ.: Η τελευταία επίθεση του Παναθηναϊκού ήταν σεμιναριακή.