Η πικρή αλήθεια είναι… μία!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει τα όσα συνέβησαν στο παιχνίδι μεταξύ Ρεάλ Μαδρίτης και Παναθηναϊκού, στέκεται στους δύο “πράσινους” που δεν δείχνουν να μπορούν να αντεπεξέλθουν πλέον σε top επίπεδο και εκφράζει την άποψή του σχετικά με την ορθότητα μιας ενδεχόμενης αλλαγής προπονητή.

Πολύ δύσκολο το χθεσινό βράδυ να είσαι Παναθηναϊκός. Δυστυχώς, γίναμε μάρτυρες μίας νύχτας ντροπής. Η ντροπή δεν αφορά την ήττα σαν ήττα, καθώς αυτή ήταν αναμενόμενη και εύκολα αποδεκτή, διότι ήρθε από μία πολύ καλύτερη ομάδα σε μία έδρα από την οποία δύσκολα θα φύγει κάποιος νικητής. Το σημαντικό πρόβλημα αφορά την εμφάνιση. Στο πρώτο τέταρτο της αναμέτρησης παρακολουθούσαμε την Ρεάλ να κάνει τα απλά πράγματα σωστά και το σύνολο του Τσάβι Πασκουάλ να μη μπορεί να κάνει ούτε τα βασικά. Πέρα από οτιδήποτε τακτικό όμως,  που θα αναλύσω στη συνέχεια, πρέπει να δοθεί μεγάλη έκταση στην εικόνα που είχαν οι «πράσινοι» στο μεγαλύτερο διάστημα αγώνα,  όπου αποτελούσαν έρμαιο στα χέρια των πρωταθλητών Ευρώπης και γενικά έδειχναν εικόνα μικρής ομάδας στο παρκέ.

Δύο πράγματα δεν έπρεπε να κάνει ο Παναθηναϊκός αν ήθελε να αισιοδοξεί για θετικό αποτέλεσμα στην Μαδρίτη. Το ένα ήταν να μην επιτρέψει καθόλου παιχνίδι στο ανοικτό γήπεδο και το δεύτερο να μην έδινε καμία δεύτερη ευκαιρία στους αντιπάλους του να σκοράρουν. Αν έκανε αυτά τα δύο θα είχε μεγάλες πιθανότητες για να έφευγε νικητής. Τίποτα από τα δύο βέβαια δεν έγινε, δίνοντας την δυνατότητα σε μία ομάδα με τεράστιο επιθετικό ταλέντο να παίζει το μπάσκετ που της αρέσει. Αυτό φυσικά είχε ολέθριες συνέπειες, γιατί όχι μόνο έτρεχε η Ρεάλ και μπορούσε να σκοράρει σε δεύτερο χρόνο, αλλά γιατί η μη συλλογή των ριμπάουντ απαγόρευσε στον ίδιο τον Παναθηναϊκό να χτυπήσει στο ανοικτό γήπεδο.

Εκτός από αυτά τα δύο που δεν έπρεπε να κάνει, δεν έκανε άλλα δύο που ήταν αναγκαία. Το πρώτο και βασικό αφορά την πιεστική άμυνα, που θα έκοβε την καλή κυκλοφορία της Ρεάλ και θα την οδηγούσε σε λάθη. Σε πολύ λίγα σημεία παίχτηκε σκληρή physical άμυνα. Το δεύτερο στοιχείο έχει να κάνει με την επίθεση και είναι η κυκλοφορία της μπάλας. Οι σωστές αποστάσεις, το γρήγορο ball movement και το σωστό passing game που θα ταίριαζαν τις αδυναμίες της Ρεάλ, δεν έγιναν σχεδόν ποτέ. Γενικά, αυτό το ορθολογικό μπάσκετ που θα έπρεπε να δούμε στο παρκέ δεν φάνηκε καθόλου, ούτε όταν έφτασε κοντά στο σκορ ο Παναθηναϊκός, καθώς αυτό το ξέσπασμα έγινε με 1 vs 1 και με συνεργασίες 2 vs 2.

Αυτή η κατάσταση με τους ψηλούς της ομάδας είναι απαράδεκτη. Φυσικά, ήταν λογικό οι Αγιόν και Ταβάρες να παίξουν καλά κόντρα στην άθλια frontline των «πρασίνων». Άλλοι… και άλλοι έχουν καταφέρει να κάνουν μεγάλα παιχνίδια. Είναι αδιανόητο να πιστεύαμε ότι δεν θα μπορούσαν να παίξουν καλά δύο από τα καλύτερα center της διοργάνωσης. Οι Λάσμε και Γκιστ δείχνουν και στις δύο πλευρές του παρκέ ότι δεν είναι σε θέση να αγωνίζονται σε τέτοιο επίπεδο. Είναι πολύ στενάχωρο, ειδικά για τον Γκιστ που έχει μείνει τόσα χρόνια στην ομάδα, αλλά είναι η αλήθεια και πρέπει να ειπωθεί. Δε γίνεται αυτή τη στιγμή ο τέταρτος center, ο Ίαν, να είναι ο αποδοτικότερος σου ψηλός. Χθες έτυχε να βρίσκεται σε καλή μέρα και ο τρίτος center, δηλαδή ο Παπαγιάννης.

Όσο αφορά τον παίκτη από τα Μέγαρα, πραγματοποίησε την καλύτερη του εφετινή εμφάνιση με την «εξάστερη» φανέλα. Πριν μιλήσω για τα θετικά, θέλω να τονίσω ότι για να έχει αξία η χθεσινή εμφάνιση, πρέπει να υπάρξει σταθερότητα σε ένα τέτοιο επίπεδο. Ο “Big Papa” λοιπόν, έκανε καλά τα βασικά. Έπαιξε πολύ καλή aggresive και physical άμυνα πάνω στους αντίπαλους του. Αυτό επέφερε πολλαπλά οφέλη στον Παναθηναϊκό, καθώς κατά κάποιον τρόπο ξύπνησε όλη την ομάδα και ξεκίνησε κάποια αντεπίθεση. Σωματικά έδειχνε αρκετά καλά σε θέμα αντοχής, γιατί είναι δύσκολο για έναν παίκτη που παίζει πέντε λεπτά με το Περιστέρι να αγωνίζεται μία ολόκληρη περίοδο στην Μαδρίτη. Οι επιθετικές του κινήσεις σε μεγάλο βαθμό ήταν αρκετά καλές, δείχνοντας ότι έχει ποιότητα, αλλά αυτό που θα πρέπει να δουλέψει παραπάνω είναι η ταχύτητα στα πόδια του, γιατί ο Αγιόν τον πέρναγε σαν σταματημένο ορισμένες φορές.

Και τώρα που αναλύθηκαν κάπως τα σημεία του αγώνα, ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Αυτή δεν είναι σε καμία περίπτωση εικόνα ομάδας. Δεν έχει τόσο σημασία να μοιράσουμε την ευθύνη εμείς, καθώς αυτό είναι δουλειά αυτών που έχουν “την πίτα και το μαχαίρι”. Δεν ξέρω αν είναι λύση η αλλαγή προπονητή, γιατί καλώς ή κακώς με το δεδομένο ρόστερ δεν μπορεί να αλλάξει άρδην η εικόνα της ομάδας. Αυτή είναι μία πικρή αλήθεια. Πολλά λάθη ο Καταλανός, αλλά για εμένα η διόρθωση έρχεται μόνο μέσω της ενίσχυσης και ίσως της αντικατάστασης κάποιων παικτών, επειδή η λύση «εκ των έσω» δεν βλέπω να αποφέρει αποτέλεσμα. Η ομάδα δείχνει ότι χρειάζεται άμεσα ένα ηλεκτροσόκ για να μπορέσει να ταρακουνηθεί και να «ζωντανέψει».

Το χειρότερο από όλα είναι τα συναισθήματα μας, όταν ανοίγουμε τη τηλεόραση να δούμε το ματς. Προσωπικά δεν θυμάμαι άλλη χρονιά να στεναχωριέμαι τόσο με την εικόνα της ομάδας, που να μπαίνω στην σκέψη να κλείσω την τηλεόραση. Αυτό δυστυχώς δεν ισχύει μόνο για εμένα, αλλά και για πολλούς απλούς φίλους της ομάδας. Η νωθρότητα και ο άνευρος τρόπος που αγωνίζονται κάποιοι είναι όχι απλά κατακριτέος, αλλά και απαράδεκτος, καθώς έχουν επιτρέψει την εντύπωση της αδιαφορίας στον κόσμο. Αν αυτό που λέω είναι άσχημο, άδικο ή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δυστυχώς στο μάτι έτσι δείχνει. Ορισμένοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι εφόσον φοράνε αυτή τη δοξασμένη φανέλα, θα πρέπει να πολεμάνε για αυτή και να δίνουν τα πάντα.

Και τώρα Αρμάνι… Καθόλου εύκολο έργο, ειδικά αν σκεφτούμε τα σερί κακά αποτελέσματα που έχουν οι Ιταλοί. Περιττό να πω ότι σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα, ακόμα και για την πρόκριση. Ο Παναθηναϊκός θα πρέπει πρώτα από όλα να εκλάβει το χθεσινό αποτέλεσμα σαν κίνητρο για να αποδείξει ποιος είναι στο παρκέ του ΟΑΚΑ. Επιπλέον, θα πρέπει ενδεχομένως να αντιμετωπίσει ένα γήπεδο που δεν θα είναι γεμάτο, καθώς η ομάδα έχει διώξει το κόσμο της με το αποκρουστικό μπάσκετ που παίζει. Τακτικά δεν θα πρέπει να αφήσει την Αρμάνι να παίξει το μπάσκετ που θέλει. Πρέπει να παιχτεί πολύ πιεστική άμυνα στους κοντούς της ομάδας, να κουράσουν τον Τζέιμς και να μην επιτρέψουν παιχνίδι στους δυο ψηλούς της ιταλικής ομάδας, που μπορούν άνετα να νικήσουν τους αντίστοιχους του Παναθηναϊκού.

ΥΓ: Ίσως η αξιοποίηση των νέων Ελλήνων είναι αναγκαία. Θα μάθουν από τα λάθη τους και θα είναι έτοιμοι για τα επόμενα χρόνια.

ΥΓ2: Την Παρασκευή επιστρέφει σαν αντίπαλος στο ΟΑΚΑ, ένας φίλος και ένας άνθρωπος που ανεξάρτητα από την αγωνιστική του «τρέλα», που ίσως να χαντάκωνε κάποιες φορές την ομάδα, τίμησε τη φανέλα και δέθηκε τρομερά με το κοινό. Αξίζει το χειροκρότημά μας και ένα πολύ θερμό καλωσόρισμα, που ίσως λειτουργήσει  ως προτροπή για αντάμωση στο μέλλον.