Ναι, τώρα είναι η ώρα για τα διοικητικά!

Το δημιούργημα του Γιώργου Δώνη που πρέπει να στηριχθεί έμπρακτα σε διοικητικό επίπεδο, το πρότζεκτ που γεννήθηκε μέσα από “αποκαΐδια” και η μομφή προς τον Παϊρόζ Πιενμπονγκσάντ.

Τι να πει κάνεις για τα «μωρά» του Γιώργου Δωνη, για το κοουτσάρισμα του ίδιου που έχει μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά του μια νοοτροπία “refuse to lose” και την αδιανόητη μέχρι τώρα πορεία τους στο φετινό πρωτάθλημα; Για να είμαι ειλικρινής, το «Χ» στην Τρίπολη δεν το περίμενα. Όχι γιατί δεν με έχουν πείσει τα πιτσιρίκια, αλλά γιατί το στραβοπάτημα είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα έρθει κι οποίος δεν το πιστεύει αυτό για μια ομάδα με τόσο μικρό όριο ηλικίας, απλώς εθελοτυφλεί. Ο κόσμος είναι προετοιμασμένος για αυτό και ακόμη κι όταν τα πράγματα δεν κυλούσαν όπως ήθελε ο Δωνης στο παιχνίδι στην Τρίπολη, δεν απογοητεύτηκε, συνέχισε να τραγουδά και να στηρίζει. Τα πιτσιρίκια πείσμωσαν ακόμη και θέλησαν να δικαιώσουν τους υποστηρικτές τους. Κάτι που τελικά έκαναν.

Η ξέφρενη πορεία συνεχίζεται, λοιπόν, και ο Παναθηναϊκός αποδεικνύει γιατί έχει την πιο βαριά φανέλα στη χώρα. Γιατί ακόμη και μετά την παρακμή που έφτασε στο peak της με την απαγόρευση μεταγραφών και με το -6 που επέβαλε ο χειρότερος παράγοντας που πέρασε ποτέ από τα διοικητικά δρώμενα της ομάδας, το «Τριφύλλι» είναι εδώ και ανθίζει, έστω αν το κάνει μόνο στο αγωνιστικό κομμάτι. Το εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου “refuse to lose”, πρέπει να διατηρηθεί και να κάνει την εμφάνιση του και το μότο της αναγέννησης στο διοικητικό κομμάτι.

Και μπορεί να ξεφεύγω λίγο από την αποθέωση αυτού που βλέπουμε στο τερέν, αλλά πιστεύω ακράδαντα πως τώρα είναι η ώρα να μιλήσουμε για τα διοικητικά. Γιατί αυτό που συμβαίνει με τα πιτσιρίκια πρέπει να στηριχθεί. Κι όχι μόνο από τον κόσμο της ομάδας, ο οποίος πέρα από τη φωνή, τα εισιτήρια, την ενθάρρυνση και τις φανέλες, δεν μπορεί να δώσει την σταθερότητα που χρειάζεται ένας σύλλογος του βεληνεκούς του Παναθηναϊκού. Αυτό μπορεί να το κάνει κάποιος με χρήματα ή έστω με ένα πλάνο.

Ακούω και διαβάζω διαρκώς για το φετινό πρότζεκτ. Ποιο πρότζεκτ; Αυτό που βλέπουμε φέτος μπορεί να αποδίδει για άλλους λόγους, αλλά δεν έχει προέλθει από κάποια διεργασία, από δουλειά και πλάνο. Είναι τα αποκαΐδια που άφησε πίσω του η καταστροφική διοίκηση του Γιάννη Αλαφούζου, ο οποίος καλοβλέπει τα πιτσιρίκια και αλλάζει διαρκώς στάση προς το χειρότερο για τον σύλλογο. Το “φεύγω” που πλέον μεταφράζεται “φεύγω… μένοντας, με σκοπό να κερδίσω όσα μπορώ” είναι τουλάχιστον προκλητικό και χυδαίο. Τώρα είναι η καταλληλότερη στιγμή να μιλήσουμε για τα διοικητικά. Διότι ο Παναθηναϊκός τούτη την ώρα φαίνεται πως έχει και περιουσιακά στοιχεία και λαμπρό μέλλον.

Για τα περιουσιακά στοιχεία θέλω να πω ότι είναι λογικό κάποια στιγμή στο μέλλον να υπάρξουν πωλήσεις ποδοσφαιριστών. Διότι η αίγλη του εξωτερικού έχει κερδίσει παίκτες ακόμη κι όταν ο σύλλογος ήταν κραταιός ή τουλάχιστον όχι σε αυτή την κατάσταση. Παραδείγματος χάρη, ο Οδυσσέας Βλαχοδημος κάποια στιγμή θα αποχωρούσε για άλλες πολιτείες, αφού το ταλέντο του είναι πλούσιο και του αξίζει φανέλα βασικού σε κλαμπ world class. Όχι βέβαια για το ποσό των “τριακοσίων εκατόν πενήντα χιλιάδων ευρώ”, από τα οποία τα ταμεία δεν είδαν ούτε τα μισά…

Αυτό που υπάρχει στον Παναθηναϊκό θέλει στήριξη και πλάνο. Σκληρή δουλειά και αξιοποίηση τόσο προς όφελος των ποδοσφαιριστών που είναι ξεκάθαρα η επόμενη εθνική Ελλάδας, αλλά και για το συμφέρον της ομάδας, τόσο αγωνιστικά, όσο και οικονομικά, ας μην γελιόμαστε. Βέβαια, αυτό σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να το περιμένεις από τον Γιάννη Αλαφούζο, αλλά ούτε κι από τον – όπως δείχνουν τα πράγματα – Παϊρόζ Πιενγκμπονσάντ και τον συνέταιρο του Βίκτωρα Ρέστη. Για τους δυο τελευταίους κυρίους που ποτέ δεν ήταν οι μόνοι που έκαναν σοβαρές προτάσεις για το σύλλογο, όπως επανειλημμένα προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν με θράσος, δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Τον επόμενο μήνα θα βάλλουν άλλο ένα εκατομμύριο και μέχρι ο Χατζηγιοβανης να κρεμάσει τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια μπορεί να έχουν φτάσει κοντά στο ποσό των 45 εκ. ευρώ. Αλλά και πάλι δεν είμαι τόσο αισιόδοξος. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να αλλάξει ουσιαστικά σελίδα στην ιστορία του και να μεγαλουργήσει ενιαίος και αδιαίρετος, όπως ήταν το όνειρο του μεγάλου Παύλου.