Το μονοπάτι της… νοοτροπίας!

Το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού στα τρία χαμένα ντέρμπι, η εξαρχής λανθασμένη επιλογή Στραματσόνι για τον “πράσινο” πάγκο και η επιτακτική ανάγκη του “Τριφυλλιού” να στραφεί στο λαμπρό παρελθόν του. Γράφει ο Μάρκος Στεφάνου.

Αν είχε απομείνει ένας στόχος στον φετινό Παναθηναϊκό, τότε αυτός δεν ήταν άλλος από μια νίκη γοήτρου και αποδείξεων επί του “αιωνίου” αντιπάλου μέσα στο Φάληρο. Αυτή ωστόσο δεν ήρθε ποτέ κι επομένως άπαντες οφείλουν πλέον να στρέψουν το ενδιαφέρον και την προσοχή τους στη δύσκολη επόμενη μέρα.

“Νοοτροπία νικητή”… αγνοείται!

Όταν χάνεις τρία ντέρμπι ενώ δεν είσαι χειρότερος του αντιπάλου σου, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Βάζω μέσα και τον αγώνα της Λεωφόρου κόντρα στον ΠΑΟΚ, καθώς με τον τρόπο με τον οποίο ήρθε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρίσκονταν οι Θεσσαλονικείς πριν τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, η ισοπαλία μοιάζει περισσότερο με ήττα παρά με οτιδήποτε άλλο.

Ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να είχε φύγει νικητής- πόσο μάλλον χωρίς να χάσει- και στο ΟΑΚΑ, αλλά και στο “Γ. Καραϊσκάκης” κόντρα σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό αντίστοιχα. Ήταν καλύτερος των αντιπάλων του σε μεγάλα διαστήματα των συγκεκριμένων αγώνων, είχε ίσες ή και περισσότερες ευκαιρίες από αυτούς, αλλά στο τέλος έχασε.

Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο σε έναν αγώνα, τότε μπορεί κανείς να επικαλεστεί την απρόβλεπτη και άδικη φύση του ποδοσφαίρου, να τα βάλει με την ατυχία του και να πάει παρακάτω. Όταν όμως χάνεις τρεις αγώνες με τον ίδιο τρόπο τότε κάτι δεν κάνεις σωστά. Και όταν αυτό που δεν κάνεις-κυρίως-σωστά δεν έχει να κάνει τόσο με το αγωνιστικό σκέλος, τότε μάλλον το πρόβλημα έχει να κάνει με τη νοοτροπία σου.

Η νοοτροπία, όπως στη ζωή έτσι και στο ποδόσφαιρο, αποτελεί τη λεπτή γραμμή που διαχωρίζει την επιτυχία από την αποτυχία, τη νίκη από την ήττα, τον πρώτο από τον δεύτερο… Αν θέλετε ένα πολύ πρόσφατο παράδειγμα, δείτε τι έγινε στη χθεσινή αναμέτρηση της Μπάγερν Μονάχου κόντρα στην Γιουβέντους. Εκεί όπου οι Ιταλοί ήταν καλύτεροι σχεδόν σε όλο το παιχνίδι, προηγήθηκαν με 0-2, μπορούσαν σε πολλές περιπτώσεις να κάνουν το 0-3, αλλά τελικά αποκλείστηκαν από μια ομάδα που ενδεχομένως δεν είχε ούτε μια χαμένη ευκαιρία σε ολόκληρο το 90λεπο! Είχε όμως τον τρόπο, είχε την νοοτροπία και φυσικά την ποιότητα να γυρίσει ένα παιχνίδι που έμοιαζε χαμένο.

Λανθασμένη-εξαρχής-η επιλογή Στραματσόνι…

Ανοίγοντας μια μικρή παρένθεση στο θέμα της νοοτροπίας, έχει σημασία και ενδιαφέρον να κάνουμε μια αναφορά στον άνθρωπο που φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη αυτή τη στιγμή για την εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα του. Ο λόγος φυσικά για τον Αντρέα Στραματσόνι, ο οποίος έπειτα από 4,5 μήνες στην Ελλάδα δεν έχει δικαιολογίες πλέον…

Δεν θα σταθώ τόσο στα λάθη που έχει κάνει ο Ιταλός όσο βρίσκεται στον “πράσινο” πάγκο, αλλά στο μεγάλος λάθος στο οποίο υπέπεσαν όσοι αποφάσισαν την πρόσληψη του τον περασμένο Νοέμβριο.

Οι “πράσινοι” γκρέμισαν πολύ εύκολα και… φθηνά όλα όσα έχτιζαν τα προηγούμενα 2,5 χρόνια για να εμπιστευτούν την ομάδα σε έναν άνθρωπο που δεδομένα θα χρειαζόταν πολύ χρόνο για να μάθει τις συνθήκες του ελληνικού ποδοσφαίρου, ενώ παράλληλα δεν διαθέτει την απαιτούμενη εμπειρία ούτε για τον επόμενο πολύ μεγάλο στόχο του συλλόγου: Την παρουσία του σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Το πρώτο ο Παναθηναϊκός το έχει ήδη πληρώσει, τόσο με την ανύπαρκτη βελτίωση που παρουσίασε στο πρωτάθλημα, όσο κυρίως και με τον αποκλεισμό του από το Κύπελλο Ελλάδας. Το δεύτερο θα φανεί στο άμεσο μέλλον, αρχής γενομένης από τα πλέι οφ και εν συνεχεία τον Αύγουστο, όταν και οι “πράσινοι” δεν θα έχουν περιθώρια για νέες… Γκαμπάλες.

Και εδώ γεννάται και το ερώτημα προς όσους επέλεξαν τελικά τον Στραματσόνι για προπονητή του “Τριφυλλιού”. Ήρθε για να επιτευχθούν οι άμεσοι στόχοι της ομάδας; Ήρθε για να προετοιμάσει την ομάδα για τον πέρα για πέρα επιτακτικό στόχο της ευρωπαϊκής παρουσίας της επόμενης σεζόν; Και αν ναι, με ποια εμπειρία και με ποιες περγαμηνές;

Όλα αυτά θα φανούν στο μέλλον και φυσικά δεν καταδικάζω σε αποτυχία τον νεαρό τεχνικό μετά από μόλις λίγους μήνες παρουσίας του στην ομάδα. Ωστόσο αναρωτιέμαι αν η επιλογή του έγινε με ασφαλή κριτήρια ή οι λέξεις “Ίντερ” και “Ουντινέζε” στο κατά τ’ άλλα φτωχό βιογραφικό του ήταν αρκετές για να πείσουν τους ιθύνοντες του συλλόγου…

Το “λαμπρό” παρελθόν, οδηγός για το μέλλον!

Τις τελευταίες ημέρες έχει βγει στην επιφάνεια ένα ενδεχόμενο που θέλει τον Ζιλμπέρτο Σίλβα να αναλαμβάνει κάποιο πόστο στον Παναθηναϊκό. “Θα το έκανα με μεγάλη αγάπη”, είπε ο Βραζιλιάνος όταν ρωτήθηκε αν θα δεχόταν να γίνει τεχνικός διευθυντής στο “Τριφύλλι”, βάζοντας άπαντες σε μεγάλες σκέψεις.

Βέβαια, η απόσταση μεταξύ μιας υποθετικής ερώτησης σε μια συνέντευξη και μιας επίσημης πρότασης είναι τεράστια και κανείς δεν ξέρει πως θα αντιδρούσε ο πρώην αρχηγός της Σελεσάο σε περίπτωση που ο Παναθηναϊκός του πρότεινε όντως να αφήσει την πατρίδα του και την οικογένεια του για να έρθει στην Ελλάδα για λογαριασμό των “πρασίνων”.

Ωστόσο, έχω την αίσθηση πως η διοίκηση της ομάδας θα πρέπει να “πιαστεί” από τη συγκεκριμένη δήλωση και να ρίξει πολύ μεγάλο βάρος στη στελέχωση του ποδοσφαιρικού τμήματος από εδώ και στο εξής. Διότι η νοοτροπία που αναφέραμε παραπάνω, “πηγάζει” από τους ανθρώπους που απαρτίζουν έναν σύλλογο και κυρίως από αυτούς που βρίσκονται κοντά στους παίχτες.

Η αρχή προς τη σωστή κατεύθυνση έγινε με την μεταγραφή του Σεμπάστιαν Λέτο, ο οποίος δεν έχει κλείσει ούτε 90λεπτο συμμετοχής ακόμα, αλλά θα ήταν ψεύτης κανείς αν δεν παραδεχόταν πως μόνο η αύρα του Αργεντινού ήταν ικανή να αλλάξει τις ισορροπίες, τόσο στο παιχνίδι κόντρα στον Ατρόμητο, όσο και σε αυτό απέναντι στον Ολυμπιακό.

Αντίστοιχη αύρα μπορούν να φέρουν και πρώην παίχτες του “Τριφυλλιού”, όπως οι Ζιλμπέρο Σίλβα και Τζιμπρίλ Σισέ. Άνθρωποι με προσωπικότητα, που μόνο η παρουσία τους μπορεί να προκαλέσει δέος και σεβασμό προς τους παίχτες της ομάδας. Άνθρωποι που μπορούν να χτυπήσουν το χέρι στο τραπέζι και να πουν: “Εμείς με αυτήν τη φανέλα κερδίσαμε στο Ολίμπικο, στο Μεάτσα, στη Βρέμη κι εσάς σας… γλεντάει ο Σολτάνι και ο Μπαξεβανίδης”;

Σε αυτούς λοιπόν θα πρέπει να απευθυνθεί ο Παναθηναϊκός αν θέλει να βρει και πάλι τη χαμένη του αίγλη. Διότι ο Παναθηναϊκός δεν πρέπει να γίνει και πάλι μεγάλη ομάδα, όπως αναφέρουν ορισμένοι, αλλά να θυμηθεί πως ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ μεγάλη ομάδα…