Το παραλίγο… πάθημα, πρέπει να γίνει μάθημα!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος αποχαιρετά με τον τρόπο του τον μεγάλο Θανάση, επισημαίνοντας την μεγαλύτερη παρακαταθήκη που άφησαν πίσω τους τα τρία αδέρφια, ενώ ταυτόχρονα αναφέρεται στα δύο διαφορετικά πρόσωπα του «Εξάστερου», τονίζοντας ότι το παραλίγο πάθημα πρέπει να γίνει μάθημα.

Κάποια βράδια θεωρώ κάπως ανούσιο να σταθώ στα αγωνιστικά τεκταινόμενα της αναμέτρησης . Ξέρω βέβαια, την έκφραση που λέει ότι πάνω από το μπάσκετ δεν είναι κανένας άνθρωπος, αλλά ο Θανάσης όπως και ο αδερφός του ο Παύλος, είναι το ίδιο το μπάσκετ. Δεν θα μιλήσω πολύ για έναν από αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους που δημιούργησαν μία αυτοκρατορία οδηγώντας την ομάδα μας σε αμέτρητες κατακτήσεις, αλλά είναι πολύ μεγάλη η θλίψη που νιώθω προσωπικά, σε τέτοιο βαθμό που αισθάνομαι ότι έχασα έναν δικό μου άνθρωπο. Και πώς άλλωστε να μην αισθανθώ έτσι, αφού πάντα όταν μιλούσε στο ΟΑΚΑ ο πρόεδρος ξεκινούσε με το ανατριχιαστικό «φίλοι μου αγαπημένοι, σας μιλάει ο Θανάσης ο δικός σας…».

Όπως ανατριχιαστικό ήταν και όλο το κλίμα που επικρατούσε στο γήπεδο, ειδικά στο ξεκίνημα της αναμέτρησης. Η αγαπημένη του θέση, εκεί ψηλά στα επίσημα, είχε καλυφθεί με την φωτογραφία του, ένα μπουκέτο λουλούδια και φυσικά την σημαία του Παναθηναϊκού, που είχε πάντα τεράστια σημασία για τον ίδιο. Βέβαια, αν βρισκόταν στο γήπεδο στο χθεσινό παιχνίδι σίγουρα θα πήγαινε είτε στις πλάγιες θέσεις του παρκέ, είτε δίπλα στον πάγκο, για να εμψυχώσει και να ταρακουνήσει ταυτόχρονα τους παίκτες της ομάδας του, δικαιολογώντας στον απόλυτο βαθμό το προσωνύμιο  του «τυφώνα» που διέθετε.

Πραγματικά είναι πολύ κρίμα που έφυγε από την ζωή αυτός ο άνθρωπος, όπως το ίδιο κρίμα ήταν και για τον Παύλο και για τον Κώστα, αλλά έτσι τα φέρνει η ζωή, καλώς ή κακώς. Τρία αδέρφια που μαζί πήραν μία ομάδα και την οδήγησαν στην κορυφή επενδύοντας πολύ μεγάλα ποσά, πολύ χρόνο και πολύ πάθος σε αυτό που έκαναν. Βέβαια, εκτός από επενδυτές και ιδιοκτήτες μίας ομάδας, ήταν άνθρωποι με αξίες που δεν αλλοιώθηκαν από το χρήμα και την δόξα που κέρδισαν. Έμειναν πάντα ταπεινοί και αυτή είναι η μεγαλύτερη παρακαταθήκη που αφήνουν πίσω τους, μεγαλύτερη και από την αυτοκρατορία την οποία αφήνουν σε πολύ καλά χέρια.

Τέλος, επειδή ήταν πολύ κρίσιμο το ματς κόντρα στην Μπακόνια ας  αναφερθούμε λίγο στα ουσιώδη. Η ομάδα παρουσίασε δύο διαφορετικά πρόσωπα στα δύο ημίχρονα. Στο πρώτο μέρος με άξονα την τρομακτική άμυνα εξαφάνισε τελείως τον αντίπαλο, εφαρμόζοντας ένα είδος «μπούλινγκ», μην επιτρέποντας να περάσει καμία πάσα μέσα στην καρδιά της ρακέτας. Φυσικά, αυτήν την κατάσταση εκμεταλλεύτηκε άψογα ο Νικ και έδωσε έναν τρελό και ξέφρενο ρυθμό στην επίθεση της ομάδας του, με άξιους συμπαραστάτες τους Παπαγιάννη, Παπαπέτρου, Κιλπάτρικ, Λάνγκφορντ και Τόμας.

Στο δεύτερο ημίχρονο, βέβαια, όλα αυτά άλλαξαν και ο Παναθηναϊκός δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να βρει επαφή με το καλάθι, με αποτέλεσμα να πηγαίνει σε κακές επιλογές που έδιναν το δικαίωμα στην Μπασκόνια να τρέχει στο ανοιχτό γήπεδο και να τελειώνει φάσεις θεαματικά. Αυτό της έδωσε αυτοπεποίθηση και πίστη ότι μπορεί να κυνηγήσει το παιχνίδι, όπως και έκανε άλλωστε. Έτσι, όχι απλά χάθηκε ένα προβάδισμα +23 που είχε το σύνολο του Πιτίνο στη μεγαλύτερη διάρκεια του πρώτου μέρους, αλλά κρίθηκε και το παιχνίδι στα τελευταία λεπτά. Ευτυχώς, ο Κιλπάτρικ ήταν εκεί και με κρίσιμα καλάθια και ακόμα πιο κρίσιμες άμυνες κατάφερε μαζί με τον Τόμας να φέρει το «ροζ φύλλο» στον Παναθηναϊκό.

Όλο αυτό που πέρασε η ομάδα χθες θα πρέπει να της γίνει μάθημα. Πολλοί λένε ότι δεν γίνεται να μάθεις αν δεν πάθεις, αλλά θεωρώ ότι με προπονητή τον Πιτίνο ακόμα και αυτό το… παραλίγο πάθημα μπορεί να μάθει πολλά στην ομάδα, ενόψει της δύσκολης συνέχειας. Αν οι «πράσινοι» συνεχίζουν να κερδίζουν και πάρουν τα 3 επόμενα παιχνίδια δεν θα μείνουν έξω, καθώς το πρόγραμμα των αντιπάλων είναι πολύ δύσκολο, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι του Παναθηναϊκού είναι εύκολο.