Αφού Θεός δεν υπάρχει, ας ζήσουμε με Αγγέλους…

Ο μικρόκοσμος του «Όλα Πράσινα» κάνει αναδρομή στα πέντε χρόνια ζωής του, αφήνοντας παράλληλα ένα μήνυμα για όλους αυτούς που χάθηκαν, αλλά και για εμάς που συνεχίζουμε. 

Γράφει ο Μάρκος Στεφάνου

Αύγουστος λοιπόν από σήμερα, καλό μήνα σε όλους και μακάρι τα όσα συνέβησαν στη χώρα μας και τους συνανθρώπους μας τις προηγούμενες εβδομάδες να μην επαναληφθούν ποτέ και σε κανένα μέρος του πλανήτη. Αυτά είναι τα σημαντικά δυστυχώς στη ζωή, περνούν οι μέρες, αλλά η συνειδητοποίηση μένει: Πως μπορείς να χάσεις τα πάντα σε μια στιγμή;

Θα επιστρέψουμε στο παραπάνω, αφού κάνουμε πρώτα μια μικρή βόλτα στον μικρόκοσμο μας, διότι-καλώς ή κακώς-κι αυτός αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή του καθενός από εμάς, το οποίο δεν θα πάψει ποτέ να μας απασχολεί. Κάποιοι το λένε… «η ζωή συνεχίζεται». Δεν ξέρω αν μπορώ να βρω κάτι καλύτερο, ας κρατήσουμε αυτό λοιπόν…

☘ Κεφάλαιο… «Όλα Πράσινα»

Νιώθω εξαιρετικά περίεργα, συνειδητοποιώντας πως για να φτάσω στην τελευταία φορά που επικοινωνήσαμε υπό αυτή τη μορφή μέσω του «Όλα Πράσινα» θα πρέπει να ταξιδέψω δύο-και πλέον-μήνες πίσω. Ομολογώ πως αυτό δεν μου έχει ξανασυμβεί τα τελευταία πέντε ολόκληρα χρόνια, όταν και μαζί με τον Άρη, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε αυτή την προσπάθεια, χωρίς ξεκάθαρο στόχο και λόγο, παρασυρόμενοι από την υπερβολική αγάπη μας για τον Παναθηναϊκό.

Ήταν πριν πέντε χρόνια ακριβώς, όταν έγραψα το πρώτο μου άρθρο για το «Όλα Πράσινα», το οποίο και θα παραθέσω παρακάτω σε υστερόγραφο, όπως ακριβώς παρουσιάστηκε την πρώτη φορά. Θυμάμαι τον εαυτό μου να επισκέπτεται διάφορα μεγάλα αθλητικά sites και να ποστάρει το συγκεκριμένο άρθρο στα σχόλια, προκειμένου να το διαβάσει καμία ψυχή. Δεν είχε πάει άσχημα, θυμάμαι. Αυτή ήταν η αρχή…

Έκτοτε, το «Όλα Πράσινα» πέρασε από πολλά κύματα. Από δύο, γίναμε πολλοί. Δύο ήταν οι όροι για να μπει κανείς στην ομάδα: Να μπορεί να συντάξει τρεις προτάσεις στη σειρά χωρίς λάθος και να είναι Παναθηναϊκός. «Άρρωστος» κατά προτίμηση…

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Η μικρή μας διαδικτυακή «γωνιά» άρχισε να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, χρόνο με τον χρόνο. Είχαμε την τιμή να περάσουν από δίπλα μας, ορισμένοι από τους κορυφαίους αθλητικογράφους-ρεπόρτερ του Παναθηναϊκού, μόνο και μόνο επειδή εκτίμησαν τη δουλειά και την προσπάθεια μας. Φτάσαμε να γράφουμε δεκάδες άρθρα την ημέρα, είχαμε τη χαρά να μας εμπιστεύεστε τον χρόνο σας. Από την ημέρα της «γέννεσης» του site, πάνω από ένα εκατομμύριο διαφορετικά άτομα έχουν διαβάσει έστω ένα άρθρο του «Όλα Πράσινα» και αυτό λέει τα πάντα για εμάς.

Πλέον, όπως θα έχετε καταλάβει, η πορεία όσον αφορά στην ποσότητα τουλάχιστον είναι καθοδική. Για πολλούς λόγους. Η ποιότητα και η αγάπη όμως για αυτό που κάνουμε παραμένει η ίδια. Και θα παραμείνει. Για όσο τουλάχιστον αντέξουμε ακόμα. Χρόνια πολλά λοιπόν, «Όλα Πράσινα»…

? Βγαίνοντας απ’ τον μικρόκοσμο…

Μιλήσαμε στο ξεκίνημα για τον μικρόκοσμο του καθενός. Παραπάνω παρουσίασα για λίγο τον δικό μας. Πάμε όμως τώρα στην αλήθεια, στην πραγματικότητα. Δεν ήθελα να μπλέξω αυτά τα δύο μεταξύ τους. Θέλω όμως να γράψω δυο λόγια, όσο πιο σύντομα γίνεται. Κι ας το πάρει ο καθένας όπως θέλει.

Ας είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξεχάσουμε τόσο γρήγορα. Διότι ο άνθρωπος είναι περίεργο ον. Αρέσκεται στο δράμα. Όχι στο δικό του. Στο δράμα του άλλου. Όσο πιο κοντά είναι σε αυτό, τόσο πιο πολλή δύναμη νιώθει ότι μπορεί να δώσει, αλλά και να πάρει. Διαρκεί λίγο ή πολύ; Δεν έχει σημασία, δεν διαρκεί για πάντα για τον ίδιο, αυτό είναι που μετράει. Είναι το δράμα του άλλου, ποτέ δεν θα το ζήσει πραγματικά, ούτε για πάντα. Θα το «ζήσει» για όσο ακριβώς ο ίδιος θέλει.

Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που πριν λίγες μέρες βίωσαν το «για πάντα» στη ζωή τους με τον πιο σκληρό τρόπο. Χάνοντας τους δικούς τους ανθρώπους ή χάνοντας την ίδια τους τη ζωή. Για πάντα, φυσικά… Αναρωτιέσαι καμία φορά: «Υπάρχει Θεός;». Κανείς δεν ξέρει πραγματικά. Πως γίνεται όμως, φίλε, αυτός που κινεί τα νήματα να πήρε μια τέτοια απόφαση; Πως πήρε από έναν πατέρα τα δύο του παιδιά κι από έναν γιο τους δύο του γονείς; Για πάντα… Πως πήρε από μια μητέρα τα παιδιά της και τον σύζυγο της; Για πάντα… Πως άφησε τόσους, μικρούς, μεγάλους, ηλικιωμένους, να φύγουν για πάντα με αυτή την εικόνα στα μάτια;

Όχι, ενδεχομένως αυτός ο Θεός δεν υπάρχει. Τουλάχιστον, όπως τον φανταζόμασταν. Ή είναι πολύ σκληρός για να τον αντέξουμε. Αντιθέτως, αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν και θα υπάρχουν για πάντα στις καρδιές των αγαπημένων τους. Κι έφυγαν με τόση αξιοπρέπεια και ανθρωπιά. Αγκαλιασμένοι, προστατεύοντας ο ένας τον άλλον. Σαν Άγγελοι. Ας ζήσουμε λοιπόν και ας πορευθούμε με αυτούς στη θύμηση μας. Όπως λειτούργησαν αυτοί στην πιο δύσκολη ώρα, ας λειτουργήσουμε κι εμείς στα εύκολα, τα απλά, τα καθημερινά. Κι ας είναι η πρώτη φορά που δεν θα ξεχάσουμε τόσο γρήγορα…

Υ.Γ.: Αντίο στον δικό μας «αιώνιο πρωταθλητή», Δημήτρη Τουρναβίτη, που έχασε τη ζωή του στις φλόγες.

Υ.Γ.1: Υπάρχουν και κάτι «Πορτοσάλτε» που αντιπολιτεύονται πατώντας πάνω σε νεκρούς. 

Υ.Γ.2: Το πρώτο κείμενο που γράφτηκε ποτέ στο «Όλα Πράσινα» ΕΔΩ.