Παναθηναϊκός, ελληνικός, ελκυστικός…

Το πιο ελκυστικό «πράσινο» project της πενταετίας, ο νέος «Νίνης», ο μεταλλαγμένος Χατζηγιοβάνης και ο εξαιρετικός Πούγγουρας. 

Αυτό είναι το ποδόσφαιρο λοιπόν. Είναι μοναδικό πως γίνεται μέσα σε 90 λεπτά να γίνει το μαύρο να γίνει άσπρο και τούμπαλιν. Για την συντριπτική πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού, η σημερινή πρεμιέρα της ομάδας απέναντι στην Ξάνθη, ενδεχομένως να αποτελούσε την πιο αδιάφορη εκκίνηση εδώ και πολλά χρόνια. Δεν υπήρχε καμία προσμονή, κανένα ενδιαφέρον. Κάτι το -6, κάτι η απαγόρευση μεταγραφών, κάτι το γενικότερο κλίμα. Έχω την αίσθηση πως δεν ήταν και πολλοί αυτοί που θα στήθηκαν σήμερα το απόγευμα στις τηλεοράσεις τους.

Κι όμως, αυτοί που το έκαναν, σίγουρα θα αισθάνονται δικαιωμένοι. Διότι παρακολούθησαν έναν από τους πιο ελκυστικούς Παναθηναϊκούς, τουλάχιστον της τελευταίας πενταετίας. Έτσι απλά και αναπάντεχα. Προσοχή! Ελκυστικό δεν ήταν το ποδόσφαιρο που έπαιξαν οι «πράσινοι» στα Πηγάδια. Παρότι οι παίκτες του Δώνη παρουσίασαν σοβαρό και στρωτό ποδόσφαιρο, ουδείς μπορεί να υποστηρίξει πως έτριβε τα μάτια του επί 90 λεπτά.

Ωστόσο, ελκυστικότατο ήταν και είναι όλο το σενάριο, ολόκληρο το story του σημερινού αγώνα, το οποίο δημιουργεί ένα πρώτο ερέθισμα στον κόσμο, όπως είπε στις επινίκιες δηλώσεις του ο προπονητής του «Τριφυλλιού». Πρώτα απ’ όλα, το γεγονός ότι οι 11 από τους 14 παίκτες που φόρεσαν σήμερα τα «πράσινα» είναι Έλληνες, αποτελεί από μόνο του ένα άκρως θετικό στοιχείο. Παράλληλα, χρησιμοποιήθηκαν πέντε παιδιά από τις «πράσινες» ακαδημίες. Όλοι διακριθέντες. Ο μέσος όρος των 14 παικτών που πάτησαν χορτάρι κυμαίνεται κοντά στα 24,5 χρόνια. Και φυσικά, ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος και κέρδισε δίκαια μέσα στο γήπεδο. Με μια απίθανη γκολάρα μάλιστα. Θέλετε κι άλλα; Νομίζω πως αυτά είναι αρκετά, ώστε να μας κάνει να περιμένουμε το επόμενο.

Το οποίο «επόμενο» φυσικά, που είναι εντός έδρας και απέναντι στη Λαμία, ήταν ΧΡΕΟΣ όλων των εμπλεκομένων να γίνει στη Λεωφόρο και όχι στο αχανές ΟΑΚΑ. Πόσο πιο αισιόδοξα θα μπορούσαμε να ατενίσουμε τη φετινή σεζόν, αν αυτή η ομάδα που είδαμε σήμερα, είχε να δώσει 15 παιχνίδια στην ιστορική της έδρα και όχι στο Ολυμπιακό Στάδιο. Εν πάση περιπτώσει, ο χρόνος πίσω δεν γυρνάει και ο καθένας είναι υπεύθυνος των πράξεων του και στο τέλος θα κριθεί γι’ αυτές. Ας επιστρέψουμε όμως στα σημερινά, τα αγωνιστικά.

Ο Παναθηναϊκός σήμερα λοιπόν, προσπάθησε να παίξει με έναν τρόπο, που έβγαζε μάτι, πως έχει δουλευτεί με σοβαρότητα και συνέπεια όλον αυτό τον καιρό από τον προπονητή του. Θα μπορούσαμε να το πούμε ως ένα 3-6-1, με τους Ινσούα και Κουλιμπαλί να παίρνουν όλη την αριστερή και δεξιά πτέρυγα αντίστοιχα και τους Χατζηγιοβάνη και Μπουζούκη να αποτελούν τα στηρίγματα του μοναδικού προωθημένου, Μουνιέ. Ήταν πέρα για πέρα προφανές, πως έλειπε ο κλασικός φορ που αναμένεται εντός των επόμενων 4-5 ημερών και ο οποίος αν είχε ενσωματωθεί στο ρόστερ εγκαίρως, πιθανότατα το σημερινό παιχνίδι θα είχε τελειώσει πολύ πιο γρήγορα και άνετα για τον Παναθηναϊκό.

Όσον αφορά στους διακριθέντες, αυτοί ήταν αρκετοί ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές που επιλέχτηκαν από τον Δώνη, ωστόσο θα πρέπει να σταθούμε περισσότερο σε τρία ονόματα.

Φυσικά, πρώτος και καλύτερος, είναι ο Γιάννης Μπουζούκης, ο οποίος έδειξε από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό που αγωνίστηκε την ποιότητα του. Δεν είναι μόνο το γκολ. Άλλωστε, λίγα δευτερόλεπτα πριν εξαπολύσει αυτόν τον «πύραυλο» προς την εστία του Ζίβκοβιτς, έχει βγάλει απίθανη πάρε-βάλε κάθετη στον Χατζηγιοβάνη. Μια κάθετη, την οποία είχαμε δει και στο φιλικό απέναντι στον Λεβαδειακό. Είχε πολλές καλές στιγμές ο μικρός. Νομίζω, πως τόσο εντυπωσιακή εμφάνιση από παιδί των «πράσινων» ακαδημιών, είχαμε να δούμε από την εποχή που ο Σωτήρης Νίνης συστήθηκε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Θα πρέπει βέβαια, πρώτα απ’ όλα ο ίδιος να προστατεύσει τον εαυτό του, τώρα που θα πέσουν όλοι πάνω του, και φυσικά όσοι βρίσκονται δίπλα του να τον κατευθύνουν ώστε να παραμείνει προσγειωμένος.

Ένας ακόμα παίκτης που παρουσιάστηκε αγνώριστος σε σχέση με την περσινή σεζόν, είναι ο Τάσος Χατζηγιοβάνης. Είδαμε τον νεαρό να πατάει επιτέλους περιοχή, να προσθέτει το στοιχείο της ουσίας στο παιχνίδι του και να μην είναι τόσο «φλύαρος» με την μπάλα. Κατάφερε μάλιστα να πρωταγωνιστήσει σε φάση, στην οποία κέρδισε πέναλτι και κόκκινη κάρτα, που είδε όλη η Ελλάδα, εκτός από τον ρέφερι του αγώνα. Το μόνο που έλειπε από τον Έλληνα εξτρέμ, ήταν οι δυνάμεις, ώστε να βοηθήσει λίγο περισσότερο τον Ινσούα στο ανασταλτικό κομμάτι.

Τέλος, ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει και για ένα όνομα, το οποίο δεν ακούστηκε τόσο, ωστόσο έκανε εξαιρετική και αθόρυβη δουλειά καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα. Ο λόγος για τον Αχιλλέα Πούγγουρα, με τον νεαρό αμυντικό να κερδίζει όλες τις μονομαχίες με τους αντίπαλους επιθετικούς, να έχει εξαιρετικές τοποθετήσεις και να δείχνει με το «καλημέρα» πως το μέλλον του ανήκει, αν συνεχίσει να δουλεύει και παραμείνει προσγειωμένος.

Αυτά για σήμερα, τα υπόλοιπα… εν καιρώ!