Ο “Στράμα”, ο “Ολλανδός” και… ο Παπακαλιάτης! (poll)

Σχεδόν τέσσερις μήνες πέρασαν από την ημέρα που η διοίκηση του Παναθηναϊκού πήρε τη μεγάλη απόφαση να απομακρύνει τον Γιάννη Αναστασίου από τον πάγκο της ομάδας και να προχωρήσει στην πρόσληψη του Αντρέα Στραματσόνι.

Ακούω πολλούς μετά από κάθε αποτυχημένο αποτέλεσμα του Ιταλού να μνημονεύουν τον πρώην προπονητή του “Τριφυλλιού”, αναφέροντας πως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν οι “πράσινοι” είχαν στηρίξει ακόμα περισσότερο τον “Ολλανδό”.

Η αλήθεια είναι πως όσον αφορά στην φετινή αγωνιστική περίοδο, τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να είναι χειρότερα με τον Αναστασίου στον πάγκο, αλλά ούτε και πολύ καλύτερα. Δεδομένου πως στο πρώτο παιχνίδι του Στραματσόνι στον Παναθηναϊκό έγιναν τα όσα έγιναν (και τα όσα δεν έγιναν) στο “αιώνιο” ντέρμπι της Λεωφόρου, η κατάκτηση του πρωταθλήματος θα αποτελούσε ένα μακρινό όνειρο με οποιονδήποτε προπονητή στον πάγκο. Ο μόνος στόχος που θα μπορούσε να βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα λοιπόν, είναι αυτός της κατάκτησης του Κυπέλλου, κάτι το οποίο φυσικά ποτέ δεν θα μάθουμε αν ισχύει…

Παρά τους ανύπαρκτους στόχους που έχουν απομείνει στην ομάδα όμως, ο νέος τεχνικός του “Τριφυλλιού” έχει κερδίσει αρκετούς υποστηρικτές στις τάξεις των φιλάθλων για τον απλούστατο λόγο πως απομάκρυνε σχεδόν όλους τους… ανεπιθύμητους της “πράσινης” εξέδρας. Παίχτες όπως οι Τριανταφυλλόπουλος, Ατζαγκούν και Βέμερ  αποχώρησαν από το ρόστερ και αντικαταστάθηκαν με σαφώς πιο ποιοτικούς παίχτες, όπως οι Μέστο, Μπουμάλ και Βιγιαφάνιες.

Είναι γεγονός πως ο Ιταλός δίνει μεγαλύτερη βάση στην ποιότητα και την τεχνική κατάρτιση του εκάστοτε ποδοσφαιριστή, την ώρα που ο Αναστασίου πόνταρε περισσότερο στα αθλητικά στοιχεία του κάθε παίχτη του, γεγονός που στις αρχές της τελευταίας του σεζόν το πλήρωσε ακριβά. Και το πλήρωσε, όχι τόσο όσον αφορά στα αποτελέσματα, αλλά περισσότερο λόγω των αντιδράσεων της εξέδρας, η οποία εκνευριζόταν όλο και περισσότερο βλέποντας τον Παναθηναϊκό να παίζει ένα βαρετό και προβλέψιμο ποδόσφαιρο.

Ας αφήσουμε όμως το παρελθόν και ας εστιάσουμε λίγο στο μέλλον, το οποίο χωράει επίσης πολύ μεγάλη συζήτηση. Και όταν λέμε μέλλον, δεν εννοούμε τόσο τη φετινή σεζόν, αλλά περισσότερο την επόμενη. Διότι ο Παναθηναϊκός κατά πάσα πιθανότητα θα κληθεί για ακόμα μια φορά να καταφέρει αυτό στο οποίο απέτυχε εν μέρει να κάνει την περσινή σεζόν και παταγωδώς την φετινή: Να πετύχει στα προκριματικά των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

Οι “πράσινοι”, είτε διεκδικήσουν την πρόκριση τους στους ομίλους του Champions League, είτε σε αυτούς του Europa League, δεν πρόκειται να βρουν στον δρόμο τους ομάδες χειρότερες από τις Σταντάρ Λιέγης, Κλαμπ Μπριζ και Γκαμπάλα, ειδικά από τη στιγμή που στις περισσότερες κληρωτίδες θα βρεθούν στην πλευρά των αδύναμων. Και δεν χωράει καν συζήτηση για το γεγονός πως οι “πράσινοι” δεν έχουν άλλο δικαίωμα αποκλεισμού από την Ευρώπη από τον Αύγουστο. Αυτό θα είναι ακόμα ένα τεράστιο πλήγμα, τόσο για το γόητρο του συλλόγου, όσο και για τον κόσμο του “Τριφυλλιού”, που “τρέφεται” εδώ και 10ετίες από τις ευρωπαϊκές επιτυχίες.

Είναι όμως έτοιμος ο Στραματσόνι να ανταπεξέλθει σε δύο ή σε τέσσερα τόσο… “must win” παιχνίδια; Ή μήπως αν ο Παναθηναϊκός πορευόταν με τον Αναστασίου της διπλής τραυματικής εμπειρίας από τέτοιους αγώνες, τότε θα όδευε σε ποιο ασφαλή μονοπάτια;

Αυτό δεν μπορούμε να το απαντήσουμε από τώρα με σιγουριά, ωστόσο είναι βέβαιο πως η διοίκηση του Παναθηναϊκού θα πάρει ένα τεράστιο ρίσκο αν στηρίξει και την επόμενη ευρωπαϊκή παρουσία της ομάδας σε έναν προπονητή με ανύπαρκτη ευρωπαϊκή εμπειρία. Ο “Στράμα” δεν έχει βρεθεί ποτέ ξανά στην καριέρα του σε παρόμοιες καταστάσεις και κατά συνέπεια ο κίνδυνος για νέες “Γκαμπάλες” θα είναι ορατός, με ότι (καταστροφικό) αυτό συνεπάγεται.

Θα είχε ενδιαφέρον λοιπόν να είχαμε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε τους… παράλληλους βίους που θα ακολουθούσε ο Παναθηναϊκός αν δεν απομάκρυνε τον Αναστασίου από τον πάγκο του και την πορεία που θα ακολουθήσει μετά την πρόσληψη του Στραματσόνι. Προσωπικά, θεωρώ πως το πρώτο σενάριο θα ήταν πιο αποδοτικό για την ομάδα σε μακροπρόθεσμη βάση, καθώς δεν βλέπω πως ο φιλόδοξος, αλλά και συνάμα άπειρος Ιταλός, θα καταφέρει να οδηγήσει εκ του ασφαλούς την ομάδα σε νέες ευρωπαϊκές επιτυχίες άμεσα.

Επειδή όμως, ο μόνος που είδε προκοπή με τα “αν” είναι ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης με την γνωστή του κινηματογραφική επιτυχία, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να στηρίξουμε την επιλογή της διοίκησης και να ελπίσουμε πως στο τέλος θα την δικαιώσει…