Το κορυφαίο μπασκετικό κλαμπ της Ευρώπης!

Ο Νικόλας Φλωράτος γράφει στο «Όλα Πράσινα» για τις δύο συγκλονιστικές βραδιές της 27ης και 28ης Σεπτεμβρίου που απέδειξαν για ακόμη μία φορά γιατί ο μπασκετικός Παναθηναϊκός είναι το κορυφαίο και πιο ξεχωριστό μπασκετικό κλαμπ της Γηραιάς Ηπείρου.

Δεν έχει τα ευρωπαϊκά της Ρεάλ Μαδρίτης (ασχετώς αν τα πρώτα τέσσερα κατακτήθηκαν την δεκαετία του ’60 και απ’ τα δέκα συνολικά, οι Μαδριλένοι έχουν σηκώσει μόλις τρία την τελευταία 30ετία). Δεν έχει τις συμμετοχές σε Final Four της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ούτε τους… «γενναιόδωρους» χορηγούς της Φενέρμπαχτσε, να εκτοξεύουν τα ετήσια μπάτζετ με τα εκατομμύριά τους. Κι όμως, οι βραδιές της 27ης και 28ης Σεπτεμβρίου ήρθαν για να μας υπενθυμίσουν πως οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια, αφού ξέχωρα απ’ τους τίτλους, ο Παναθηναϊκός ήταν, είναι και θα παραμείνει το κορυφαίο και πιο ξεχωριστό μπασκετικό κλαμπ της Ευρώπης, με διαφορά… ετών φωτός από τον δεύτερο!

Τα βράδια αυτά, σύσσωμος ο «πράσινος» οργανισμός βρέθηκε στο ΟΑΚΑ για να τιμήσει τον άνθρωπο που πήρε το τμήμα μπάσκετ απ’ το «μηδέν» και δεν το έκανε απλώς… πρωταθλητή, σε εγχώριο ή ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά… «μύθο».

Για να συμβεί αυτό, όμως, ο Παύλος ήξερε πως έπρεπε να στηρίξει το οικοδόμημά του σε στέραιες βάσεις. Και το έκανε. Μπορεί στο παρκέ να αγωνίζονταν σπουδαίες προσωπικότητες του ευρωπαϊκού αλλά και του παγκόσμιου μπάσκετ, μπορεί να είχαμε την τύχη να δούμε τον Ντομινίκ και την ατυχία να μην προλάβουμε να καμαρώσουμε τον Ντράζεν, ωστόσο οι πραγματικές βάσεις των επιτυχιών δεν ήταν αυτές. Ήταν οι σχέσεις ζωής που ανέπτυξε πρώτα απ’ όλα με τον κόσμο κι έπειτα με την πληθώρα αθλητών που τίμησαν το «Τριφύλλι».

Δεν ήταν «ο κόσμος του Παναθηναϊκού» ή «η Θύρα 13», ήταν τα «παιδιά» του. Δεν ήταν «ο Διαμαντίδης» ή «ο κύριος Ομπράντοβιτς», ήταν «το παιδί του, ο Δημήτρης», και «ο αδερφός του, ο Ζέλικο». Δεν ήταν απλά… «ο Παναθηναϊκός», ήταν η οικογένεια και η ζωή του.

Οι «πράσινοι» πορεύτηκαν όλα αυτά τα χρόνια με το τρίπτυχο «ομάδα – διοίκηση – κόσμος». Αυτή ήταν η φιλοσοφία που τους οδήγησε στις επιτυχίες και τους κράτησε όρθιους στις αποτυχίες. Αυτή ήταν η φιλοσοφία που δημιούργησε έναν «γίγαντα» στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, τον οποίο κάθε φίλος του αθλήματος δε γίνεται να μην κοιτά με δέος.

Γιατί όταν οι υπόλοιποι σύλλογοι έχουν να θυμούνται αγώνες, τίτλους και παικταράδες, πριν απ’ όλα αυτά, πριν το Παρίσι, την Θεσσαλονίκη, την Μπολόνια, την Αθήνα, το Βερολίνο και την Βαρκελώνη, ο κόσμος του Παναθηναϊκού ανατρέχει σε βραδιές όπως το «Honouring Our Legacy», το «Diamonds Are Forever», την αποχώρηση του Αλβέρτη και το «στις χαρές και στις λύπες μαζί», την επιστροφή του Ντέγιαν, τα δάκρυα του Μπατίστ, τον «σεισμό» όταν ο Ζοτς πάτησε ΟΑΚΑ ως αντίπαλος και το «σας αγαπάω πάρα, πάρα, πάρα, πάρα πολύ», το τουρνουά «Παύλος Γιαννακόπουλος» και τόσες ακόμα στιγμές που ξεφεύγουν απ’ τα στεγανά του αθλητισμού.

Γι’ αυτό ο Παναθηναϊκός είναι το κορυφαίο και πιο ξεχωριστό μπασκετικό κλαμπ της Ευρώπης!