Γιάννη, χάσαμε…

Η εσωστρέφεια και η γκρίνια έχουν επιστρέψει για τα καλά στον Παναθηναϊκό και ο Άρης Αντωνόπουλος γράφει στο “Όλα Πράσινα” για τον απόηχο της ήττας από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα, τα χρονικά σημεία που ο Γιάννης Αναστασίου βγήκε “Game Over” πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, την στάση του Γιάννη Αλαφούζου απέναντι στην παρούσα κατάσταση, αλλά και το φάντασμα της Γκαμπάλα που ακόμη πλανάται πάνω από το Κορωπί.

Η φετινή σεζόν για τον Παναθηναϊκό, εξελίσσεται σε έναν διαρκή και επίμονο εφιάλτη. Πρώτα, ήρθε ο αποκλεισμός στο Τσάμπιονς Λιγκ από την Κλαμπ Μπριζ, με το 3-0 στο Βέλγιο να φέρνει δικαιολογημένα γκρίνια στο “πράσινο” στρατόπεδο, έπειτα ο αποκλεισμός – ντροπή στο Γιουρόπα Λιγκ από τη Γκαμπάλα και ύστερα δύο ήττες στο πρωτάθλημα από Πανιώνιο και ΠΑΟΚ με… κατεβασμένα τα χέρια, που πήγαν τους “πράσινους” στο -6 από την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα. Φέτος, ο Παναθηναϊκός σε όσα παιχνίδια έχει βρεθεί πίσω στο σκορ (εξαίρεση το εντός έδρας ματς με την Κλαμπ Μπριζ), εμφανίζει σημάδια διάλυσης και άγχους, ενώ παράλληλα φαίνεται ανίκανος να εκ νέου αποφασιστικά στο παιχνίδι. Έτσι έγινε στις Βρυξέλλες, έτσι και στη Λεωφόρο με τη Γκαμπάλα, έτσι στη Νέα Σμύρνη, έτσι και στην Τούμπα. Υφίσταται ξεκάθαρα θέμα νοοτροπίας, φιλοσοφίας και – κυρίως – ψυχολογίας.

Ωστόσο, όλα τα δεινά… ξεκινούν από τον αποκλεισμό που υπέστη το “Τριφύλλι” κόντρα στην Γκαμπάλα. Σε εκείνο το σημείο, ο Γιάννης Αναστασίου – που ίσως να μην το είχε αντιληφθεί, τόσο αυτός, όσο και η διοίκηση – “έχασε” το φετινό στοίχημα. Πριν καν ξεκινήσει το πρωτάθλημα, η αντίστροφη μέτρηση είχε ήδη αρχίσει για τον ίδιο. Τουλάχιστον, αυτό φαίνεται από τους 8 πρώτους αγώνες που έχει δώσει ο Παναθηναϊκός στη Σούπερ Λιγκ.

Πλέον, θα πρέπει να θεωρείται απίθανο το σενάριο που θέλει τον “Ολλανδό” να ολοκληρώνει τη σεζόν στον πάγκο των “πρασίνων”. Καλώς ή κακώς, όταν το γυαλί ραγίσει, δεν ξανακολλά. Και το γυαλί ράγισε το βράδυ του αποκλεισμού από τους Αζέρους στη Λεωφόρο. Σε εκείνο το σημείο, η κλεψύδρα γύρισε ανάποδα απότομα, ο κόσμος δήλωσε ότι “τέλος η ανοχή, εξιλέωση μόνο με πρωτάθλημα” και οι παίκτες του Παναθηναϊκού βρέθηκαν με την πλάτη στο τοίχο. Ο κύκλος του Γιάννη Αναστασίου στον πάγκο του Παναθηναϊκού έχει κλείσει, όχι γιατί είναι κακός προπονητής, αλλά γιατί η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί κρίνεται ως μη αναστρέψιμη με τον ίδιο στο τιμόνι της ομάδας.

Προσωπικά, το διάστημα των δύο προηγούμενων ετών στήριξα την επιλογή Αναστασίου, ακόμη και σε συγκυρίες όπου το κλίμα… σήκωνε “κράξιμο”. Την πρώτη του χρονιά στο “Τριφύλλι” τα κατάφερε περίφημα κατακτώντας το Κύπελλο, την επόμενη (πέρυσι) κοίταξε στα μάτια τον Ολυμπιακό του Μαρινάκη, της ΚΕΔ και της ΕΠΟ, όμως φέτος σηματοδοτήθηκε το τέλος της εποχής του στον Παναθηναϊκό. Μολονότι αυτό ίσως ακούγεται ψυχρό και κυνικό, δεν γίνεται να μην παραδεχτούμε ότι στο ποδόσφαιρο αρκεί μόλις μια στιγμή για να αλλάξει τα πάντα στις τάξεις ενός συλλόγου. Στην προκειμένη περίπτωση, εφόσον μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, αυτή η στιγμή ήταν το 2-2 με τη Γκαμπάλα στη Λεωφόρο και οι συνέπειές της ανυπολόγιστες στην ψυχολογία της ομάδας, ανοίγοντας πληγές που δεν έχουν επουλωθεί μέχρι και σήμερα.

Σε αντίθεση με όλα όσα γράφονται εδώ, η διοίκηση του Παναθηναϊκού και ο Γιάννης Αλαφούζος παρέχουν στήριξη στο πρόσωπο του Γιάννη Αναστασίου, παρατείνοντας ουσιαστικά την απομάκρυνσή του από παιχνίδι σε παιχνίδι. Το ευρωπαϊκό μοντέλο της υπομονής σχετικά με τα ζητήματα των προπονητών, ναι μεν θα πρέπει να καλλιεργηθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο, από την άλλη όμως η γραμμή μεταξύ υπομονής και εμμονής είναι πολύ λεπτή. Και πλέον, πολύ φοβάμαι, ότι ο ισχυρός άνδρας του “Τριφυλλιού” έχει ξεφύγει από τις όχθες της υπομονής, οδεύοντας προς το λιμάνι της εμμονής. Και αυτό δεν οφελεί κανέναν…

Αυτή τη στιγμή, οι “πράσινοι” χρειάζονται έναν νέο προπονητή που θα φέρει πνοή φρεσκάδας στο “Γ. Καλαφάτης”. Έναν τεχνικό… μπαρουτοκαπνισμένο, έμπειρο, με γνώση, πειθαρχία και φιλοδοξίες πρωταθλητισμού. Κάθε διαφορετική επιλογή, ίσως αποδειχθεί ολέθρια.

Δυστυχώς, Γιάννη, χάσαμε…