Τα κλειδιά της “μάχης” με τη Μπαρτσελόνα

Ο Παναθηναϊκός αναμετράται με την Μπαρτσελόνα την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος αναλύει τα “κλειδιά” του αγώνα, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο ο Παναθηναϊκός μπορεί να πάρει το ροζ φύλλο στο τέλος του ματς.

Οι “πράσινοι” δίνουν ένα “δυνατό” παιχνίδι την Παρασκευή κόντρα στην Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ. Εκεί, ο Εξάστερος θέλει ένα θετικό αποτέλεσμα για να αναπτερώσει την πεσμένη ψυχολογία του. Φυσικά μια νίκη κόντρα στην καταλανική ομάδα θα αποτέλεσει το “φάρμακο” για τη συνέχεια.

Ωστόσο, πώς ο Παναθηναϊκός μπορεί να χτυπήσει τους Καταλανούς; Ποια τα αδύνατα σημεία των δυο ομάδων; Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που θα αναλύσουμε παρακάτω, ώστε να δούμε πώς το “Τριφύλλι” θα μπορέσει να νικήσει μια… ΟΜΑΔΑ.

Ας ξεκινήσουμε από την περιφέρεια  

Η Μπαρτσελόνα είναι μια ομάδα που “φτιάχνει” το παιχνίδι της από την περιφέρεια. Βασίζεται πολύ στους περιφερειακούς παίχτες. Όπως είδαμε και στον πρώτο αγώνα της με την Καρσίγιακα – ηττήθηκε με 71-62 – η καταλανική ομάδα αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα στην περιφέρεια με αποτέλεσμα να πάνε όλα… στράφι! Με τους guard της να είναι σε… καταστολή, “αχρηστεύτηκαν” και οι ψηλοί.

Ας δούμε τα “βαριά όπλα” της στην περιφέρεια. Το “υπερόπλο” των Καταλανών είναι ο Τόμας Σατοράνσκι. Ο Τσέχος Play-maker ορίζει τον ρυθμό των Ισπανών και είναι ο άνθρωπος που μετά τον Ναβάρο, θα πάρει το τελευταίο σουτ. Ένα πραγματικό “σκυλί” στην άμυνα, ο επικαλούμενος και ως “Στιβ Νας” της Ευρώπης, μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στον Παναθηναϊκό.

Δεύτερος στη λίστα, ο γνωστός σε όλους μας, γερό… Χουαν Κάρλος Ναβάρρο. Ο αρχηγός της Μπαρτσελόνα διαθέτει μεγάλο πλουραλισμό στην επίθεση. Είναι ο μοναδικός “Mind player”. Φυσικά, αυτή η ορολογία είναι εικονική, καθώς κανένας παίχτης των Καταλανών – πλην του Σατοράνσκι – δεν είναι Play-maker με τα φυσικά του προσόντα, δηλαδή παίκτης που να μπορεί να διαβάσει άριστα το παιχνίδι και να δώσει πέντε – δέκα ασίστ. Παρά τις επιθετικές του αρετές, ο Ναβάρο είναι ανύπαρκτος στην άμυνα και αποτελεί μοναδική λεία για τους περιφερειακούς του Παναθηναϊκού.

Η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ βασίζει πολλά πράγματα πάνω του, παρότι σε μεγάλη ηλικία υπάρχει η πεποίθηση από πλευράς Καταλανών ότι μπορεί να προσφέρει πολλά στοιχεία στο παιχνίδι. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι Ισπανοί έχουν χάσει παιχνίδι δια χειρός… Ναβάρο. Μπορεί οι ευθύνες του να έχουν μειωθεί χαρακτηριστικά, ωστόσο έχουν χαθεί πολλά παιχνίδια εξαιτίας του. Αυτό συμβαίνει, διότι έχει την απόλυτη ελευθερία από τον Πασκουάλ να κάνει ό,τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Φυσικά, αυτό είναι υπέρ του Παναθηναϊκού.

Τρίτος… ο Μπράντ Όλεσον. Ο Ισπανός… τρελο-σουτέρ μπορεί να “σκοτώσει” οποιαδήποτε άμυνα. Είναι κυρίως παίχτης ψυχολογίας. Αν μπουν τα πρώτα σουτ, δεν υπάρχει περίπτωση να σταματήσει. Αυτό μας το έχει αποδείξει και στο παρελθόν. Κόντρα στον Παναθηναϊκό μετρά μόλις ένα καλό παιχνίδι. Εύκολο στόχος για τον Εξάστερο, αφού εάν δεν ευστοχήσει στα πρώτα δυο-τρια σουτ, θα “εξαφανιστεί” από το παιχνίδι.

Ας πάμε στους Forwards

Τέταρτοι… “πονοκέφαλοι” του Παναθηναϊκού είναι οι Άλεξ Αμπρίνες και Στράτος Περπέρογλου. O Άλεξ Αμπρίνες είναι ένα σύγχρονο Point Forward. Δηλαδή, μπορεί να αγωνιστεί και στις τέσσερις θέσεις του παρκέ. Με τα αθλητικά του προσόντα, την άμυνα του, το “καυτό” σουτ του, μα πάνω από όλα, το άκρως μπασκετικό του μυαλό, μπορεί να δημιουργήσει τεράστια ρήγματα στην άμυνα του Εξάστερου. Το μειονέκτημα του είναι πως παρασύρεται πολύ εύκολα από το running game της Μπαρτσελόνα με αποτέλεσμα να χάνει τον ρυθμό του, αλλά να παίρνει και προσπάθειες που μόνο τον αντίπαλο ωφελούν.

Όσο αναφορά τον παλιό μας γνώριμο από τη θητεία του σε Παναθηναϊκό – Ολυμπιακό, Στράτο Περπέρογλου, τα στοιχεία του είναι γνωστά. Σουτ που “σκοτώνει”, καλό Post game – ο μοναδικός “ημιπεριφεριακός” που έχει το Post game από την ισπανική ομάδα – μα πάνω από όλα δεν παρασύρεται από τον ρυθμό του παιχνιδιού. Κατά τη γνώμη μου, η δεύτερη μεγάλη απειλή στην περιφέρεια μετά τον Σατοράνσκι.

Τον Τζάστιν Ντόελμαν τον… ζήσαμε έντονα στις αναμετρήσεις με την Μπαρτσελόνα. Σε όλες τις αναμετρήσεις δημιούργησε τεράστια προβλήματα στην άμυνα του Παναθηναϊκού, κυρίως με το μακρινό σουτ. Ωστόσο ήταν εύκολο θύμα επιθετικά για τον Τζέιμς Γκιστ.

Άλλος ένας παλιός μας γνώριμος, ο Αλέξανδρος Βεζένκοφ, μετακόμισε από την Θεσσαλονίκη και τον Άρη στην Βαρκελώνη. Έχει πάρει πολλές ευκαιρίες από τον Τσάβι Πασκουάλ και έχει κάνει αρκετά καλές εμφανίσεις. Ωστόσο στο παιχνίδι της Παρασκευής δύσκολα θα πάρει μεγάλο χρόνο συμμετοχής, αφού σύμφωνα με τον Πασκουάλ δεν είναι έτοιμος για τόσο μεγάλα παιχνίδια.

Και τώρα η “τρομακτική” γραμμή ψηλών

Η γραμμή ψηλών της Μπαρτσελόνα είναι σίγουρα η καλύτερη στην Ευρώπη. Συνδυάζει και Old school ψηλούς (Άντε Τόμιτς) και τους σύγχρονους αθλητικούς ψηλούς, mobile centers (Σάμιουελς, Λαβάλ). Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να προσαρμόζεται στις συνθήκες του αγώνα, εναλλάσσοντας το σχήμα με το οποίο αγωνίζεται.

Εδώ δεν έχουμε να πούμε πολλά λόγια. Ο Άντε Τόμιτς είναι ένας Old school ψηλός, δηλαδή είναι πάνω από τα 2.15 εκατοστά και έχει πλαστικές κινήσεις. Ίσως ο καλύτερος ευρωπαίος ψηλός. Μειονέκτημα του είναι πως – και αυτός – εάν αστοχήσει στα πρώτα δυο – τρία hooks, δύσκολα θα μπει στον ρυθμό του παιχνιδιού.

Οι Σάμιουελς – Λαβάλ είναι δυο σύγχρονοι αθλητικοί σέντερς. Μεγάλη έφεση στο σκοράρισμα. Εκπληκτικοί στο παιχνίδι πάνω από το στεφάνι. Δύσκολα μαρκάρονται από ψηλούς όπως Ραντούλιτσα και Κούζμιτς. Θα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα εκεί.

Και τώρα… ο coach!

Aς ξεκινήσουμε… Τσάβι Πασκουάλ. Ο Ισπανός coach βρίσκεται πολλά χρόνια στην Μπαρτσελόνα. Η ομάδα έχει εξ’ ολοκλήρου την φιλοσοφία του ισπανικού μπάσκετ. Run and gun παιχνίδι και τίποτα άλλο. Συνεχώς γίνονται δυο συστήματα.

Το πρώτο σύστημα: Ο Play-maker (Ναβάρο) πασάρει σε έναν περιφερειακό (2-3). Κόβει προς τη ρακέτα ,περνάει από Stagger screen, βγαίνει στην κορυφή και σουτάρει ή δίνει πάσα στον ελεύθερο περιφερειακό που είναι στη γωνία. Καλό θα ήταν, η αμυντική λειτουργία του Παναθηναϊκού να μην κάνει hands – out, αλλά αλλαγές σε όλα τα σκριν, προκειμένου να μην βρεθεί ελεύθερος ο Ναβάρο.

(Όλα αυτά αν στη θέση “5” βρίσκεται ένας εκ των Σάμιουελς – Λαβάλ. Αν βρίσκεται ο Τόμιτς και δεν υπάρχει σουτ, η μπάλα πάει στο Post).

Το δεύτερο σύστημα: Ο Σατοράνσκι έχει τη μπάλα, ζητά ένα pick από το “5” , την ώρα που πραγματοποιείται το Pick n’ roll , παράλληλα γίνεται ένα back screen μεταξύ του “4” και ενός περιφερειακού αντίθετα της μπάλας. Έτσι ο Σατοράνσκι θα έχει δυο επιλογές. Είτε να πασάρει στον Τόμιτς και εκείνος να βάλει καλάθι, να πασάρει στο ελεύθερο “4” στης Μπαρτσελόνα (εφόσον Γκιστ ή Φώτσης έχουν πάει για βοήθεια) ή να κάνει ένα drive για να κερδίσει κάποιο φάουλ.

Τι πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός και που πρέπει να χτυπήσει;

Οι “πράσινοι” θα ήταν καλό να περιορίσουν την Μπαρτσελόνα στο σκορ, κατεβάζοντας την κάτω από τους εβδομήντα πόντους. Επίσης, θα πρέπει να περιοριστεί το run n’ gun παιχνίδι της, καθώς είναι η μοναδική της επιθετική τακτική.

Θεωρώ πως ο Τζόρτζεβιτς θα επιλέξει να αμυνθεί με ένα σύστημα τύπου Zone Press. Δηλαδή μια πιεστική άμυνα ζώνης με προσαρμογές και αλλαγές στους περιφερειακούς. Φυσικά, θα στοχεύσει έναν παίχτη που θα του δίνει το σουτ. Πιθανότατα αυτός να είναι ο Πάου Ρίμπας.

Ο Εξάστερος, δεδομένου ότι έχει τρεις “γίγαντες” στη γραμμή των ψηλών (Παπαγιάννης – Κούζμιτς – Ραντούλιτσα), θα επιλέξει το Inside game, τροφοδοτώντας τους ψηλούς, είτε για να εκτελέσουν, είτε για να πασάρουν σε έναν παίκτη στην αδύναμη πλευρά. Κατά κάποιο τρόπο η οργάνωση της επίθεσης θα γίνεται από τη θέση “5”.

Παράδειγμα: Η μπάλα θα πάει σε έναν εκ των τριών ψηλών, στη συνέχεια θα γίνεται ένα Motion από τους περιφερειακούς του Παναθηναϊκού (Συνεχή κοψίματα) και εάν βρεθεί κάποιος ελεύθερος μετά από κάποιο κόψιμο ή από σουτ, καλώς. Εάν όχι, η μπάλα θα πάει σε έναν περιφερειακό και θα παίξουν pick’n roll.

Αχ…Γκιστ (!)

Για άλλη μια φορά ο Τζέιμς Γκιστ θα παίξει… σαραντάλεπτο καθώς είναι δεδομένο πως ο Πασκουάλ γνωρίζει την έλλειψη αθλητικών ψηλών και θα χρησιμοποιεί για το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού έναν εκ των Σάμιουελς – Λαβάλ. Έτσι, ο Γκιστ θα περάσει σίγουρα μεγάλο χρονικό διάστημα στη θέση “5” .

Υ.Γ O Αρρόγιο είναι ένας παίχτης ακριβώς σαν τον Ναβάρο για αυτό δεν υπάρχει αναφορά στο πρόσωπό του.