Οι «κομμένοι» και οι… αφηρημένοι!

Ο Νικόλας Φλωράτος σχολιάζει στο «Όλα Πράσινα» την χθεσινή εμφάνιση του Παναθηναϊκού, εξηγεί τα… απλά που έκανε ο Ολυμπιακός για να φτάσει στη νίκη, αναφέρεται στην εύκολη επικράτηση του Σφαιρόπουλου έναντι του Πασκουάλ και παίρνει θέση στη συζήτηση περί «κομμένων». 

Ανεξάρτητα απ’ το πώς θα ολοκληρωθεί η χρονιά, ο φετινός Παναθηναϊκός θα έχει καταφέρει ένα μοναδικό επίτευγμα: μέσα στην ίδια σεζόν, θα ‘χει πραγματοποιήσει μία απ’ τις κορυφαίες και μία απ’ τις χειρότερες εμφανίσεις του τα τελευταία χρόνια. Κορυφαία, η βραδιά της 17ης Απρίλη και το 95-67 στο Game 1 κόντρα στην Ρεάλ. Χειρότερη, η χθεσινή.

Έχουν περάσει αρκετές ώρες απ’ τη λήξη του αγώνα κι ακόμα δυσκολεύομαι να καταλάβω αν όσα είδαν τα μάτια μας ήταν προϊόν αλαζονείας, κάκιστης ψυχολογικής και αγωνιστικής προετοιμασίας, κακής μέρας ή… λίγο απ’ όλα.

Ο Παναθηναϊκός μπήκε σχετικά καλά στον αγώνα και απ’ τα μισά της πρώτης περιόδου μέχρι το ξεκίνημα της δεύτερης κατάφερε να επιβάλλει τον ρυθμό του και να πάρει διψήφια διαφορά. Κάπου εκεί, με μια… αιωνιότητα μέχρι το φινάλε και τον Τσάβι Πασκουάλ να ξεκινάει το – λογικό μεν, ίσως απότομο δε – rotation, οι διακόπτες έσβησαν, ό,τι είχε χτιστεί μέχρι εκείνο το σημείο γκρεμίστηκε, τα κόζια της αναμέτρησης άλλαξαν και οι «πράσινοι» δεν κατάφεραν να ξαναδούν φως.

Καθημερινά δωρεάν προγνωστικά πριν παίξεις στοίχημα

Ο Ολυμπιακός έφερε το ματς στα μέτρα του, είχε διάρκεια και καθαρό μυαλό σε όλο το υπόλοιπο ματς κι έφτασε ως το break γιατί ήταν καλύτερος, αλλά όχι πραγματικά πολύ καλός. Χωρίς κάποιον παίκτη του να κάνει όργια όπως θα φανταζόταν κανείς αν πριν το τζάμπολ τού λέγαμε ότι οι «ερυθρόλευκοι» θα αποδράσουν απ’ το ΟΑΚΑ, με τους Σπανούλη, Πρίντεζη και Μιλουτίνοφ εκτός πνεύματος αγώνα, τον ΜακΛίν να κινείται στη μετριότητα και τους Μάντζαρη – Παπανικολάου – Παπαπέτρου να κάνουν τα… απλά, η ομάδα του Σφαιρόπουλου πήρε ένα ματς που για να φτάσει ως τη νίκη, θεωρητικά, θα έπρεπε να κάνει πολλά περισσότερα.

Ακόμα και η γενικότερη στρατηγική των Πειραιωτών δεν επεφύλασσε εκπλήξεις. Κανείς δεν περίμενε πως οι «ερυθρόλευκοι» θα έμπαιναν στη λογική του «run & gun», ούτε νομίζω ότι αμφιβάλλει κανείς πως κύριο μέλημά τους ήταν να κόψουν τη δημιουργία του Καλάθη και κατ’ επέκταση ολόκληρου του Παναθηναϊκού. Κατεβάζοντας λοιπόν τον ρυθμό, μπλοκάροντας τη δημιουργία και πηγαίνοντας το ματς στους 65 πόντους (απ’ τους 80+ που έχει συνηθίσει να παίζει το «Τριφύλλι» σε Ελλάδα και Ευρώπη), δε θεωρώ ότι ο Σφαιρόπουλος έπιασε στον ύπνο τον Πασκουάλ. Αντιθέτως, έκανε τα… αυτονόητα και χωρίς την παραμικρή αντίδραση στις προβλέψιμες κινήσεις του καθ’ όλη τη διάρκεια της αναμέτρησης, έφτασε στο «διπλό», δίχως να απειληθεί πραγματικά.

Για τον Παναθηναϊκό, δεν έχει κανένα νόημα να σταθούμε σε συγκεκριμένους παίκτες. Με εξαίρεση τον Σίνγκλετον που πάλευε και στις δύο άκρες του παρκέ και τον καλό αμυντικό Θανάση, ουδείς απ’ τους υπόλοιπους «πράσινους» ξεχώρισε. Ούτε καν ο Μάικ Τζέιμς που μπήκε φουριόζος. Κι ας τελείωσε τον αγώνα με 23 πόντους, ο τρόπος σκοραρίσματος κόντρα στο πνεύμα του ματς, δε βοήθησε ουσιαστικά την ομάδα του Πασκουάλ, παρά μόνο της έδινε «ανάσες», αποτρέποντας μεγαλύτερες διαφορές.

Κλείνοντας, ο Καταλανός σαφώς και είναι ο πρώτος υπεύθυνος για τη χθεσινή εικόνα. Το δήλωσε και ο ίδιος στη συνέντευξη Τύπου, το ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα. Ο τρόπος με τον οποίο έχασε την παρτίδα απ’ τον Σφαιρόπουλο και η αδυναμία να διαχειριστεί την τραγική εικόνα των παικτών του, δεν τον τιμά. Ειδικά για έναν προπονητή που λίγες εβδομάδες πριν κατάφερε να αφυπνήσει τους παίκτες του και με ένα μόλις «τρικ» στην τελευταία περίοδο να επιστρέψει απ’ το βυθό του -30 της Μαδρίτης και να διεκδικήσει ένα ματς που εν τέλει χάθηκε ελέω διαιτητικών αποφάσεων. Γι’ αυτό λοιπόν, αλλά επίσης για το μέγεθος του Παναθηναϊκού και την αξία του ίδιου, οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγαλύτερες από την άνευ όρων παράδοση και την λευκή πετσέτα.

Άπαντες στο πράσινο στρατόπεδο οφείλουν να γυρίσουν τον διακόπτη και να μπουν στο ΣΕΦ με το μαχαίρι στα δόντια. Να κάνουν το παιχνίδι τους και να δώσουν απαντήσεις. Αλλά πρώτα απ’ όλα, να λάμψει ξανά η σπίθα στα μάτια τους. Ο Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα απ’ τον Ολυμπιακό και αν παίξει μπάσκετ, στο τέλος της σειράς, θα ‘ναι πρωταθλητής.

ΥΓ: Γίνεται πολύς λόγος για την απόφαση Πασκουάλ να αφήσει εκτός Γκάμπριελ, Ντένμον και Πέιν για να πάρει Λοτζέσκι, Ρίβερς και Λέκα. Για τον Γκάμπριελ, θεωρώ σωστή κι εύστοχη την παρατήρηση αλλά εξίσου σωστή βρίσκω και την λογική του Τσάβι. Χωρίς άλλο «4άρι» ο Ολυμπιακός πίσω απ’ τον Πρίντεζη, με τους Τιλί και Αγραβάνη στα «πιτς» και τον Γουίλτζερ που μπορεί να έχει το ύψος αλλά όχι το σώμα για forward, ο Καταλανός σκέφτηκε ορθά, φορτώνοντας το «3», στο οποίο ο Ολυμπιακός έχει Παπαπέτρου, Παπανικολάου και τον Καναδό που ανεβοκατεβαίνει, έχοντας παράλληλα στη φαρέτρα του τους (θεωρητικά) δύο πιο «καυτούς» σουτέρ του.

Για τον Λέκα, μοναδικός κλασικός χειριστής πίσω απ’ τον Νικ, παίκτης που έχει μετατραπεί σε παράγοντα δύο εκ των φετινών ντέρμπι «αιωνίων» και κατά τη γνώμη μου, η απουσία του κόστισε στη σειρά με την Ρεάλ, οπότε κι εδώ βρίσκω λογική. Για τον Πέιν και τον Ντένμον που επίσης γίνεται λόγος, το ότι κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν «γκρίνιαξε» όταν ανακοινώθηκε η τελική 12άδα, μαρτυρά πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Αναγκαστικά, κάποιοι έπρεπε να κοπούν. Αν ο Πασκουάλ ήξερε ποιοι δε θα έπαιζαν καλά χθες ή σ’ όλη τη σειρά γενικά, θα έκοβε αυτούς.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι καλά τα λέμε όλοι κατόπιν εορτής και πάντα στην Ελλάδα, στις ήττες, καλύτεροι είναι αυτοί που δεν έχουν παίξει. Αν χθες ήταν στην αποστολή ο Κένι κι έκανε μια τρύπα στο νερό, πόσοι θα έλεγαν «αντί να πάρει τον Λότζο, μπας κι έβαζε κάνα τρίποντο και μας ξεκολλούσε»; Αν χθες ήταν στην αποστολή ο Πέιν και ήταν εξίσου κακός πόσοι θα έλεγαν «πήρε παίκτη που ακόμα δεν έχει προσαρμοστεί για να παίξει τελικούς, αντί να ‘χει μαζί την κοτομπουκιά που έβγαλε μάτια φέτος με τον Ολυμπιακό»; Αν ήταν ο Ντένμον, τα ίδια. Άλλωστε το είπαμε. Όταν κάποιος δεν παίζει καλά, MVP είναι αυτός που «θυσιάστηκε». Όσο για τον Ρίβερς, αν τον άφηνε εκτός ελληνικού ρόστερ, φαντάζεστε και μόνοι σας τι θα γινόταν. Και δικαίως.

Ο Τσάβι Πασκουάλ είναι προπονητής, όχι μελλοντολόγος, ούτε μετά Χριστόν προφήτης. Ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε χθες όχι εξαιτίας κακών επιλογών στη διαμόρφωση του τελικού ρόστερ, αλλά λόγω κακής προετοιμασίας, κακής διαχείρισης του αγώνα, έλλειψης καθαρού μυαλού, έλλειψης μυαλού γενικότερα κι αλαζονείας. Χρειάζεται, δηλαδή, ο Πέιν, ο Γκάμπριελ κι ο Ντένμον για να νικηθεί ο φετινός Ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ; Ας είμαστε σοβαροί.

Οι ευθύνες του Πασκουάλ και των παικτών είναι συγκεκριμένες και τόσο «χοντρές» που δεν περνούν απαρατήρητες από κανένα μάτι. Όσοι κοιτούν δίπλα απ’ τον πάγκο κι όχι τον ίδιο τον πάγκο και το παρκέ, χάνουν ολόκληρο το δάσος.

ΥΓ1: Όπως έγραψε κι ένας φίλος, στηρίξτε τους τώρα που το έχουν περισσότερο ανάγκη. 

ΥΓ2: Εκτός απ’ το ότι δεν ξέρετε να χάνετε (γνωστό), τελικά δεν ξέρετε ούτε να κερδίζετε. Τι είστε εσείς ρε;