No Panathinaikos, no Party!

Οι ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη δείχνουν να ζορίζονται πιο πολύ από ποτέ και ο αρχισυντάκτης του “Όλα Πράσινα”, Άρης Αντωνόπουλος, εξηγεί γιατί η ευρωπαϊκή “σιωπή” του Παναθηναϊκού είναι… εκκωφαντική. 

Κακά τα ψέματα… Ο Παναθηναϊκός είναι ο ελληνικός σύλλογος που έχει σημειώσει τις μεγαλύτερες και τις περισσότερες ευρωπαϊκές επιτυχίες και διακρίσεις. Ακόμη και τώρα, που η ομάδα βιώνει τον αποκλεισμό από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε, ούτε να πάψουμε το αναφέρουμε, καθώς το ευρωπαϊκό κοστούμι του “Τριφυλλιού” δεν υπάρχει σε κάποια… ντουλάπα και φοριέται ανά περιστάσεις, αλλά… είναι ραμμένο στο πετσί της ομάδας.

Όταν λοιπόν ο “Πρέσβης” του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη, όχι μόνο είναι απών, αλλά είναι και “φυλακισμένος” στο εγχώριο κελί του, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως τα πράγματα δεν θα κυλήσουν ιδανικά για τη χώρα μας. Φυσικά, υπάρχει και μια… χαραμάδα ευκαιρίας για κάποια άλλη μεγάλη ελληνική ομάδα να λάμψει εν τη απουσία του Παναθηναϊκού και να διαπρέψει, να ξεχωρίσει και να κάνει τους Έλληνες φιλάθλους να αφήσουν πίσω τις αναμνήσεις των επιτυχιών που έχει χαρίσει το “Τριφύλλι” στη χώρα, ωστόσο μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να συμβαίνει.

Και εξηγούμαστε… Η ΑΕΚ ναι μεν επέστρεψε στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ μετά από 12 χρόνια, ωστόσο προς το παρόν μετράει τρεις ήττες σε ισάριθμα παιχνίδια, εκ των οποίων τα δύο διεξήχθησαν στο ΟΑΚΑ. Ο ΠΑΟΚ απέτυχε παταγωδώς να προκριθεί στη φάση των ομίλων της ίδιας διοργάνωσης κόντρα στη Μπενφίκα, ενώ δέχθηκε ηχηρό “χαστούκι” από τη Βίντι, από την ομάδα που οι οπαδοί του χλεύαζαν με απώτερο σκοπό να μειώσουν την πρόκριση των “κιτρινόμαυρων”, που χρειάστηκε να υπερκεράσουν το εμπόδιο της ουγγρικής ομάδας. Ο Ολυμπιακός το μόνο που έχει να επιδείξει είναι μια νίκη κόντρα σε κάποια… Ντουντελάνζ και μια ισοπαλία με τη Μπέτις στο Φάληρο, που από τα “ερυθρόλευκα” Μέσα και τους ανθρώπους των Πειραιωτών πλασαρίστηκε προς τα έξω σαν… νίκη μεγατόνων.

Κανείς από τους παραπάνω συλλόγους δεν φαίνεται πως μπορεί να σηκώσει το βάρος που φέρει το προσωνύμιο “Πρέσβης”. Όχι ότι ο Παναθηναϊκός, όντας σκιά του καλού του εαυτού τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη διέπρεψε. Αντιθέτως, δεν μπόρεσε να κάνει απολύτως τίποτα διαφορετικό από όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Παρόλα αυτά, άπαντες γνωρίζουν πως ένας Παναθηναϊκός… κανονικός, με λυμένα τα οικονομικά του προβλήματα, διοικητική σταθερότητα, πλάνο Ακαδημιών και ανθρώπους στο τιμόνι της ομάδας, που ξέρουν τι εστί “Τριφύλλι”, όπως ο Γιώργος Δώνης, μπορεί να πρωταγωνιστήσει ξανά, χρησιμοποιώντας τη γνωστή “πράσινη” συνταγή ώστε να κλείσει η χαοτική ψαλίδα που έχει προκύψει εδώ και καιρό μεταξύ ελληνικού και ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Μάλιστα, μιας και αναφέραμε τη γνωστή “πράσινη” συνταγή, δεν θα ήταν παράλογο να σημειώσουμε πως η “φουρνιά” των Χατζηγιοβάνη, Μπουζούκη, Χατζηθεοδωρίδη, Μαυρομάτη και λοιπών νεαρών δεν απέχει από τη λογική από την οποία προέκυψε η “χρυσή” γενιά του Μπασινά, του Γκούμα, του Καραγκούνη, του Φύσσα και του Σεϊταρίδη. Κοινά υπάρχουν στον τρόπο ανάδειξης και ανάπτυξης του ταλέντου τους. Και μιλάμε αποκλειστικά για κοινά στοιχεία μεταξύ… λογικών και όχι ποιότητας, μιας και οι νεαροί παίκτες των “πράσινων” θα πρέπει να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους τα επόμενα χρόνια για να αγγίξουν τα επιτεύγματα των προκατόχων τους.  Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι δε έχουν όλα τα φόντα να το πετύχουν.

Όπως και να ‘χει, δεν νομίζω πως υπάρχει κάποιος που να μην εύχεται κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να διαπιστώσουμε στην πράξη αν όλα αυτά που αναφέρθηκαν στην παραπάνω παράγραφο – τα υπόλοιπα αποτελούν πραγματικότητα που δεν αμφισβητείται – μπορούν να γίνουν πράξη. Αυτό, με απλά λόγια σημαίνει πως είναι απαραίτητο να ξαναδούμε τον Παναθηναϊκό στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, στο Τσάμπιονς Λιγκ, με μπροστάρηδες αυτούς που τώρα κάνουν τα πρώτα τους τολμηρά ποδοσφαιρικά βήματα μέσα από τα σπλάχνα του “Τριφυλλιού”.

Γιατί, καλοί είναι οι τίτλοι, υπεραπαραίτητοι για τον Παναθηναϊκό, ωστόσο εκτός από τις εγχώριες διακρίσεις, αυτό που έχει λείψει στον κόσμο του συλλόγου, αλλά και από το ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι οι βραδιές που το “Τριφύλλι” κυριαρχούσε στο διεθνές στερέωμα.