Τρόπαιο μεν, αλλά..!

Ο λόγος που ο Παναθηναϊκός “βραχυκύκλωσε” στο δεύτερο ημίχρονο του τελικού κόντρα στον ΠΑΟΚ, οι “αντίθετοι” βίοι ορισμένων παικτών των “πράσινων” και ο… ανάδρομος Ερμής! Σχολιάζει ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος.

Το νόμισμα της χθεσινής αναμέτρησης είχε δύο όψεις. Από τη μία πλευρά η ομάδα “θαύμα” που δημιούργησε η οικογένεια Γιαννακόπουλου, που κάθε χρόνο από το μακρινό 1995 σηκώνει ένα τουλάχιστον τρόπαιο κάθε σεζόν, και από την άλλη η τρομακτικά προβληματική εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο. Σίγουρα ήταν ημέρα χαράς και όλοι μας πρέπει να είμαστε περήφανοι για το Κύπελλο, αλλά ταυτόχρονα οφείλουμε να κουβεντιάσουμε αρκετά για το τι πήγε λάθος και ο αγώνας πήγε να στραβώσει.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, δεν ανήκω σε μερίδα κόσμου που απαξιώνει οτιδήποτε θετικό και ψάχνει να βρω παντού το κακό. Χάρηκα και πανηγύρισα το Κύπελλο, το οποίο ήρθε για να προστεθεί σε ένα απίστευτο σερί, αλλά την ίδια ώρα αυτό το σερί με έχει κάνει να σκέφτομαι σαν νικητής, όπως άλλωστε αξίζει να σκέφτεται ένας φίλος του «Εξάστερου». Και ο πραγματικός νικητής είναι αυτός που ακόμα και σε στιγμές χαράς προσπαθεί να δει τα λάθη του και να τα διορθώσει και για αυτόν τον λόγο θα πρέπει να σταθούμε λίγο στα κακώς κείμενα της αναμέτρησης.

Το σύνολο του Πιτίνο στο πρώτο ημίχρονο μπήκε με πολύ καλή άμυνα, η οποία βραχυκύκλωνε τον ΠΑΟΚ και τον οδηγούσε σε κακές, βεβιασμένες και εκτός λογικής επιθέσεις. Αυτό επέφερε άστοχα σουτ και η καλή υπεράσπιση των ριμπάουντ έδωσε ανοικτό γήπεδο και έναν ξέφρενο ρυθμό στον Παναθηναϊκό. Ταυτόχρονα, από την στιγμή που η ομάδα σκόραρε με συνέπεια στο ανοικτό γήπεδο, κατάφερε να βρει και έναν ικανοποιητικό ρυθμό στο σετ παιχνίδι 5 vs 5. Όλα αυτά δεν επέτρεπαν στον “Δικέφαλο του Βορρά”… ούτε να σκέφτεται ότι μπορεί να γίνει απειλητικός.

Ο πολύ έμπειρος προπονητής του ΠΑΟΚ όμως, δεν είχε πει την τελευταία του κουβέντα. Εκμεταλλευόμενος την διακοπή του παιχνιδιού, η οποία «πάγωσε» τον ρυθμό των «πρασίνων», αποφάσισε να δοκιμάσει μία ζώνη, αφήνοντας ελεύθερα τα σουτ ορισμένων επιλεγμένων παικτών και ταυτόχρονα κλείνοντας άψογα τους διαδρόμους. Αυτό, όχι απλά απέδωσε, αλλά παραλίγο να χαρίσει και την νίκη στην ομάδα του. Η ζώνη υποχρέωσε τον Παναθηναϊκό να πάρει όλα τα κακά ελεύθερα σουτ που του επέβαλε ο ΠΑΟΚ χωρίς να γυρίσει την μπάλα και να βρει το αδύναμο σημείο της άμυνας και κάπως έτσι οι Θεσσαλονικείς  βρήκαν ψυχολογία, αφού η άμυνά τους απέδιδε και κράταγε μακριά από την ευστοχία τον αντίπαλο τους.

Και τώρα θα αναρωτηθείτε πώς ο Παναθηναϊκός θα μπορούσε να διασπάσει αυτήν την ζώνη. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Από την στιγμή που οι παίκτες έβλεπαν ότι το μυαλό τους είχε χαθεί απέναντι σε αυτήν την διάταξη άμυνας, έπρεπε πάση θυσία να βρουν την λύση από την άμυνά τους και τον έλεγχο των ριμπάουντ. Δεν υπάρχει καλύτερη μέθοδος για μία ομάδα χωρίς καλό σουτ που έχει να αντιμετωπίσει άμυνα ζώνης, από το να επιτεθεί πριν στηθεί αυτή η άμυνα. Επιθέσεις στα πρώτα δευτερόλεπτα, συνεχές τρέξιμο και αύξηση του ρυθμού θα έπρεπε να είναι οι τρόποι με τους οποίους το σύνολο του Πιτίνο όφειλε να αντιδράσει απέναντι στην ζώνη.

Και τώρα, κλείνοντας το τακτικό κεφάλαιο της αναμέτρησης, ας αναφερθούμε στους αντίθετους βίους που εμφανίζουν ορισμένοι παίκτες. Από την μία πλευρά βρίσκεται ο τραυματίας Λάνγκφορντ που πραγματικά έλειπε από την ομάδα και χθες ήταν καθοριστικός, όχι μόνο στο σκοράρισμα, αλλά και σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού, όπως ο παθιασμένος και βελτιωμένος Τόμας που δίνει το 110%. Οι δύο αυτοί, με τα καλά και τα κακά τους, προσπαθούν σε κάθε αγώνα και δίνουν αυτό που έχουν. Αν αυτό αρκεί στην ομάδα, μας αρέσει ή δεν μας αρέσει, είναι ένα άλλο θέμα.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται ο Λεκαβίτσιους, ο οποίος… τι ακριβώς κάνει στη φετινή ομάδα; Για ποιο λόγο επιλέχθηκε το καλοκαίρι να συνεχίσει να βρίσκεται στο ΟΑΚΑ; Υποτίθεται – στα χαρτιά – ότι αποτελεί το back up του Νικ, έναν παίκτη δηλαδή που θα ξεκουράζει τον αρχηγό και ταυτόχρονα θα προσφέρει ουσιαστικά λεπτά στο παρκέ. Πού ακριβώς είναι αυτά τα ουσιαστικά λεπτά και η βοήθεια που θα έπρεπε να δίνει στον αρχηγό; Έχω πει πολλές φορές ότι το παιδί ξέρει μπάσκετ, αλλά όπως είναι δομημένο το ρόστερ της ομάδας δυστυχώς “καίγεται”, καθώς σε μία ομάδα που είναι κακή, όλοι λίγο – πολύ φαίνονται πιο κακοί από ότι ίσως είναι.

Κλείνοντας, θέλω και εγώ με την σειρά μου να πω ένα πολύ μεγάλο μπράβο στον ΠΑΟΚ, που αγωνίστηκε παθιασμένα και αντρίκια και έφτασε κοντά από το να πάρει ένα σπουδαίο Τίτλο. Γουστάρω πολύ ομάδες που μπαίνουν μέσα στον παρκέ να παίξουν μπάσκετ και δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν την καθαρή τους στις 4 γραμμές στον… ανάδρομο Ερμή…

ΥΓ: Αυτό το κύπελλο ανήκει 100% στον ΚΥΡΙΟ Θανάση Γιαννακόπουλο, που ευχόμαστε όλοι να γίνει καλά.

ΥΓ2: Όμορφη η εικόνα με τα μικρά παιδιά, δε λέω, αλλά όταν άλλοι λαοί διοργανώνουν Final 8 με την παρουσία φίλων κάθε ομάδας που κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον, είναι τουλάχιστον στενάχωρο και ντροπιαστικό να μην μπορούμε και εμείς να διοργανώσουμε κάτι ανάλογο. Στην χώρα που κάποτε γέννησε την Δημοκρατία είναι πολύ άσχημο να μην μπορούν κάποιοι να ελέγξουν λίγους οπαδούς που θα έδιναν χρώμα σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Και τέλος πάντων, να βγει κάποτε κάποιος και να πάρει την ευθύνη της ανικανότητας να τιθασεύσει 300 άτομα.