“Three years of excuses and it’s still crap … ta-ra Fergie.”

Δεκέμβριος 1989, Μάντσεστερ

Μία από τις σπουδαιότερες και ιστορικότερες ομάδες της Αγγλίας, η Μάντσεστερ Γιουνάτεντ, έχει εμπιστευτεί εδώ και τρεις σεζόν το τιμόνι του συλλόγου στον Σκωτσέζο τεχνικό, Άλεξ Φέργκιουσον, με τα αποτελέσματα να μην είναι καθόλου επιτυχή.

Ναι μεν στην πρώτη του χρονιά στους “κόκκινους διαβόλους” κατάφερε να πάρει μεσούσης της σεζόν την ομάδα από την 21η θέση και να την ανεβάσει στην 11η, ωστόσο η συνέχεια δεν ικανοποίησε τις υψηλότερες προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί. Τη σεζόν 1987-88, την πρώτη ολόκληρη του Φέργκιουσον στον πάγκο του Ολντ Τράφορντ, οι “κόκκινοι” του Μάντσεστερ κατάφεραν να τερματίσουν στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος, εννιά πόντους μακριά από τη μισητή αντίπαλο Λίβερπουλ, με τον Σκωτσέζο να παίρνει την ψήφο εμπιστοσύνης της διοίκησης και για την επόμενη σεζόν.

Τη σεζόν 1988-89, ο Μαρκ Χιουζ επέστρεψε στη Γιουνάιτεντ έπειτα από δύο χρόνια στη Μπαρτσελόνα και οι στόχοι του συλλόγου πλέον ήταν πολύ υψηλοί. Ωστόσο, ο Σερ Άλεξ παρουσίασε και πάλι ένα σύνολο που δεν είχε ξεκάθαρο στόχο και προσανατολισμό στο γήπεδο και μετά από μια πολύ κακή σεζόν τερμάτισε κάτω από τη μέση του βαθμολογικού πίνακα. Οι ιθύνοντες όμως της ομάδας είχαν αποφασίσει να βασιστούν πάνω στον πρώην τεχνικό της Αμπερντίν και συνέχισαν να τον στηρίζουν και να τον κρατούν στον πάγκο της Μάντσεστερ.

Η συνέχεια έδειξε όμως να μην τους δικαιώνει, αφού φτάνοντας στον Δεκέμβριο του 1989, το σύνολο του Φέργκιουσον μετρούσε 8 παιχνίδια χωρίς νίκη (6 ισοπαλίες και δύο ήττες) και μια ταπεινωτική ήττα από τη συμπολίτισσα Σίτυ με 5-1. Τότε αναρτήθηκε ένα πανό στο Ολντ Τράφορντ, το οποίο ανέγραφε: “Three years of excuses and it’s still crap … ta-ra Fergie.” (“Τρία χρόνια δικαιολογίες και ακόμα τα ίδια χάλια…”). Δημοσιογράφοι και φίλαθλοι θεωρούσαν βέβαιη την απόλυση του, ωστόσο οι ιθύνοντες του συλλόγου είχαν άλλη άποψη! Γιατί; Διότι ήταν ικανοποιημένοι από τον τρόπο που είχε οργανωθεί το σύστημα scouting της ομάδας, καθώς και η λειτουργία του τεχνικού επιτελείου. Παράλληλα, του αναγνώρισαν πως τη σεζόν 1989-90, κατά την οποία η Γιουνάιτεντ πάλι φιγουράρισε στις χαμηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα, δεν είχε στη διάθεση του πολλούς παίχτες-κλειδιά, λόγω τραυματισμών.

Την επόμενη σεζόν, ο “Φέργκι” και πάλι δεν παρουσίασε μια ανταγωνιστική ομάδα στο πρωτάθλημα, αυτό που τον κράτησε όμως όρθιο στη θέση του ήταν το Κύπελλο, το οποίο και κατέκτησε η Μάντσεστερ απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας. Αυτός ήταν o πρώτος τίτλος του Σκωτσέζου στην Αγγλία και σύμφωνα με πολλούς αν δεν είχε έρθει, τότε οι “μπέμπηδες” θα είχαν προχωρήσει σε αλλαγή τεχνικής ηγεσίας. Ένα χρόνο μετά, η Γιουνάιτεντ τερμάτισε 6η στη βαθμολογία, για να ανέβει στη 2η θέση τη σεζόν 1991-92. Ο Σερ Άλεξ ήταν εκεί, πολλοί τον αμφισβητούσαν, αυτοί που έπρεπε όμως τον στήριζαν.

Η όγδοη πλέον σεζόν του Σερ στο Μάντσεστερ, ήταν και αυτή που θα δικαίωνε τους πάντες. Το 1992-93, η Μάντσεστερ Γιουνάτεντ στέφθηκε πρωταθλήτρια Αγγλίας μετά από 27 χρόνια και ο “Φέργκι” ήταν πλέον ήρωας. Η συνέχεια του ταξιδιού του στη Βορειοδυτική Αγγλία είναι γνωστή. Κάθισε 27 χρόνια στον πάγκο του Ολντ Τράφορντ πανηγυρίζοντας, ούτε λίγο ούτε πολύ, 38 τίτλους, εκ των οποίων 13 πρωταθλήματα και 2 Τσάμπιονς Λιγκ. Όταν πλέον αποχώρησε από το τιμόνι της αγαπημένης του ομάδας, η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ήταν πλέον ο κορυφαίος σύλλογος του νησιού και το όνομα του χαράχθηκε για πάντα στην οροφή του γηπέδου των “κόκκινων διαβόλων”…

Υ.Γ. Η παραπάνω ιστορία όπως καταλαβαίνετε μπορεί να ταυτιστεί απόλυτα με την κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αναστασίου. Δεν λέμε ότι ο τεχνικός του “Τριφυλλιού” πρόκειται βεβαίως να γίνει ποτέ Σερ Άλεξ Φέργκιουσον (του το ευχόμαστε βέβαια, καθώς είναι πολύ νέος ακόμα), ωστόσο είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα για το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι καταστάσεις, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλους τους τομείς. Στην Ελλάδα του σήμερα όλοι πιστεύουμε στις μαγικές λύσεις και αυτές είναι που έχουν φέρει τη χώρα μας σε τέλμα σε όλους τους τομείς. Αν ερωτηθούν οι 2 εκατ. φίλαθλοι του “Τριφυλλιού” αν πρέπει να φύγει ο Αναστασίου, πιθανότατα το 95% θα απαντήσει “σίγουρα, ναι”. Αν ερωτηθούν “Και μετά τι θα γίνει για να πάει καλύτερα η ομάδα;”, πιθανότατα το ίδιο ποσοστό να απαντήσει “δεν ξέρω”.

Η ίδια κατάσταση επικρατεί και στον κοινωνικο-οικονομικό τομέα της χώρας, όπου όλοι συμφωνούν ότι όλα πάνε στραβά, όλοι συμφωνούν πως πρέπει να φύγουν όλοι όσοι δημιούργησαν αυτή την κατάσταση, κανένας δεν στηρίζει κανέναν και ουδείς τελικά γνωρίζει τι πρέπει να γίνει για να πάει η Ελλάδα μπροστά.

Εν κατακλείδι, αν θέλετε τη γνώμη μου, η αντιμετώπιση όλων των γεγονότων στην Ελλάδα πραγματοποιείται με τρόπο που συνοψίζεται στον παρακάτω διάλογο:

-Φίλε, έχει χαλάσει το αμάξι μου, ξέρεις τι να κάνω;

-Πέτα το!

-Και πως θα πηγαίνω στις δουλειές μου;

-Δεν ξέρω…

Απλά, όπου αμάξι βάλτε Αναστασίου, Σαμαράς, Τσίπρας κλπ…

Επικοινωνία: markstefanoy@gmail.com