Τα συμβόλαια… ξεχειλίζουν αυτοπεποίθηση!

Ο αρχισυντάκτης του «Όλα Πράσινα», Άρης Αντωνόπουλος, σχολιάζει τη μεταγραφή του Φεντερίκο Μακέντα στον Παναθηναϊκό, όπως επίσης και την ειδική σημασία της διάρκειας των συμβολαίων για τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουν οι Νίκος Νταμπίζας και Γιώργος Δώνης.

Φεντερίκο Μακέντα, λοιπόν. Ή καλύτερα… «Κίκο» αν προτιμάτε, μιας και από εδώ και στο εξής θα χρειαστεί όλοι να αρχίζουμε να συνηθίζουμε το ψευδώνυμο του 27χρονου Ιταλού επιθετικού, δεδομένου πως με βάση τα πλάνα του Νίκου Νταμπίζα και του Γιώργου Δώνη θα αποτελεί την πρώτη επιλογή των «πράσινων» στη θέση του φορ.

Για τον ίδιο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, ούτε να σπαταλήσουμε χρόνο για να αναλύσουμε ποιος είναι και τι ζητά στην Ελλάδα. Όλα είναι πολύ ξεκάθαρα. Από τη μία, όλοι όσοι ασχολούνται υποτυπωδώς με το ποδόσφαιρο έχουν ακουστά το όνομά του λόγω της παρουσίας του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ από την άλλη πλέον είναι φανερό πως αναζητά τη δική του ποδοσφαιρική Ιθάκη, με απώτερο σκοπό να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος και να επιστρέψει στο επίπεδο για το οποίο τον προόριζε ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Το κίνητρο για τον ίδιο; Μεγάλο. Έχει βιώσει εκ των έσω το ποδόσφαιρο στα καλύτερά του ή μάλλον πιο εύστοχο θα ήταν να πούμε πως έχει πάρει μια… τόση δα γεύση. Σαν ένα παιδάκι, που του έδωσαν να δοκιμάσει το πιο νόστιμο γλυκό του κόσμου, και πριν προλάβει να το γευτεί περισσότερες από δύο ή τρεις φορές, του το άρπαξαν ξαφνικά από τα χέρια. Κι εκεί ακριβώς είναι που ποντάρουν οι Νταμπίζας και Δώνης. Στο γεγονός πως ο Μακέντα έχει αγγίξει αυτό που οι περισσότεροι συνάδελφοί του ονειρεύονται, αλλά παρόλα αυτά οι συνθήκες και οι ίδιες του οι επιλογές του πήραν τη… μπουκιά από το στόμα. Μια μπουκιά… μισό απωθημένο, που όσος χρόνος κι αν περάσει από την τελευταία φορά που τη γεύτηκε, θα προσπαθεί να τη γευτεί ξανά μέχρι να τα καταφέρει.

Όντας «καθαρός» από τραυματισμούς και αποτελώντας πλέον κομμάτι μιας άκρως νεανικής ομάδας, ο Μακέντα περιτριγυρίζεται από ένα ιδανικό περιβάλλον για τον ίδιο, προκειμένου να φτάσει ξανά εκεί βρισκόταν κάποτε και να δικαιολογήσει με το παραπάνω όλους όσους τον τοποθέτησαν στη λίστα με τα 100 μεγαλύτερα εκκολλαπτόμενα ταλέντα του παγκόσμιου ποδοσφαίρου πριν χρόνια. Έχει δίπλα του έναν προπονητή που φαίνεται να τον εμπιστεύεται πολύ, όπως και έναν τεχνικό διευθυντή που δείχνει να κάνει το ίδιο. Άλλωστε, αυτό μαρτυρά και η διάρκεια του συμβολαίου που υπέγραψε, τόσο αυτός, όσο και πληθώρα συμπαικτών του που αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Πάσα λοιπόν, για να αναφερθούμε στο πώς δουλεύουν οι Νταμπίζας και Δώνης, όπως και στον τρόπο με τον οποίο υποστηρίζουν όλη αυτή τη δουλειά. Η μαγική λέξη είναι αυτή: Φιλοσοφία. Οι δυο τους από την ημέρα που ανέλαβαν τις θέσεις που κατέχουν στον Παναθηναϊκό, αποφάσισαν να κάνουν έναν σχεδιασμό, που θα προβλέπει τόσο το αγωνιστικό κομμάτι, όσο και το ψυχικό – ψυχολογικό. Ο βαθμός της «mental» ετοιμότητας των πιτσιρικάδων στις δύο πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος φάνηκε και ξεκάθαρα και επιβεβαιώνει ακριβώς αυτό που αναφέρουμε σε τούτο το blog. Καλύτερα παραδείγματα από τις περιπτώσεις των Εμμανουηλίδη και Μπουζούκη δεν υπάρχουν. Ο πρώτος παρά τις τεράστιες χαμένες ευκαιρίες στη Ξάνθη και τα δάκρυα μετά το τέλος του ματς, κατάφερε να πατήσει στα πόδια του, να μπει στο παιχνίδι με τη Λαμία και να σκοράρει, ενώ ο δεύτερος πέτυχε ξανά γκολ για δεύτερο σερί παιχνίδι, δείχνοντας ότι δεν έχει διάθεση να επαναπαυθεί. Το πόσο εύθραυστη μπορεί να είναι η ψυχολογία ενός νεότατου παίκτη δίχως μεγάλη εμπειρία είναι προφανές. Άλλο τόσο προφανές είναι, όμως, πως κάποιοι άνθρωποι έχουν δουλέψει σκληρά ούτως ώστε αυτό το εύθραυστο υλικό να το προστατεύσουν από οποιουδήποτε είδους κραδασμούς και αναταράξεις.

Η γενικότερη φιλοσοφία που έχουν ενστερνιστεί οι Νταμπίζας και Δώνης «κουμπώνει» εν τέλει στη διάρκεια των συμβολαίων που υπογράφουν οι παίκτες που επιλέγονται στις μεταγραφές. Βλέπουμε συνεχώς τριετή συμβόλαια. Την εν λόγω επιλογή πολλοί τη μεταφράζουν σαν ρίσκο, το δίδυμο που βρίσκονται στο τιμόνι του «Τριφυλλιού», όμως, τη μεταφράζει ως αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη. Αυτοπεποίθηση ως προς τη σιγουριά για τις επιλογές που έκαναν, εμπιστοσύνη προς τους νεοαποκτηθέντες για να δείξουν τι αξίζουν στον Παναθηναϊκό.

Συνεπώς, κάτι καλό φαίνεται να χτίζεται στο «Γ. Καλαφάτης». Κάτι ελπιδοφόρο, που με τη σωστή διαχείριση μπορεί να μας εκπλήξει όλους. Αρκεί, βέβαια, να μην υπάρξουν ξανά διοικητικά και οικονομικά προβλήματα, αλλά και εξωαγωνιστικές… παρεμβάσεις, που θα αποσκοπούν στην ρευστοποίηση της κληρονομιάς που χτίζουν οι Νταμπίζας και Δώνης.

ΥΓ: Ο Μακέντα δεν είναι βαρύ φορ περιοχής, είναι όμως ένας καθαρόαιμος επιθετικός, με αρκετά αθλητικά και τεχνικά χαρίσματα. Ο Δώνης κατάλαβε ότι στο σύνολο που έχει δημιουργήσει, τελικά ταιριάζει καλύτερα ένας τέτοιου είδους επιθετικός κι όχι ένας θηριώδης φορ, που θα έμοιαζε σαν… ξένο σώμα στο γήπεδο.