Διπλωματία ή… «επανάσταση»;

Ο Στέλιος Μπιτσώρης αφήνει για λίγο στην άκρη τα ποδοσφαιρικά, σχολιάζει τις κινήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, αναφέρεται στην επαναστατική φύση του «πράσινου» λαού και απαντά στο δίλημμα «Euroleague με σφαγές ή Champions League με άσημες ομάδες».

Δεν μιλάω συχνά για το… «μπασκετάκι», όπως κάποιοι κάποτε το χαρακτήριζαν, γιατί είμαι της άποψης πως «έκαστος στο είδος του». Αυτός ο αχταρμάς των «πανεπιστημόνων» που έχουν άποψη επι παντός επιστητού, κάνει τα πράγματα σύνθετα και πολύπλοκα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο, απ’ όσο θυμάμαι, είναι η πρώτη φορά που στη γωνία του blog μου στο «Όλα Πράσινα» εκφράζομαι για το άθλημα με την «σπυριάρα».

Για τη σειρά με την Ρεάλ Μαδρίτης, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Οι κουφοί άκουσαν και οι τυφλοί είδαν. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα από τη «Βασίλισσα» στα περισσότερα παιχνίδια και το 3-1 θα έπρεπε να είναι υπέρ του «Τριφυλλιού» κι όχι το αντίστροφο, όπως «φασιστικά» αποφάσισε ο Τζόρντι και το παρεάκι του.

Καθημερινά δωρεάν προγνωστικά πριν παίξεις στοίχημα

Ιδιαίτερη κουβέντα σηκώνει το πώς χειρίζεται ο Παναθηναϊκός την κόντρα του με το αδρά πληρωμένο πληρωμένο υπαλληλάκι που ακούει και στο όνομα Μπερτομέου. Ο Δημήτρης Γιαννακοπουλος είναι γνωστός για τον παρορμητισμό του, που πολλές φορές τον έχει οδηγήσει σε κακές συμπεριφορές και αρκετά λάθη. Το έχει το «Γιαννακοπουλικό» DNA μάλλον. Ωστόσο, αυτή τη φορά ίσως και να έχει δίκιο, αν το καλοσκεφτούμε. Και θα εξηγήσω το γιατί…

Η Εuroleague, καλώς ή κακώς, αυτή την στιγμή, είναι η διοργάνωση με τα μεγαλύτερα brands που κυκλοφορούν στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, με το Champions League της FIBA να απέχει έτη φωτός όσον αφορά στην ποιότητα των ομάδων που διαθέτει. Κανείς δε διαφωνεί σ’ αυτό, όποια άποψη κι αν έχει για την διοργάνωση και την στάση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Όμως, μετά από μια πρώτη ανάγνωση του ζητήματος, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Παναθηναϊκός είναι ένα από τα κορυφαία (αν όχι το κορυφαίο) brands της Euroleague και είναι αυτονόητο ότι χρήζει σεβασμού. Και σε αυτό πιστεύω πως οι απόψεις ταυτίζονται.

Εκεί που υπάρχει απόκλιση είναι στο αν ο «Εξάστερος» πρέπει να έχει αυτή την κόντρα που υπάρχει το τελευταίο διάστημα με ανθρώπους που είναι στο τιμόνι της διοργάνωσης. Και θα απαντήσω πως… σαφώς και πρέπει. Ο κόσμος του Παναθηναϊκού ανέκαθεν διακρινόταν για την αντιδραστικότητά του και την επαναστατική του φύση (με εξαίρεση τα τελευταία χρόνια, που τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο, αλλά δεν είναι του παρόντος).

Πώς μπορεί λοιπόν αυτός ο κόσμος να ανέχεται να βλέπει την ομάδα του σε αυτή τη διοργάνωση να είναι ο «σάκος του μποξ» για αυτούς που την έχουν κάνει τσιφλίκι τους και κανονίζουν ποιος θα πάει στο Final 4 και ποιος όχι; Πώς ανέχεται να βλέπει το καμάρι του συλλόγου να σφαγιάζεται κάθε σχεδόν αγωνιστική; Πολλά ρωτάω τελευταία και δεν πρέπει νομίζω…

Όταν στην μπάλα για 21 ολόκληρα χρόνια έχει σιχαθεί να του βιάζουν τη λογική με τις αποφάσεις των διαιτητών, δεν μπορεί να μείνει άπραγος απ’ τη στιγμή που, ξαναλέω, το μόνο τμήμα που είναι «ζωντανό» δέχεται τέτοια ανήθικα χτυπήματα.

Όταν οι διοικήσεις τα τελευταία χρόνια σιωπούσαν και έδειχναν να είναι συνένοχες στα όργια και στα εγκλήματα, δεν είναι λογικό να «μανουριάζεις» επειδή κάποιος προσπαθεί να προστατέψει τα χρήματα που επενδύει και την ομάδα του από αυτόν που της κλέβει τον ιδρώτα.

Καλή και η διπλωματία, αλλά όταν είσαι «ή με εμάς ή με τους άλλους» τότε πρέπει να διαλέξεις πλευρά. Και δυστυχώς για κάποιους, ευτυχώς για άλλους, ο Παναθηναϊκός έχει μάθει να είναι με αυτό που είναι κατά γενική ομολογία το σωστό και το δίκαιο. Οι επαναστάσεις έχουν το τίμημα τους, αυτό επειδή κάποιοι το ξεχνούν. Δεν πιστεύω, όμως, πως ο Παναθηναϊκός θα βγει μακροπρόθεσμα ζημιωμένος από αυτή την ιστορία…