Το «χαλάκι» βάφτηκε «ερυθρόλευκο»!

Ο Νικόλας Φλωράτος σχολιάζει στο «Όλα Πράσινα» την χθεσινοβραδινή… εμφάνιση (;) του Ολυμπιακού στο ΟΑΚΑ και αναλύει ποια ήταν η στρατηγική των Πειραιωτών, σε ένα ματς που από χαρακτήρα «do or die» μετατράπηκε σε «do or bye».

Στο παρελθόν έχει αναφερθεί ουκ ολίγες φορές ο κίνδυνος που «εγκυμονεί» για τον Παναθηναϊκό κάθε ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Αυτός ο κίνδυνος, δεν είναι άλλος απ’ το «χαλάκι» της νίκης, το οποίο αρκετές φορές έχει καταφέρει να κρύψει πολλές αδυναμίες του «πράσινου» ρόστερ. Τις περισσότερες φορές, είτε λόγω ψυχολογίας, είτε λόγω μεγαλύτερου κινήτρου (εξαιτίας της ευρωπαϊκής εικόνας κυρίως), είτε απλώς λόγω… του «αέρα» που έχει πάρει για τα καλά ο «Εξάστερος» απ’ τον «αιώνιο» αντίπαλό του, οι νίκες έρχονται στο ΟΑΚΑ και τα κακώς κείμενα ξεχνιούνται προσωρινά ή εντελώς. Από την άλλη, ο Ολυμπιακός έχει μάθει να λειτουργεί και ως το καλύτερο «γιατρικό», αφού κόντρα σε αυτόν, ο Παναθηναϊκός συνήθως ανακτά την χαμένη ψυχολογία του και βρίσκει τον καλό του εαυτό. Έτσι, τουλάχιστον, συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.

Αυτή τη φορά, τα πράγματα δεν έγιναν κατά αυτόν τον τρόπο ακριβώς. Πράγματι, μετά την (μη) ολοκλήρωση του αγώνα, είναι δεδομένο πως οι «πράσινοι» ανεφοδίασαν τις μηχανές τους με αρκετή απ’ την χαμένη τους ψυχολογία, ωστόσο, το αρνητικό σκέλος κάθε τέτοιας επιτυχίας, το λεγόμενο… «χαλάκι», παραδόξως, βάφτηκε… κατακόκκινο!

Σε αγώνα που υποτίθεται ότι μπαίνεις με το μαχαίρι στα δόντια για να πάρεις μια ηρωική νίκη σε μια «καυτή» και πολύ εχθρική έδρα, οι Πειραιώτες αποφάσισαν να ακολουθήσουν έναν άλλον δρόμο: αυτόν της ηρωικής εξόδου. Έπειτα από ένα πολύ κακό πρώτο ημίχρονο, που ο Παναθηναϊκός κυριάρχησε ολοκληρωτικά, η απάντηση δόθηκε εξωαγωνιστικά, καθώς η ομάδα του Ντέιβιντ Μπλατ αποφάσισε να αποχωρήσει, διαμαρτυρόμενη όχι απλώς για τη διαιτησία της εν λόγω αναμέτρησης, αλλά γενικότερα για την «κατάσταση στο ελληνικό μπάσκετ», όπως μας ενημέρωσε.

Και ερωτώ: απ’ τη στιγμή που οι άνθρωποι του Ολυμπιακού αισθάνονται αηδιασμένοι, όπως λένε, για ποιο λόγο δεν απαίτησαν απ’ την αρχή ξένους διαιτητές; Για ποιο λόγο δεν προειδοποίησαν πως αν θεωρήσουν τους εαυτούς τους αδικημένους θα αποχωρήσουν και γιατί, εν τέλει, κατέβηκαν στο ΟΑΚΑ απ’ τη στιγμή που δεν είχαν το μυαλό τους στον αγώνα, αλλά στο πώς θα τον τινάξουν στον αέρα;

Απ’ τις καρδούλες του Μπόγρη κατά την είσοδό του στο παρκέ μέχρι τα «γαλλικά» του Παπανικολάου στους διαιτητές και τις χειρονομίες ανθρώπου των Πειραιωτών και Ουέμπερ σε γραμματεία και κερκίδα αντίστοιχα, ήταν πασιφανές ότι οι «ερυθρόλευκοι» έφτασαν ως το Μαρούσι, σίγουρα όχι για να παίξουν μπάσκετ. Γιατί εκτός των άλλων, στο παρκέ, η εικόνα του Σπανούλη, του Πρίντεζη και των υπολοίπων, «μαρτυρούσε» πως ο Ολυμπιακός ήταν εντελώς εκτός κλίματος αγώνα. Και εγένετο… αποχώρηση!

Εν μέσω συγκλονιστικών αποκαλύψεων που δεδομένα έχουν προκαλέσει σοβαρότατους τριγμούς στο εσωτερικό της ομάδας, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα που στα μισά του ήταν στο -15 με τη στατιστική να μαρτυρά τον λόγο (8/20 σουτ, 2 ασίστ, 12 λάθη), οι Πειραιώτες έφυγαν κακήν κακώς από το ΟΑΚΑ χωρίς να ενημερώσουν κανέναν, ρίχνοντας όλο το φταίξιμο για όσα είδαμε στο πρώτο μέρος… στη διαιτησία! Με τον τρόπο αυτό, πετώντας ουσιαστικά λευκή πετσέτα, παρέδωσαν τα όπλα και έστειλαν τον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κυπέλλου άκοπα και τους οπαδούς των ιδίων στο ΣΕΦ για να τους… αποθεώσουν. Παράδοξο, αλλά πέρα για πέρα αληθινό.

Έτσι, κατάφεραν να κάνουν τους πάντες στο λιμάνι να ξεχάσουν τι συμβαίνει στο εσωτερικό της ομάδας το τελευταίο διάστημα και τα προβλήματα που αρχίζουν να εμφανίζονται ελέω διοικητικής – οικονομικής αστάθειας. Κέρδισαν εντυπώσεις, χρόνο και παράλληλα πέταξαν απ’ τις πλάτες τους πολλές απ’ τις ευθύνες που τους βαραίνουν.

Εν ολίγοις, ο Ολυμπιακός ήρθε στο ΟΑΚΑ με συγκεκριμένη στρατηγική: να κερδίσει το ματς ή να το τινάξει στον αέρα. Απ’ τη στιγμή που με την εικόνα των δύο «μονομάχων» το πρώτο δε θα συνέβαινε ούτε σε 140 αγωνιστικά λεπτά, επιστρατεύτηκε άμεσα η δεύτερη επιλογή.

Απ’ τη μεριά του, ο Παναθηναϊκός έχει κάθε δικαίωμα να χαίρεται που θα βρίσκεται στον τελικό της Κρήτης και θα έχει την ευκαιρία να δώσει συνέχεια σε ένα σπουδαίο σερί κατάκτησης τίτλων, ενώ παράλληλα, ο κόσμος του μπορεί να μην ανησυχεί ότι οι αδυναμίες του συνόλου κρύφτηκαν κάτω απ’ το «χαλάκι» μιας μεγάλης νίκης. Με ένα ημίχρονο κόντρα σε έναν αντίπαλο που είχε αλλού το μυαλό του, πώς να βγουν συμπεράσματα άλλωστε; Όσο για το «χαλάκι», φαίνεται πως τούτη τη φορά κρύβει όλα τα κακώς κείμενα που συμβαίνουν στον Πειραιά με απόλυτη επιτυχία. Το «για πόσο», θα φανεί το επόμενο διάστημα. Άλλωστε στον αθλητισμό, η πραγματικότητα στο αγωνιστικό κομμάτι αργά ή γρήγορα αποκαλύπτεται…

ΥΓ: Λένε πως τέτοια ματς οι ομάδες τα βλέπουν ως «do or die». Στην περίπτωση του Ολυμπιακού ήταν μάλλον… «do or… bye»!