Η οργάνωση που του λείπει…

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχασε – εκ του αποτελέσματος – από την Φενέρμπαχτσε, αλλά μας έδειξε πως βρίσκεται στον σωστό δρόμο ενόψει της συνέχειας. Ωστόσο, μας φανέρωσε και τις λάθος (;) επιλογές που έγιναν στον σχεδιασμό του ρόστερ, που ίσως αποβούν μοιραίες.  

Γράφει ο Πάνος Παναγιωτόπουλος  

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να ηττήθηκε – τυπικά – από την Φενέρ του Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, ωστόσο μικρή σημασία έχει. Το «Τριφύλλι» βρίσκεται στον σωστό δρόμο αγωνιστικά για την επίτευξη των στόχων του.

Αρχή από την άμυνα 

Σε έναν αγώνα, το ήμισυ του παντός – και κάτι παραπάνω κατά την άποψη μου – είναι η άμυνα. Από την άμυνα παίρνεις ενέργεια και θάρρος για την επίθεση. Έτσι και ο Παναθηναϊκός στην αναμέτρηση στην Τουρκία, μετά το αρχικό 15-0 της Φενέρ, συγκροτήθηκε στην άμυνα και με την έλευση των Διαμαντίδη και Ραντούλιτσα πήρε «μπρος» στην επίθεση.

Μετά τον Ραντούλιτσα, ποιος; 

Ο Μίροσλαβ Ραντούλιτσα είναι αναμφίβολα ο ποιοτικότερος ψηλός που έχει στο ρόστερ του ο Παναθηναϊκός. Το μεγάλο μειονέκτημα του είναι πως φορτώνεται γρήγορα με φάουλ. Έτσι σε μια αναμέτρηση με μια κορυφαία ομάδα, ο Παναθηναϊκός δεν έχει την ευχέρεια να εναλλάσσει τους ψηλούς του χωρίς να ζημιώνεται αγωνιστικά.

Τι εννοώ με αυτό; Ο Όγκιεν Κούζμιτς αποκτήθηκε φέτος το καλοκαίρι ως δεύτερος ψηλός και για να ξεκουράζει τον Ραντούλιτσα. Μέχρι στιγμής δεν έχει αποδείξει πως μπορεί η ομάδα να στηριχθεί πάνω του. Τρανό παράδειγμα η αναμέτρηση με τη Φενέρ. Όταν ο Ραντούλιτσα φορτώθηκε με φάουλ και ο coach Τζόρτζεβιτς έβαλε στο παιχνίδι τον Κούζμιτς, «έφυγε» από τον Παναθηναϊκό η καλά οργανωμένη επιθετικά εικόνα του (ευκόλως εννοούμενο, πως η καλά οργανωμένη επίθεση προήλθε από την καλή άμυνα).

Αυτό που λείπει από το “Τριφύλλι” είναι ο δεύτερος ποιοτικός ψηλός που θα μπορεί να δώσει αρκετές ανάσες στον Ραντούλιτσα.

Κάνει «ΜΠΑΜ» ότι θέλει guard 

Μετά τον τραυματισμό του Δημήτρη Διαμαντίδη, ο «Εξάστερος» έχασε έναν παίκτη που πρόσφερε την απόλυτη οργάνωση στην ομάδα. Ιδιαίτερα στην επίθεση. Ο Καλάθης προσπάθησε, και για αρκετό χρονικό διάστημα κατάφερε να «μπει» στα παπούτσια του εμβληματικού αρχηγού. Πήρε αρκετές φάσεις πάνω του, ωστόσο υπέκυπτε σε παιδαριώδη λάθη.

Όπως είναι κατανοητό δεν είναι καθόλου εύκολο ένας παίκτης να ηγηθεί σε μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός. Ο Καλάθης είναι ένας πολύ καλός οργανωτής που προσφέρει ποιότητα, αλλά χρειάζεται χρόνο ώστε να γίνει ο αγωνιστικός ηγέτης των «πρασίνων».

Αυτό, επιφέρει ως συνέπεια την απαραίτητη απόκτηση ενός guard. Ενός παίκτη που θα ξεκουράζει και τον Καλάθη. Ώστε όταν μπαίνει στο παρκέ στο κρίσιμο σημείο, να είναι «φρέσκος».

Υ.Γ: Παρά τα όσα αναφέρω, συμπαθώ πολύ τον Κούζμιτς. Είναι ένας μαχητής που έχει καταφέρει πολλά πράγματα στη ζωή του, αλλά είναι μερικά πράγματα που πρέπει να ειπωθούν.