Βαλένθια: Το προσωπείο του «ήθους» έπεσε και αποκάλυψε μια μικρή ομάδα, με νοσηρές αντιλήψεις!

Το Game 2 των Play-Offs δεν κρίθηκε μόνο από το μεγάλο καλάθι του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Κρίθηκε κυρίως από όσα ακολούθησαν στη «Ρόιγκ Αρένα», εκεί όπου η Βαλένθια απέδειξε πως μια ήττα μπορεί να φανερώσει πολύ βαθύτερα προβλήματα σε μια ομάδα… Προβλήματα που ξεφεύγουν από το μπάσκετ και που αγγίζουν άλλα σκοτεινά σημεία.

Το μπάσκετ έχει έναν δικό του τρόπο να ξεγυμνώνει χαρακτήρες. Και δεν το κάνει πάντα την ώρα που η μπάλα ζυγίζει «τόνους» ή την ώρα της παράτασης. Συχνά, η αλήθεια λάμπει αμέσως μετά τη λήξη, όταν η κόρνα λήξης έχει ακουστεί, όταν οι δικαιολογίες τελειώνουν και μένει μόνο η διαχείριση του αποτελέσματος.

Στη Βαλένθια, μετά το δεύτερο ματς με τον Παναθηναϊκό, είδαμε έναν ολόκληρο οργανισμό να χάνει την ψυχραιμία του, το μέτρο του και, τελικά, το αφήγημα που με τόσο κόπο έχτιζε όλη τη σεζόν. Μας παρουσιάστηκαν ως το πρότζεκτ μιας νέας εποχής, με σύγχρονη σκέψη και ευρωπαϊκή αύρα. Όμως, μόλις ο Παναθηναϊκός τους έστειλε στο 0-2 μέσα στο σπίτι τους, το προσωπείο ράγισε.

Πίσω από τη βιτρίνα δεν υπήρχε τίποτα το προοδευτικό. Υπήρχε μόνο πικρία, αδυναμία αποδοχής της πραγματικότητας και μια ακατανόητη προσπάθεια να μετατοπιστεί η κουβέντα από το μπάσκετ στις καταγγελίες και την ένταση των αποδυτηρίων.

Ο Πέδρο Μαρτίνεθ είναι η προσωποποίηση αυτής της αντίφασης. Ένας προπονητής που πλασάρεται ως η… ήρεμη δύναμη του αθλήματος, είδε την εικόνα του να τσαλακώνεται από την πίεση ενός χαμένου αγώνα. Στη συνέντευξη Τύπου, αφού είπε τα τυπικά για την ποιότητα του Παναθηναϊκού, επέλεξε να επιτεθεί προσωπικά στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Κι εδώ ακριβώς κρύβεται η υποκρισία. Δεν μπορείς να παριστάνεις τον κήρυκα των αξιών και του ήθους, και την ίδια στιγμή να εξαπολύεις βαρείς χαρακτηρισμούς επειδή ένας αντίπαλος παράγοντας είπε στους διαιτητές «call the foul». Αν αυτή η φράση, που βάσει φύλλου αγώνα δεν ήταν παρά μια απλή διαμαρτυρία, θεωρείται «έγκλημα» που διαλύει το ευρωπαϊκό μπάσκετ, τότε μάλλον κάποιοι μας κοροϊδεύουν στα μούτρα μας. Σε γήπεδα που «βράζουν» και σε σειρές Play-Offs όπου η ένταση χτυπάει κόκκινο, η Βαλένθια επέλεξε να κάνει σημαία μια κουβέντα για ένα φάουλ.

Το πράγμα όμως σοβαρεύει ακόμα περισσότερο με όσα καταγγέλλει ο Παναθηναϊκός για τη συνολική φιλοξενία. Εδώ ξεφεύγουμε από τα νεύρα ενός προπονητή και μπαίνουμε σε πολύ πιο σκοτεινά μονοπάτια. Ρίψεις αντικειμένων στον «πράσινο» πάγκο, σεκιούριτι που έκαναν υποδείξεις σε παίκτες να μην… πανηγυρίζουν (!), καψόνια στους οπαδούς και εντάσεις μετά τη λήξη με πρωταγωνιστές τους Νογκές, Ναν και Σίμτσακ.

Συνεπώς, οχι μόνο δεν μπορούμε να μιλάμε για ευρωπαϊκή φιλοξενία (εδώ… γελάμε), αλλά αντιθέτως για ένα περιβάλλον που εκθέτει τη Βαλένθια και την ίδια την Ευρωλίγκα. Μιλάμε για μια νοοτροπία αυταρχισμού και εκφοβισμού, βγαλμένη από άλλες εποχές, που ενδεχομένως κι ο Ισπανός δικτάτορας Φράνκο θα ζήλευε. Μια νοσηρή λογική αυτή της Βαλένθια, που δεν αντέχει να βλέπει τον αντίπαλο να χαίρεται, τον πάγκο του να ζει το ματς ή τον ιδιοκτήτη του να διαμαρτύρεται.

Είναι πραγματικά εξωφρενικό να προσπαθεί η ασφάλεια του γηπέδου να ορίσει πότε και πώς θα πανηγυρίσει ένας παίκτης μετά από ένα μεγάλο σουτ. Σε ποια άλλη σοβαρή διοργάνωση θεωρείται ο ενθουσιασμός απειλή για τη δημόσια τάξη, προκειμένου να παρέμβει η… αστυνομία;

Όμως, το πιο τραγελαφικό είναι η επίκληση των «αξιών» από πλευράς Βαλένθια, που λέγαμε και πιο πριν. Ποιες αξίες υπηρετούνται όταν καλείς την αστυνομία στα αποδυτήρια μετά από μια ήττα; Δεν τους ένοιαξαν οι αξίες για τις οποίες τόσο πολύ… κόπτονται. Τους ένοιαξε να βρουν ένα σωσίβιο για να πιαστούν μετά την ήττα. Κάτι έξω από το παρκέ, κάτι πιο βολικό από το να παραδεχτούν ότι ο Αταμάν και οι παίκτες του έμειναν όρθιοι μέσα στη «φωτιά» και τους νίκησαν καθαρά. Αυτό ήταν που τους πόνεσε. Ότι ο Παναθηναϊκός δεν λύγισε. Ότι το «Τριφύλλι» είχε τις απαντήσεις, δείχνοντας πως ο «Επτάστερος» δεν έχει μόνο ένα εξαιρετικό ρόστερ, αλλά και μέταλλο πνευματικό.

Φυσικά, η Βαλένθια είχε κάθε δικαίωμα να είναι πικραμένη από το αποτέλεσμα. Δεν είχε όμως κανένα δικαίωμα να μετατρέψει την απογοήτευσή της σε επικοινωνιακό θέατρο και ηθική δίκη. Ο Μαρτίνεθ θα μπορούσε να μιλήσει για το μπάσκετ, για τη μάχη που δόθηκε και για τη συνέχεια στην Αθήνα. Αντίθετα, φόρεσε τον μανδύα του τιμητή. Και όταν κάποιος που το παίζει ψύχραιμος χάνει το μέτρο έτσι, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο αντίπαλος, αλλά ο ίδιος ο καθρέφτης του. Το τι βλέπει ο Μαρτίνεθ όταν κοιτιέται σπίτι του στον καθρέφτη του, το ξέρει μόνο ίδιος.

Πάντως, ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται να μπει σε αυτό το τοξικό παιχνίδι εντυπώσεων. Η καλύτερη απάντηση δόθηκε στο γήπεδο και η επόμενη πρέπει να δοθεί στο ΟΑΚΑ, με το μπάσκετ και τη φωνή του κόσμου του, χωρίς παγίδες και χωρίς άλλοθι για όσους θέλουν να αλλάξουν την ατζέντα.

Όπως και να έχει, η σειρά συνεχίζεται, αλλά κάτι στη Βαλένθια «πέθανε» το βράδυ του Game 2. Κι αυτό που πέθανε δεν είναι άλλο από την ψευδαίσθηση και το αφήγημα ότι η Βαλένθια πρόκειται για έναν οργανισμό που ξέρει να διαχειρίζεται τις μεγάλες ήττες με ανωτερότητα. Όταν χάνεις και στήνεις κατηγορητήρια για μια φράση ή προσπαθείς να φιμώσεις τους πανηγυρισμούς του αντιπάλου, μόνο την πρόοδο δεν εκπροσωπείς. Κι αν θέλουν στη Βαλένθια κάποτε στο μέλλον να λέγονται μεγάλος σύλλογος, θα πρέπει πρώτα να μάθουν να χάνουν.

Τέλος, το μπάσκετ (και όχι μόνο το μπάσκετ) έχει έναν άγραφο κανόνα, που λέει ότι ο νικητής πρέπει να σέβεται και ο ηττημένος πρέπει να ξέρει να χάνει. Στη «Ρόιγκ Αρένα», ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι ξέρει να νικάει. Όμως η Βαλένθια, δυστυχώς, έδειξε πως δεν αντέχει να χάνει.

📌 Διαβάστε ακόμη…

• «Κυκλωμένος» ο Μπαντιό από τον Παναθηναϊκό!
• Ξέσπασμα Γιαννακόπουλου: «Έβλεπα τα λάθη και το μυαλό ήταν αλλού – Λάθος, δεν θα ξαναγίνει!» (vid)
• Αντίδραση… όλο νόημα από Γιαννακόπουλο μετά τον τελικό του Final Four
• Ξέσπασμα ΜακΚόλουμ: «Θεέ μου, φάουλ στον Καμπάτσο που ήταν καθαρό κλέψιμο, στο -2 με ένα λεπτό να μένει»
• Αγγελόπουλοι: «Λέγαμε να γίνει στην Ελλάδα και ας είναι στο ΟΑΚΑ – Αφιερωμένο στη μνήμη του πατέρα μας»