Το «αγκάθι» του Παναθηναϊκού που λέει την αλήθεια!

Ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει τα όσα είδαμε από τον Παναθηναϊκό κόντρα στον ΠΑΟΚ, στέκεται στη μηδαμινή συνεισφορά των ψηλών της ομάδας στα ριμπάουντ κι εξηγεί πώς οι “πράσινοι” μπορούν να σταθούν όρθιοι στη Μαδρίτη κόντρα στη Ρεάλ.

Ο Παναθηναϊκός, πραγματοποιώντας μία καλή σε γενικές γραμμές εμφάνιση μετά από καιρό, νίκησε έναν αξιόμαχο αντίπαλο. Το συγκρότημα του Τσάβι Πασκουάλ απέδωσε όμορφο μπάσκετ, αλλά είχε και κάποια νεκρά διαστήματα ως συνήθως. Έχω πει και στο παρελθόν ότι μετά από τέτοια ματς δεν μπορούμε να βγάλουμε αρκετά συμπεράσματα, καθώς οι υπόλοιπες ομάδες της ελληνικής λίγκας, πλην του Ολυμπιακού, ανήκουν σε χαμηλότερο επίπεδο. Παρόλα αυτά όμως, μπορούμε να κρατήσουμε κάποια στοιχεία, τα οποία έγιναν ορατά και που χρειάζεται να παγιωθούν, αν θέλει η ομάδα να βαδίσει στο σωστό δρόμο.

Αρχικά, μου άρεσε πολύ το σχήμα με τον Βουγιούκα στην πεντάδα. Μαζί με τον Έλληνα ψηλό τοποθετήθηκαν ίσως οι καλύτεροι σουτέρ της ομάδας, δηλαδή ο Λοτζέσκι, ο Λεκαβίτσιους, ο Λάνκφορντ και ο Τόμας. Το βασικό που ήθελε να πετύχει με αυτό ο Καταλανός τεχνικός ήταν να τροφοδοτηθεί ο Βουγιούκας για παιχνίδι απομόνωσης με πλάτη κόντρα στον εκάστοτε ψηλό και την ίδια στιγμή οι σουτέρ της ομάδας να είναι απλωμένοι και ακροβολισμένοι. Αν ο ΠΑΟΚ αποφάσιζε να μην βοηθήσει τον παίκτη που μαρκάρει τον Ίαν, τότε αυτός θα τέλειωνε με άμεσο τρόπο τη φάση, ενώ αν αποφάσιζε να στείλει δεύτερο παίκτη για βοήθεια, τότε ο old-school ψηλός θα έβλεπε τον ελεύθερο παίκτη στην αδύναμη πλευρά, θα του έδινε τη πάσα και κατά πάσα πιθανότητα θα σκόραρε. Αυτό το λέμε από την αρχή της χρονιάς. Είναι ο πιο εύκολος και απλός τρόπος για να δημιουργηθεί ένα σουτ. Αξιοσημείωτο είναι ότι και κατά τη διάρκεια αυτής της πεντάδας, ο Παναθηναϊκός έχτισε την μεγαλύτερη του διαφορά.

Ίσως μετά τον αγώνα με την Μπασκόνια ο Λάνγκφορντ έκανε το πιο ώριμο παιχνίδι του με τα «πράσινα». Μία μεστή εμφάνιση, στην οποία μέτρησε 21 πόντους, 4 ριμπάουντ και 5 ασίστ χωρίς κανένα λάθος. Οι 21 πόντοι του ήρθαν από καλές προσπάθειες, χωρίς να εκβιάσει τίποτα. Όταν ο coach του ΠΑΟΚ αποφάσιζε να στέλνει σε βοήθεια δεύτερο παίκτη στον Αμερικανό, αυτός έδινε την πάσα χωρίς να σκεφτεί να σουτάρει υπό κακές συνθήκες. Οι μετρημένες προσπάθειες, η δημιουργία και τα σημαντικά «σκουπίδια» που μάζεψε τον καθιστούν σίγουρα MVP του αγώνα της Θεσσαλονίκης. Αυτό ακριβώς ήθελε από τον Κιθ ο Πασκουάλ και τον έφερε στην Αθήνα. Ελπίζω αυτή η εικόνα να συνεχιστεί και στα υπόλοιπα παιχνίδια, γιατί… κακά τα ψέματα, ο Λάνγκφορντ δεν είναι 28 για να αγωνίζεται 34 λεπτά και κάπου μέσα στη χρονιά θα έρθει και η κούραση.

Εκτός από τα παραπάνω, βέβαια, είδαμε και κάποια πολύ κακά δείγματα, τα οποία όμως τα έχουμε συνηθίσει. Η συνεισφορά των Λάσμε, Γκιστ, Βουγιούκα, Παπαγίαννη στα ριμπάουντ είναι πραγματικά μηδαμινή. Έκατσα και έψαξα για να σας παρουσιάσω με νούμερα την απόδειξη αυτού που ανέφερα πριν. Οι τέσσερις ψηλοί της ομάδας μαζεύουν μόλις το 29.4% των συνολικών ριμπάουντ, όταν πέρσι ο Γκιστ μόνος του συγκέντρωνε περίπου το μισό ποσοστό. Φέτος, οι ψηλοί της Φενέρ για παράδειγμα κατεβάζουν το 36.3% (Βέσελι, Λοβέρν, Ντουβερίογλου). Αυτό το στατιστικό λοιπόν δείχνει και έμπρακτα ότι οι ψηλοί του «Τριφυλλιού» δεν συνεισφέρουν όσο πρέπει σε έναν πολύ σημαντικό τομέα. Είναι πραγματικά απογοητευτικό ποσοστό και πιο κακό είναι ότι παίρνουν και λάθος θέσεις.

Νομίζω πως οι φίλοι του Παναθηναϊκού στεναχωριούνται πολύ όταν βλέπουν έναν παίκτη όπως ο Παπαγιάννης να μην αγωνίζεται καθόλου. Σκεφτείτε… Έγινε νούμερο 13 στο Draft και ήρθε στην Ελλάδα σαν μία λύση που θα μπορούσε σε βάθος χρόνου μέσα στη σεζόν να βοηθήσει σημαντικά και στην Eurolegue, αλλά δυστυχώς τον βλέπουμε “παρκαρισμένο” μονίμως στον πάγκο. Η αλήθεια είναι ότι ο προπονητής κάτι θα ξέρει παραπάνω και κάτι θα βλέπει που δεν βλέπουμε εμείς. Ή για να το θέσω καλύτερα, κάτι δεν θα βλέπει… Επιπλέον, καλό θα ήταν να βλέπαμε και περισσότερο τον νεαρό Καλαϊτζάκη, που πρέπει κάποια στιγμή να πάρει χρόνο και τέτοια ματς θα τον βοηθήσουν.

Και τώρα ο «Εξάστερος» καλείται να αντιμετωπίσει μία ομάδα που θυμίζει “Λερναία Ύδρα”. Η Ρεάλ έχει τόσο βάθος στο ρόστερ της, που δεν ξέρεις πραγματικά ποιος θα μπορέσει να βρεθεί σε καλή βραδιά και να σε σκοτώσει. Ο μεγάλος ηγέτης της «Βασίλισσας», Σέρχιο Γιούλ, είναι φυσικά ο κινητήριος μοχλός της επίθεσης της ομάδας, που μπορεί χαλαρά να βάλει 20 πόντους και να κάνει μεγάλο κακό σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Back up του εμβληματικού αρχηγού ο Φακούντο Καμπάτσο, ο οποίος διανύει μία χρονιά καριέρας και μαζί του πάντα οι Κάρολ, Κοζέρ και Ρούντι, που συνθέτουν τη δεύτερη πιο δυνατή περιφερειακή γραμμή της Ευρώπης. Στους ψηλούς συναντάμε τον Ράντολφ, που δείχνει να αφήνει πίσω του την κακή περσινή χρονιά, τον Ρέγιες, που θα μπει για τις “κακές” δουλειές, τον Τόμκινς, που είναι πάντα επικίνδυνος από μακριά, και φυσικά τον Γκουστάβο Αγιόν και τον “γίγαντα” Ταβάρες. Αυτό το σύνολο έχει πραγματικά την τρομακτική ικανότητα να παίζει καλά για μόλις 2 λεπτά και να μπορεί να φτάνει μία ομάδα που έπαιζε καλύτερα για τα 18′ του ημιχρόνου.

Πώς μπορεί να την αντιμετωπίσει ο Παναθηναϊκός για να φύγει νικητής από την πρωτεύουσα της Ισπανίας; Δύσκολη ερώτηση και δυστυχώς δεν βλέπω άλλον τρόπο από ένα τέλειο αμυντικά και ένα πολύ σωστά στοχευμένο επιθετικά παιχνίδι. Οι «πράσινοι» θα ζήσουν και θα πεθάνουν κυριολεκτικά με τα μακρινά σουτ. Όταν στο παρκέ βρίσκεται αυτό το «σκιάχτρο», που λέγεται Ταβάρες, και θα μπορεί να σκεπάσει τα καλάθια, η είσοδος μέσα στο ζωγραφιστό δεν θα είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Πρέπει πάση θυσία ο «Εξάστερος” να βγάλει εκτός ζωγραφιστού τον Ταβάρες και να είναι εύστοχος, γιατί πιθανή αστοχία και κακό αμυντικό transtion σημαίνει όχι απλά ήττα, αλλά διαφορετικές καταστάσεις… Επιπλέον, ίσως καλή ιδέα θα ήταν οι “πράσινοι” να χτυπούσαν όλα τα miss match στους forwards που θα μπορούσαν να τελειώσουν κατά προτίμηση με fade away για να αποφύγουν τις τάπες από τον Ταβάρες.

ΥΓ: Τι έκανε ο Καλάθης στον Κόνιαρη…Όχι μόνο πάσαρε στην πλάτη του από επαναφορά, όχι μόνο του πήρε γκολ-φάουλ, αλλά ταυτόχρονα πήρε και το πέμπτο του φάουλ και τον έστειλε μόνιμα στον πάγκο. Σημάδι τεράστιου μπασκετικού IQ. Πάντως, ο Κόνιαρης πίεσε πολύ καλά τον Καλάθη σε κάθε φάση και δοκίμασε και κάποια καλά σουτ που δημιούργησε ο ίδιος. Μην ξεχνάμε είναι παιδί του Παναθηναϊκού.

ΥΓ2: Πολύ καλύτερος σαν στατικός σουτέρ ο “Λέκα”. Αν του πάρει κάποιος το βάρος της οργάνωσης και της δημιουργίας θα αλλάξει τελείως επίπεδο.