” Δυναμώνει…”

Πως τα φέρνει καμιά φορά η ζωή. Κάθομαι και αναλογίζομαι τον τελευταίο καιρό πώς ξεκινήσαμε την αγωνιστική μας διαδρομή για τη σεζόν 2013-2014 και πού τείνουμε πλέον να οδηγηθούμε σιγά σιγά με τον καιρό. Κοντεύει σχεδόν να ολοκληρωθεί η πρώτη στροφή του πρωταθλήματος, έχουμε φτάσει σχεδόν Δεκέμβρη και όλο αυτό το διάστημα υπήρξε μια απόλυτη μεταστροφή συναισθημάτων.

Ξεκινήσαμε μουδιασμένοι λόγω της χαμηλής ποιότητας του ρόστερ, με άπειρα πιτσιρίκια και προσθήκες ξένων που δεν ξεκίνησαν με τις καλύτερες προσδοκίες. Εξαίρεση σίγουρα οι Μπεργκ, Φιγκερόα και Πράνιτς. Γκρίνια κάθε αγωνιστική, αμφισβήτηση, κλάψα, ακόμα και… προφητευόμενοι υποβιβασμοί. ”Άχρηστος” και ”ακατάλληλος” ο Αναστασίου, μπλα μπλα και άλλες βλακείες. Σε κανέναν δεν αρέσει σίγουρα η κατάσταση του Παναθηναϊκού. Μια ομάδα που παραδοσιακά δεν είχε χρέη – σε αντίθεση με κάτι άλλους που τα κάνουν ”πλακάκια” με τους κυβερνητικούς και παγώνουν χρέη 60 εκατ. ευρώ – τώρα βρίσκεται με 20 εκατ. ευρώ χρέος από τις αλητείες των ”Αμπράμοβιτς” που βίασαν τον σύλλογο και μέσα σε ένα χρόνο τον έκαναν μικρομεσαία ομάδα.

Μια ομάδα που είναι από την ιστορία της ταγμένη να κυνηγάει τίτλους, πέρσι και φέτος κυνηγούσε και κυνηγάει να μπει στα πλέι οφ και εφόσον εξασφαλίσει αδειοδότηση, να παίξει στην Ευρώπη. Χάλια η κατάσταση, αλλά οι συνθήκες της οικονομικής κρίσης δε μπορούσαν να αφήσουν ανέγγιχτο το ποδόσφαιρο αφού είναι ένας χώρος όπως και εν γένει ο επαγγελματικός αθλητισμός, στον οποίο επενδύονται πάρα πολλά χρήματα και πρωταγωνιστούν, κακά τα ψέματα, ΕΤΑΙΡΙΕΣ. Απλά άλλοι το βίωσαν λιγότερο επώδυνα (π.χ. Ολυμπιακός, που είχε μια κακιά χρονιά το 2010 και τερμάτισε τελευταίος στα πλέι οφ ήτοι 5ος με κακό ρόστερ, συν τις μαλαγανιές που παίζονται από πίσω), ενώ άλλοι κινδύνεψαν να διαλυθούν (π.χ. ΑΕΚ που τώρα βολοδέρνει στη Γ’ εθνική, αλλά σε 2 χρόνια θα επιστρέψει πίσω ισχυρή, καθαρή και με γήπεδο). Για τις μικρότερες ομάδες ξέρουμε ότι γίνεται ο χαμός με τα προβλήματα. Και ο Άρης έτοιμος για Γ’ εθνική, καταχρεοκωπημένος και χωρίς το επίδομα του Βαγγέλη, no money – no honey.

 Ο Παναθηναϊκός πέρασε την κρίση με αστραπιαίο τρόπο. Από το 2011 μέχρι σήμερα αλλάξανε πολλά. Υποβάθμιση ρόστερ, βαθμολογική κατρακύλα, απώλεια Ευρώπης. Κι όμως φέτος βλέπουμε σημάδια που μπορούν να μας κάνουν να ελπίζουμε. Βλέπουμε μια δουλεμένη ομάδα, με πάθος, που ολοένα βελτιώνεται και αποδίδει ωραία μπάλα κι ευχαριστεί τον κόσμο που πάει να τη δει. Κοίταξε στα μάτια έναν Ολυμπιακό που είναι ποιοτικός φέτος και είναι έτοιμος να περάσει στους 16 του Τσ. Λιγκ. Ακόμη, αντιμετώπισε στα ίσια έναν ΠΑΟΚ που για μένα προσωπικά δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, απλά στολίζει τη δεύτερη θέση και δεν είναι άξιος να κυνηγήσει τον Ολυμπιακό από τη στιγμή που τον κυνηγάει για τον τίτλο και παράλληλα ενδίδει στις ορέξεις των γαύρων. Ο ΠΑΟ είναι η μόνη ομάδα που κοίταξε τον ΟΣΦΠ στα μάτια και τον έκανε να ζοριστεί, άσχετα αν κέρδισαν με τύχη βουνό, αν και ποιοτικά ανώτεροι, κάτι το οποίο βέβαια δεν έδειξαν στο χορτάρι. Τα πιτσιρίκια μας βελτιώνονται, παίζουν με πάθος και φέρνουν το θετικό αποτέλεσμα κερδίζοντας το χειροκρότημα της Λεωφόρου κι αυτό επιδρά στην ψυχολογία τους, συν ότι λαμβάνουν σημαντική βοήθεια από τους εμπειρότερους. Και πάνω απ’όλα δείχνουν ατσάλινο χαρακτήρα ομάδας. Φάνηκε αυτό στο ματς με τον ΠΑΣ μέσα στην άδεια Λεωφόρο, που μετά την ισοφάριση όχι μόνο δεν ψαρώσαμε αλλά τους κοπανήσαμε μια 3άρα, που αν δεν ήταν τόσο φλύαρος ο Ζέκα θα ήταν 4-1 το σκορ. Και το αστείο με την καλή έννοια είναι ότι για ένα ακόμα μας αναδείχτηκε σε απόλυτο πρωταγωνιστή ένα νεαρό Ελληνόπουλο, ο Καρέλης που τον είχα παρεξηγήσει προσωπικά, αλλά ακούγοντας τις επιδόσεις του με την εθνική ελπίδων και βλέποντας το μαγικό γκολ δεξιοτεχνίας με τον ΠΑΣ ανακαλώ πολλά πράγματα. Φαίνεται ότι ο Παναθηναϊκός μπορεί να αναδείξει πάλι νέους παίκτες. Ο Κλωναρίδης, ο Καρέλης, ο Μαρινάκης, μπορούν να εξελιχτούν σε σπουδαίες ποδοσφαιρικές προσωπικότητες με σκληρή δουλειά και σταθερότητα.

  Ο φετινός Παναθηναικός με την απόδοση στο γήπεδο μας κάνει να ξεχνάμε την μιζέρια στην οποία έπεσε το ποδοσφαιρικό τμήμα και να μας κάνει να ελπίζουμε ακόμα και για κάποιο τίτλο, όπως το Κύπελλο. Αξίζει αυτή η ομάδα μια εγχώρια επιτυχία, όχι λόγω ρόστερ, αλλά λόγω της προσπάθειας. Στο ποδόσφαιρο μιλάει η ΠΡΑΞΗ, όχι η ΘΕΩΡΙΑ.

  Και μέσα σε όλα αυτά, εκεί που αναρωτιόταν όλος ο πράσινος φίλαθλος κόσμος αν θα βρεθεί επενδυτής να μας γλιτώσει από ενδεχόμενο χειρότερου πατατράκ, σκάει η βόμβα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου με το επικείμενο ενδιαφέρον του  να αγοράσει την ΠΑΕ σε συνεργασία με κολοσσούς. Σκόρπισε χαρά αναμφίβολα η είδηση, μιλάμε για μέλος της οικογένειας Γιαννακόπουλου, η οποία από το μπάσκετ έχει αποδείξει τόσα χρόνια πόσο αγαπάει τον Παναθηναϊκό και τι στόχους θέτει, κάνοντάς τον μια εκ των ισχυρότερων ομάδων στην Ευρώπη. Δε θέλω να πω κάτι παραπάνω σε αυτό γιατί πιο πολύ μίλησαν οι δημοσιογράφοι με τις φλυαρίες των 120 εκατ. ευρώ, αλλά θα περιμένω να δω τι θα πει ο ίδιος ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Αυτό που σίγουρα εύχομαι, είναι να επαληθευτούν όλα όσα ειπώθηκαν για το ενδιαφέρον του Δημήτρη και να πάρει τον Παναθηναϊκό στα χέρια του. Οι μέρες που θα ακολουθήσουν θα κρίνουν πολλά για το αν θα αλλάξει ριζικά η σελίδα στο πονεμένο ποδοσφαιρικό τμήμα. Τελειώνω με αυτό ”Μητσάρα θεέ, πάρε την ΠΑΕ”.

Υ.Γ. Θυμάμαι ότι τα έλεγα και επέμενα ακόμα και στις γκέλες, πως η ομάδα θα βελτιωθεί και να που δικαιώνομαι σε κάθε αγωνιστική. Παπαγάλοι, που οραματιζόσασταν τον Παναθηναϊκό να παίζει κόντρα στον Βύζαντα Μεγάρων και τον Ατσαλένιο, για μια ακόμη φορά αποδειχθήκατε αναξιοπρεπείς.

Υ.Γ. Θα πω κάτι και δε θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν πάω μία τον Αλαφούζο, μας έκανε μικρούς σαν ομάδα, έκανε ένα γελοίο επικοινωνιακό παιχνίδι, έδειξε ότι δεν κατέχει γρι από ποδόσφαιρο. Αλλά εν μέρει του αναγνωρίζω ότι έστω και με τον σάπιο αυτόν τρόπο κατάφερε να σώσει τον Παναθηναϊκό από την πλήρη διάλυση, γιατί κοντά σε αυτή βρέθηκε. Από κει και πέρα, χρέος του είναι να παραδώσει χωρίς δεύτερη κουβέντα τον σύλλογο σε έναν άνθρωπο που είναι άρρωστη ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΑΡΑ, που έχει στόχο να αναστήσει το τριφύλλι και να συνεργαστεί μαζί του για να βρεθεί μια λύση για τα χρέη που πνίγουν τον σύλλογο. Από κει και πέρα, τράβα στον ΣΚΑΙ σου Αλαφούζε, και άσε μας να ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ μακριά από τις αρχάριες μεθόδους διαχείρισης της ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ.