Οι γνήσιοι Παναθηναϊκοί σταμάτησαν στους Γιαννακόπουλους!

Ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός πρόσθεσε στο ιστορικό του ακόμα έναν ταπεινωτικό αποκλεισμό και ο Μάρκος Στεφάνου γράφει για τη μεγάλη και άμεση ανάγκη που υπάρχει να βρεθεί ένας γνήσιος Παναθηναϊκός για να πάρει στις πλάτες του τον σύλλογο!

“Άλλοι τα παίζουν στα καζίνο, κάποιοι τα τρώνε στα μπουζούκια, εγώ έχω τον Παναθηναϊκό. Η δική μου τρέλα είναι ο Παναθηναϊκός”.

Σε δύο ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο θα μπορούσαν να ανήκουν τα παραπάνω λόγια. Σε έναν εκ των δύο ανθρώπων που λάτρεψαν τον Παναθηναϊκό όσο κανένας άλλος και έδωσαν και την ψυχή τους για αυτόν τον σύλλογο. Τα χρήματα που ξόδεψαν για την ομάδα θα μπορούσαν να γεμίσουν φορτηγά και καράβια ολόκληρα. Δεν τα πήραν ποτέ πίσω, αλλά ποτέ δεν τους πείραξε αυτό. Κέρδισαν δύναμη, αναγνωρισιμότητα, κύρος, ωστόσο ούτε αυτό ήταν το κύριο τους μέλημα. Μεγαλύτερη χαρά γι’ αυτούς από το να βλέπουν το “Τριφύλλι” να κερδίζει και να διαπρέπει δεν υπήρχε και δεν θα υπάρξει. Ήταν, είναι και θα είναι δύο γνήσιοι Παναθηναϊκοί…

Ο λόγος φυσικά για τους Παύλο και Θανάση Γιαννακόπουλο. Τα παραπάνω λόγια ανήκουν συμπτωματικά στον πρώτο, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν και στον αδερφό του. Την ίδια τρέλα “κουβαλάνε” για το “Τριφύλλι”, την ίδια αγάπη.

Κάποτε όμως, όλα τα ωραία τελειώνουν και δίνουν τη σειρά τους στα προβλήματα…

Ο πανδαμάτωρ χρόνος είναι εδώ για να “δαμάζει” τα πάντα, ακόμα και την όρεξη, το πάθος και την τρέλα αυτών των ανθρώπων για τον Παναθηναϊκό. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Κάτι τέτοιο θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα έτσι κι αλλιώς. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει συνέχεια, δεν υπάρχει ή δεν έχει βρεθεί ακόμα, ο άνθρωπος που θα διαδεχθεί τους αδερφούς Γιαννακόπουλους και θα δώσει όραμα και πάλι στον “πράσινο” κόσμο.

Ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός και τα αθλήματα όπως είναι το βόλεϊ, το πόλο, το μπάσκετ γυναικών και πολλά ακόμα, δεν “πουλάνε” και δεν κάνουν ιδιαίτερο γκελ στον κόσμο. Επομένως δεν προσδίδουν σε αυτόν που θα αποφασίσει να ρίξει τα λεφτά του σε αυτά, το απαραίτητο κύρος, την απαιτούμενη αναγνώριση. Ούτε φυσικά υπάρχουν ιδιαίτερες προοπτικές εσόδων, όπως στο μπάσκετ, αλλά κυρίως στο ποδόσφαιρο. Συνεπώς, ο άνθρωπος που θα συνεισφέρει και θα πάρει στις πλάτες του ένα τέτοιο τμήμα, πρέπει να το κάνει απλά και μόνο λόγω της αγάπης του για τον σύλλογο.

Δυστυχώς όμως τέτοιοι άνθρωποι δεν έχουν εμφανιστεί μετά τους Γιαννακόπουλους. Αντιθέτως, έχουν εμφανιστεί συγκεκριμένα άτομα-δεν είναι ανάγκη να αναφέρουμε ονόματα, όσοι γνωρίζουν θα καταλάβουν-τα οποία χρησιμοποιούν τον Ερασιτέχνη Παναθηναϊκό περισσότερο για… εξιλέωση, για το “θεαθήναι”. Με όλον τον σεβασμό προς όλα τα τμήματα του συλλόγου, οι δωρεές και τα πριμ αξίας 1000 και 500 ευρώ από επιφανείς επιχειρηματίες και εφοπλιστές θυμίζουν περισσότερο ανέκδοτο, παρά πείθουν πως υπάρχει διάθεση προσφοράς προς τον σύλλογο.

Αυτοί οι “σωτήρες” είναι οι ίδιοι που εμφανίστηκαν σαν “πυροτεχνήματα” προ ολίγων ετών, προσπάθησαν να μας πείσουν πως κόπτονται για το καλό της ομάδας, άφησαν πίσω τους “καμένη γη” κι έπειτα εξαφανίστηκαν σαν να μην συνέβη τίποτα. Αυτοί είναι και πρέπει να κρίνονται ως περαστικοί από τον σύλλογο, καθώς δεν πρόκειται ποτέ να τον βοηθήσουν να γίνει ξανά μεγάλος και τρανός, όπως αναφέρει ο ύμνος του.

Ο άνθρωπος που θα βυθίσει τον Παναθηναϊκό στην “κολυμβήθρα του Σιλωάμ” δεν έχει εμφανιστεί ακόμα ή στην χειρότερη περίπτωση δεν βρίσκεται καν ανάμεσα μας. Μέχρι να γίνει αυτό, οι τελευταίοι γνήσιοι Παναθηναϊκοί θα παραμείνουν οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι. Αυτοί θα αποτελούν το σημείο αναφοράς και το παράδειγμα συνεισφοράς, αγάπης και προσήλωσης σε αυτόν τον τεράστιο σύλλογο. Έναν σύλλογο που δεν αξίζει και δεν έχει ανάγκη από… “χάρες” και “δωρεές”, αλλά από “πράσινη” τρέλα, αγάπη και απόλυτη γνώση του μεγαλείου και της ιστορίας της λέξης “Παναθηναϊκός”…

Υ.Γ.: Αυτό το άρθρο γράφτηκε με αφορμή τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού από την Κηφισιά στο βόλεϊ ανδρών, που στέρησε την συμμετοχή των “πράσινων” στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Ξαναλέω πως αυτή είναι η αφορμή. Η αιτία είναι μια σειρά αποτυχημένων αποτελεσμάτων σε όλα τα ομαδικά τμήματα του Ερασιτέχνη, που αρχίζουν να καθιερώνουν το αντίπαλο δέος στην κορυφή σε όλα τα σπορ. Η “μπάλα” δεν έχει αρχίσει να χάνεται, αλλά έχει ήδη χαθεί. Και γι’ αυτό δεν φταίνε όσοι προσπαθούν με όσα μέσα διαθέτουν, αλλά όσοι αδιαφορούν παρά το γεγονός πως διαθέτουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη και ισχύ από αυτή που απαιτείται για να οδηγήσουν όλα αυτά τα τμήματα και πάλι στις επιτυχίες…