Ας κάνουμε όλοι μια προσπάθεια…

Οι χυδαίες ύβρεις προς την μητέρα Δημήτρη Διαμαντίδη, η τραγική συνήθεια που έχει αναπτυχθεί στα ελληνικά γήπεδα και η ισορροπία μεταξύ ευαισθησίας και υποκρισίας…

Αν κάποιος που δεν γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα επιχειρούσε για πρώτη φορά στη ζωή του να πραγματοποιήσει μια σύντομη περιήγηση στα ελληνικά sites χθες το βράδυ, είμαι βέβαιος πως θα δημιουργούσε την εντύπωση πως στο “Nick Galis Hall” ακούστηκαν για πρώτη φορά υβριστικά συνθήματα προς τη μητέρα ενός αθλητή, διαιτητή ή παράγοντα.

Η αλήθεια είναι πως το… timing που διάλεξαν οι οπαδοί του Άρη για να φανερώσουν τον δικό τους “πολιτισμό” αποτελεί έναν επιπλέον παράγοντα για τον οποίο οι ύβρεις προς την μητέρα του Δημήτρη Διαμαντίδη προκάλεσαν την πλέον αλγεινή εντύπωση. Μιλάμε για ένα από τα τελευταία παιχνίδια στην καριέρα του “3D”, ενός αθλητή με τεράστια προσφορά με την φανέλα της Εθνικής Ελλάδας και του Παναθηναϊκού, ενός αθλητή που αναγνωρίζεται και τιμάται σε όλη την Ευρώπη και τέλος ενός ανθρώπου που ουδέποτε έχει προκαλέσει με την συμπεριφορά του.

Σε αυτό το σημείο όμως τελειώνει η όποια… ευαισθησία και ξεκινάει η υποκρισία. Διότι ναι μεν καλώς αναφέρονται και καταδικάζονται οι συγκεκριμένες συμπεριφορές, ωστόσο όταν αυτό γίνεται επιλεκτικά είναι σαν να κατηγοριοποιούμε ως πιο σημαντική την μητέρα του Διαμαντίδη από όλων των άλλων που υβρίζονται καθημερινά και ανεξαιρέτως σε όλα τα γήπεδα της Ελλάδας.

Η μάνα αποτελεί το πλέον ιερό πρόσωπο για κάθε άνθρωπο στον πλανήτη και πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω γιατί είναι μεγαλύτερη ντροπή να… “στολίζεται” αυτή του αρχηγού του Παναθηναϊκού και όχι για παράδειγμα αυτή του εκάστοτε διαιτητή ή οποιουδήποτε άλλου.

Επειδή τυχαίνει να βρίσκομαι εκεί, έχω ακούσει φέτος μόνο σε Λεωφόρο και ΟΑΚΑ, κόσμο να βρίζει τις μητέρες των Μαρινάκη, Σπανούλη, Στυλιάρα, Κοντονή και πολλών άλλων. Τα ίδια σαφώς συμβαίνουν και στο ΣΕΦ, το Καραϊσκάκη, την Τούμπα και οπουδήποτε αλλού υπάρχει άνθρωπος που μιλάει ελληνικά. Ασχέτως αν τα παραπάνω πρόσωπα έχουν προκαλέσει πολλάκις με τις συμπεριφορές τους και αξίζουν τη δημόσια κατακραυγή, δεν παύουν να αποτελούν ντροπή οι ύβρεις προς ένα τόσο αγαπημένο και ιερό γι’ αυτούς πρόσωπο. Διότι στο κάτω κάτω είναι και ανόητο να βρίζουμε χυδαία ένα άτομο του οποίου δεν γνωρίζουμε την ιστορία, την πορεία, το ποιόν και γενικότερα τίποτα απολύτως γι’ αυτό. Έχετε σκεφτεί, για παράδειγμα, ότι το πρόσωπο που βρίζετε ίσως να μην βρίσκεται πια στη ζωή;

Ας αποτελέσει λοιπόν το συγκεκριμένο περιστατικό με τον Διαμαντίδη την αφετηρία μιας πιο ευαίσθητης στάσης σε αυτό το ζήτημα και όχι απλώς ένα διάλειμμα υποκρισίας. Ας προσπαθήσουμε όλοι πριν πάμε στο γήπεδο να σκεφτούμε πόσο πολιτισμένο είναι και πόσο μας τιμάει το να ατιμάζουμε λεκτικά τη μητέρα ενός ανθρώπου. Διότι αν κάνουμε κάτι τέτοιο, τότε ενδεχομένως να συνειδητοποιήσουμε πόσο χυδαίο και ανούσιο είναι όλο αυτό. Είτε πρόκειται για τον Διαμαντίδη, είτε για τον Σπανούλη, είτε για τον Μαρινάκη…