Τόσο μπορεί και δυστυχώς τόσο παίζει!

Ο αδιόρθωτος και προβλέψιμος Παναθηναϊκός υπέστη ακόμη μια εκτός έδρας ήττα, αυτή τη φορά απέναντι στη Μακάμπι Τελ Αβίβ, και ο Δημήτρης Κωνσταντόπουλος σχολιάζει τόσο την εικόνα των “πράσινων” στο Ισραήλ, όσο και τις μηδαμινές πιθανότητες πρόκρισης που έχει πλέον η ομάδα για τα Play-Offs της Euroleague.

Άλλη μία βραδιά που ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να κάνει αυτό που έπρεπε και να πάρει το διπλό κόντρα στην Μακάμπι. Η αλήθεια είναι ότι χθες η ομάδα έπαιξε καλύτερα, τόσο από τεχνικής άποψης, όσο κυρίως από πνευματικής. Ακόμη και όταν το παιχνίδι στράβωσε, το σύνολο του Πιτίνο βρήκε λύσεις, αφού πρώτα δέχθηκε σωστές κατευθύνσεις από τον πάγκο, και μπόρεσε να γυρίσει το παιχνίδι με κάποιον τρόπο. Βέβαια, στο τέλος για ακόμη μία φορά έλειπε κάτι από την ομάδα, για να μπορέσει να αποδράσει με μία πολύ σημαντική νίκη.

Η φετινή πορεία του «Τριφυλλιού» στην Ευρώπη μπορεί να παρομοιαστεί με μία ταινία που την έχουμε παρακολουθήσει τόσες φορές, που πλέον μάθαμε τι περιμένουμε να δούμε. Η πικρή αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των φίλων του Παναθηναϊκού, ήξερε ότι και αυτό το βράδυ θα βρει κάποιον τρόπο για να χάσει η ομάδα. Αυτός ήρθε, κατά την ταπεινή μου άποψ,η από τα χαμένα αμυντικά ριμπάουντ. Έχω μιλήσει πολλές φορές για την κομβική σημασία που έχουν τα ριμπάουντ για την φετινή ομάδα. Βέβαια, κόντρα στην Μακάμπι ήταν αρκετά λογικό να συμβεί κάτι τέτοιο και αυτό το αναφέρω για δύο λόγους. Αρχικά, οι ψηλοί της είναι εξαιρετικοί αθλητές και κατά δεύτερον όταν μία ομάδα δημιουργεί όλο το βράδυ καλά σουτ, ακόμα και να χαθούν αυτά, οι πιθανότητες για επιθετικό ριμπάουντ ανεβαίνουν κατακόρυφα.

Πάντως, αυτό που καλούμαστε να αναγνωρίσουμε από την χθεσινή αναμέτρηση είναι η προσπάθεια των παιδιών που έπαιξαν. Μετά από καιρό είδαμε τους παίκτες να παλεύουν σε κάθε φάση και να δίνουν το 100%. Αυτό βέβαια όπως φάνηκε και στην πράξη δεν έφτανε ούτε στο ελάχιστο, έτσι ώστε να φύγει νικήτρια η ελληνική ομάδα. Και εδώ κρύβεται το πολύ στενάχωρο, αλλά ρεαλιστικό και αληθινό συμπέρασμα. Τόσο μπορεί να παίξει, τόσο αντέχει και δυστυχώς τόσο παίζει. Το μπάσκετ είναι δίκαιο άθλημα και με την φορά που έχουν πάρει τα πράγματα, αν η ομάδα άξιζε σε βάθος 20 αγωνιστικών να είναι μέσα στην οκτάδα, θα το είχε ήδη δείξει…

Πίκρα, απογοήτευση, πόνος, θλίψη, αλλά και ελπίδα ότι έστω και την ύστατη στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα, είναι τα κύρια συναισθήματα που θεωρώ ότι αισθανόμαστε όλοι μας. Η χρονιά αν δεν έχει ακόμα χαθεί, είναι πολύ κοντά στο να χαθεί, σε ευρωπαϊκό επίπεδο τουλάχιστον. Στα 10 παιχνίδια που απομένουν μέχρι την λήξη της Regular Season ο Παναθηναϊκός χρειάζεται να πάρει 8 νίκες, όσες δηλαδή πήρε στα 20 ματς που μας πέρασαν. Πολύ δύσκολο σε κάθε περίπτωση, αλλά όχι ακατόρθωτο. Η λογική λέει ότι αν εξαιρέσουμε Φενέρ και ΤΣΣΚΑ που θα τις αντιμετωπίσει αμφότερες εκτός έδρας, όλες οι υπόλοιπες είναι αποστολές που η ομάδα σε θεωρητικό επίπεδο θα μπορούσε να φέρει εις πέρας. Πέντε παιχνίδια στο ΟΑΚΑ, με πιο δύσκολο αυτό με τη Ρεάλ και τρία εκτός με Κανάρια, Νταρουσάφακα και Μιλάνο είναι αυτά τα “must” που πρέπει να παρθούν. Εάν χαθεί έστω και ένα από αυτά, τότε τα πράγματα απλά τελείωσαν.

ΥΓ: Περαστικά Νικόλα, μείνε δυνατός και σε περιμένουμε πίσω…