Καμικάζι αγάπη μου!

Ο Νικόλας Φλωράτος γράφει στο «Όλα Πράσινα» για το αυριανό Game 2 στο Φάληρο, αναλύοντας τις προϋποθέσεις με τις οποίες το «1vs1» στοιχείο της ομάδας του Πασκουάλ μπορεί από μπούμερανγκ, να μετατραπεί ξανά σε υπερόπλο. 

Το πρώτο ραντεβού μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού ανήκει στο παρελθόν και σε κάτι περισσότερο από 24 ώρες «πράσινοι» και «ερυθρόλευκοι» θα τεθούν ξανά αντιμέτωποι, αυτή τη φορά στο ΣΕΦ, για το δεύτερο «πιάτο» των φετινών τελικών της Basket League. Ένας αγώνας ιδιαίτερα κρίσιμος, κομβικότερος ακόμη και απ’ το Game 1, που πάντα μας αρέσει να χαρακτηρίζουμε ως το «καθοριστικότερο».

Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, 40 αγωνιστικά λεπτά ήταν ικανά να αλλάξουν τις ισορροπίες ενός ολόκληρου μήνα και παραπάνω. Από εκεί που ο Παναθηναϊκός έδειχνε να οδεύει με σπασμένα φρένα προς την κατάκτηση ενός ακόμη πρωταθλήματος, μοιάζοντας με πεινασμένη τίγρη έπειτα απ’ τον αποκλεισμό της Μαδρίτης, και ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να ξεπεράσει την ευρωπαϊκή αποτυχία και να βρει ισορροπία εν μέσω τραυματισμών και – αγωνιστικών κι όχι μόνο – κρίσεων, το εύκολο 1-0 που έβλεπαν οι περισσότεροι, έγινε σχετικά εύκολο 0-1, με το αβαντάζ να περνά στην ομάδα του Πειραιά.

Καθημερινά δωρεάν προγνωστικά πριν παίξεις στοίχημα

Πλέον, στο γήπεδο που ξέρει να αλώνει καλύτερα από κάθε άλλο, η ομάδα του Τσάβι Πασκουάλ καλείται να γυρίσει τον διακόπτη και ρεφάρει την ήττα του ΟΑΚΑ με break στο break. Υπόθεση που όσο εύκολη θεωρείται με βάση τα χαρτιά, τόσο δύσκολη είναι να γίνει πράξη. Κι εξηγούμαι…

Κανείς δεν είπε ότι ο Ολυμπιακός έγινε ξαφνικά καλύτερη ομάδα απ’ τον Παναθηναϊκό. Αντιθέτως, όπως ανέφερα και στο προηγούμενο κείμενό μου μετά το «διπλό» στο Μαρούσι, το «Τριφύλλι» υπερτερεί σε ποιότητα και βάθος, ενώ τους τελευταίους μήνες ειδικά, παίζει πολύ καλύτερο μπάσκετ απ’ τον αυριανό αντίπαλό του. Παρ’ όλα αυτά, για να κερδίσεις τον Ολυμπιακό και κάθε ομάδα αυτού του επιπέδου, δεν αρκεί μόνο η φανέλα. Ειδικότερα σε μια σειρά αγώνων, οφείλεις σε κάθε ματς να αποδεικνύεις γιατί θεωρείσαι και τι είναι αυτό που σε κάνει να θεωρείσαι καλύτερος απ’ τον απέναντι.

Απ’ όλα τα «όπλα» που διέπουν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού, στο πρόσφατο ντέρμπι, το μόνο που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν οι «πράσινοι» ήταν η ικανότητά τους στο «1vs1». Κι απέτυχαν γιατί το έκαναν ανορθόδοξα. Πρόκειται άλλωστε για ένα στιλ παιχνιδιού που μπορεί να σου χαρίσει πολύτιμες «ανάσες», μπορεί να καθαρίσει ένα ματς, ενίοτε μπορεί και να πάρει ματς, ωστόσο για να λειτουργήσει, πρέπει να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις.

Χωρίς άμυνα που να τσακίζει κι έλεγχο των ριμπάουντ στη μία άκρη, ούτως ώστε να δημιουργούνται συνθήκες αιφνιδιασμού, και διαρκή κίνηση, δημιουργία χώρων, άνοιγμα της αντίπαλης άμυνας μέσω σουτ τριών πόντων, ψυχραιμία και καθαρό μυαλό στην άλλη, κανένα όπλο δε γίνεται να αξιοποιηθεί. Πολλώ δε μάλλον το συγκεκριμένο, το οποίο όσο εύκολα σκοτώνει, άλλο τόσο σε σκοτώνει.

Κακά τα ψέματα, είναι τέτοια η στελέχωση του ρόστερ και το στιλ παιχνιδιού του Παναθηναϊκού που είναι αδύνατον, Ιούνιο μήνα, να αλλάξει. Αν αλλάξει ή γίνει προσπάθεια αλλαγής, ο Ολυμπιακός θα πάρει τη σειρά με 3-0. Στο σημείο αυτό, οι «πράσινοι» είναι καταδικασμένοι να ζήσουν ή να πεθάνουν απ’ τις ατομικές εξάρσεις του Τζέιμς, του Σίνγκλετον, του Παππά, του Καλάθη (πολλές φορές, ακόμα και εμπνεύσεις που δημιουργούν ωραίες ομαδικές φάσεις είναι εμπνεύσεις της στιγμής, εκτός playbook), ακόμα και του Λεκαβίτσιους που στο παρελθόν έχει παρουσιάσει συμπτώματα… ταύρου όταν βλέπει κόκκινο.

Για να έρθει η νίκη όμως, παράλληλα με όσα κατεβάσει το κεφάλι των παικτών του Πασκουάλ, ορισμένα στάνταρ plays και οι προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν, πρέπει να γίνουν τα θεμέλια της αυριανής εμφάνισης. Ορισμένα μικρά «τρικς», επίσης, που δείχνει να διαθέτει ο Καταλανός στο παλμαρέ του, μπορούν να δώσουν λύσεις και να βάλουν δύσκολα στον αντίπαλο. Για να συμβούν όλα αυτά όμως, οι «πράσινοι» οφείλουν να μπουν στο παρκέ ως «καμικάζι»! Με πιο απλά λόγια, να πιάσουν τον Ολυμπιακό απ’ τον λαιμό σε άμυνα κι επίθεση και να εκμεταλλευτούν τα ατομικά τους προσόντα όπως ακριβώς έκαναν πέρυσι στον πέμπτο τελικό.

Αγωνιστικά, αδιαμφισβήτητα, η παρουσία του Καλάθη θα κρίνει την εικόνα του Παναθηναϊκού. Αν ο ηγέτης είναι καλά, ο Παναθηναϊκός θα έχει τον πρώτο λόγο. Τζέιμς και Σίνγκλετον αποτελούν παίκτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα δώσουν αυτό που περιμένεις, αν και ο πρώτος οφείλει να ανεβάσει ρυθμό αμυντικά. Συγκεκριμένα πράγματα, στην άμυνα κυρίως, θα δώσει και ο Θανάσης. Ρίβερς και Λότζο καλούνται να σκληρύνουν αμυντικά και να βρουν αυτά τα 2-3 σουτ που σε τέτοια ματς γίνονται παράγοντες της αναμέτρησης, ενώ ο Τζέιμς Γκιστ πρέπει να ξαναβρεί τον καλό του εαυτό και στις δύο άκρες του παρκέ. Χαρακτηριστικότερο στοιχείο της πολύ κακής κατάστασής του στο πρώτο ματς, η άνεση με την οποία όταν ο – φοβισμένος όταν τον έχει απέναντί του – Βασίλης Σπανούλης αποφάσισε να κάνει το drive μπροστά στον Αμερικανό, έφτασε ως το καλάθι.

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: άμυνα που να προκαλέσει… «δύσπνοια», καθαρό μυαλό, διάβασμα όλων των φάσεων, ευστοχία κι έξυπνη χρησιμοποίηση του isolation θα φέρουν τη νίκη. Αεράμυνα, στατικότητα στην επίθεση και «μπούκα κι Άγιος ο Θεός», παραπέμπουν περισσότερο σε «καμικάζι αυτοκτονίας» και τα αποτελέσματα θα ‘ναι παρόμοια με αυτά της Κυριακής.

Όπως έχω βαρεθεί να λέω και να γράφω, αν ο Παναθηναϊκός παίξει μπάσκετ, θα πάρει το πρωτάθλημα. Μπάσκετ είναι και το «1vs1» με τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Το «1vs5» και όλα τα υπόλοιπα «στραβά» της Κυριακής, δεν είναι μπάσκετ. Ο Πασκουάλ το ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα και διαθέτει το «know how». Ο περσινός πέμπτος τελικός αποτελεί οδηγό. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να φύγει νικητής απ’ το ΣΕΦ και να πάρει την κατάσταση ξανά στα χέρια του.