Θα ψάχνεται σε μόνιμη βάση

Ο Χρήστος Δημόπουλος γράφει για τον Παναθηναϊκό που μέχρι το τέλος της σεζόν και με τον Αντρέα Στραματσόνι στον πάγκο του, θα περνάει συνεχώς ένα μεταβατικό στάδιο με σκαμπανεβάσματα, άλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά.

Καταρχάς πριν ξεκινήσουμε με τα του Παναθηναϊκού, να ευχηθώ από τη μεριά μου καλή χρονιά με υγεία πρώτα και πάνω από όλα, αλλά και γερό στομάχι για μια ακόμη δύσκολη χρονιά που είναι σίγουρο ότι θα περάσουμε.

Για να μπούμε όμως στο θέμα μας σιγά σιγά, ο Παναθηναϊκός έκανε ποδαρικό με το δεξί στο 2016, μετά τη νίκη του με 4-2 απέναντι στον Παναιτωλικό στην άδεια λόγω τιμωρίας Λεωφόρο. Σε ένα παιχνίδι που το τριφύλλι είχε δύο πρόσωπα. Ένα καλό επιθετικό και ένα πολύ κακό μεσοαμυντικό.

Ο λόγος που η μεσαία και η αμυντική γραμμή του Παναθηναϊκού βρέθηκε σε κακή μέρα είναι προφανής. Από τον χώρο του κέντρου απουσίαζε ο τιμωρημένος Ζέκα, που όπως έχουμε ξαναγράψει είναι αναντικατάστατος στα χαφ, μιας και τα τρεξίματα του στο κέντρο δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής που να μπορεί να τα αναπληρώσει έστω στο μισό, ενώ το αμυντικό δίδυμο Ταυλαρίδη-Τελάντερ ερχόταν από μακρά αγωνιστική απραξία και ως αποτέλεσμα «κουτουλούσε» αρκετά συχνά, ειδικά όταν έπαιρνε την μπάλα στα πόδια του ο Βιγιαφάνες.

Φυσικά τόσο ο Βέμερ (πάλι ο Γερμανός μας κάνει να απορούμε πως αποκτήθηκε) όσο και ο Νάνο δεν βρέθηκαν και στην καλύτερη τους μέρα, αλλά η αμυντική εικόνα μιας ομάδας δεν είναι θέμα προσώπων, αλλά ομαδικής προσπάθειας και για αυτό όλο το κακό ξεκινούσε από το κέντρο, όπου Εσιέν και Πράνιτς δεν μπορούσαν να προσφέρουν τα τρεξίματα που δίνει με το παιχνίδι του ο Ζέκα.

Από εκεί και πέρα όμως ο Παναθηναϊκός στην επίθεση πέταγε φωτιές. Με τον Αμπέντ πρώτο και καλύτερο να παίζει επιτέλους στην θέση του σαν εσωτερικός μέσος και να θυμίζει τον παίκτη για τον οποίο ο Παναθηναϊκός πάλευε δυο καλοκαίρια να τον φέρει στο Κορωπί. Δεν στέκομαι μόνο στα δύο γκολ του Αλγερινού, αλλά στο γεγονός ότι έτρεχε ασταμάτητα, πίεζε την πρώτη μπάλα του Παναιτωλικού και γενικώς δεν σταμάτησε επί 90 λεπτά να είναι δραστήριος μέσα στο γήπεδο.

Ο Κλωναρίδης πάλι, μπορεί να αποτελέσει ένα ιδανικό παράδειγμα για να αποδείξει κάποιος γιατί ο ο Αναστασίου έπρεπε να αποχωρήσει από τον Παναθηναϊκό. Χωρίς να είναι πολύ καιρό στην ομάδα ο Αντρέα Στραματσόνι είδε έναν παίκτη που ξέρει πολύ μπάλα, παίζει με ευχέρεια στα άκρα της επίθεσης, είναι γρήγορος κι ομαδικός ποδοσφαιριστής και κατευθείαν του έδωσε τη φανέλα βασικού, τον έβαλε στη φυσική του θέση ως εξτρέμ και αυτός τον δικαίωσε. Ο Κλωναρίδης, όπως και ο Καλτσάς που είχε την ασίστ στο τέταρτο γκολ και ήταν πάλι πολύ θετικός, αλλά και ο Μπουμάλ που έρχεται φουριόζος, είναι πολύ σημαντικά «όπλα» στα χέρια του Στραματσόνι.

Ο Ιταλός έχει διαπιστώσει την έλλειψη ποιοτικού παίκτη-δεκαριού, που να μπορεί αγωνιστεί πίσω από τους επιθετικούς και να σπάσει με τις εμπνεύσεις του την αντίπαλη άμυνα, για αυτό χτίζει ένα 4-3-3 με ακραίους τους Κλωναρίδη, Καλτσά και Μπουμάλ, προσπαθώντας να κάνει τα άκρα του Παναθηναϊκού ως σήμα κατατεθέν της επιθετικής λειτουργίας της ομάδας.

Και το 4-3-3 ταιριάζει σε αυτόν τον Παναθηναϊκό όπως έχει χτιστεί και θα βοηθήσει και περισσότερο τον Μπεργκ, ο οποίος επί Αναστασίου έκανε αμάν να πάρει μια τελική πάσα,αφού στον ρόμβο που έπαιζε ο Έλληνας τεχνικός απουσίαζε ο δημιουργικός χαφ που θα σπάσει με μια ντρίπλα ή μια πάσα την αντίπαλη άμυνα και να τροφοδοτήσει τον Σουηδό φορ.

Όλα αυτά τα λέω γιατί διαβάζω αρκετά συχνά πως «κακώς έφυγε ο Αναστασίου». Και σε αυτούς απαντάω. Ο Πέτριτς που με τον Παναιτωλικό έβαλε δύο γκολ και ήταν γενικά αξιοπρεπέστατος, αγωνίστηκε στην επίθεση. Όχι σαν επιτελικός μέσος που έμπαινε στον Παναθηναϊκό του Αναστασίου.

Τέλος πάντων ας μην το συνεχίσουμε άλλο αυτό γιατί είναι ανώφελο να μιλάς για πράγματα που έχουν γίνει και δεν μπορείς να αλλάξεις. Αυτό που θέλω να επισημάνω όμως είναι πως η εικόνα του Παναθηναϊκού δεν θα αποκτήσει μια μόνιμη μορφή μέχρι το τέλος της σεζόν. Θα έχει συχνά πυκνά σκαμπανεβάσματα άλλοτε θετικά κι άλλοτε αρνητικά, γιατί έτσι γίνεται κατά κανόνα σε κάθε ομάδα που αλλάζει προπονητή, τακτική και κάποιους παίκτες στη μέση της σεζόν.

Κάτι που μου κάνει εντύπωση όμως είναι πως ο Στραματσόνι έχει πάρει τα κλειδιά της ομάδας. Έχουν ακουστεί όλες οι εισηγήσεις και για μεταγραφές και για αποχωρήσεις. Στοιχείο που μάλλον δείχνει ότι ο Αλαφούζος έχει βάλει λίγο στην άκρη Βόκολο και Φύσσα. Το αν κάνει καλώς μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Πάντως προσωπικά θεωρώ πως μια ομάδα πρέπει να δίνει σημαντικό ρόλο και λόγο στον τεχνικό διευθυντή. Για όσο καιρό βέβαια αυτός τον αξίζει…

Υ.Γ. Ρε τον Γιαννάκη τον Ματζουράκη που βρίσκει και τα κάνει. Στο Καραΐσκάκη τον έσφαξαν χωρίς αναισθητικό και καθόταν προσοχή και στην Λεωφόρο από το πρώτο λεπτό δεν σταμάτησε να διαμαρτύρεται. Αλήθεια γιατί τέτοια αντιφατική συμπεριφορά κύριε Γιάννη μου;