Το «όχι» που άλλαξε την Ιστορία!

Ο αρχισυντάκτης του “Όλα Πράσινα”, Άρης Αντωνόπουλος, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί στον Παναθηναϊκό, εάν το καλοκαίρι του 2012 ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δεν είχε πει “όχι” στην μπασκετικά… επαναστατική πρόταση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.

Μόλις έχει τελειώσει η σεζόν και ο Παναθηναϊκός ολοκληρώνει μια αγωνιστική περίοδο που από όνειρο εξελίχθηκε σε… εφιάλτη. Από το Final 4 της Euroleague και τις φιλοδοξίες για ένα ακόμη τρεμπλ, στον αποκλεισμό – κλοπή του ημιτελικού με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην Πόλη και στην απώλεια του πρωταθλήματος από τον Ολυμπιακό. 

Η επόμενη ημέρα στον “Εξάστερο”, ακόμη χειρότερη. Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς αποχωρεί μετά από 13 χρόνια στο τιμόνι της ομάδας και όλοι οι παίκτες αποχαιρετούν, πλην δύο: Του Δημήτρη Διαμαντίδη και του Κώστα Τσαρτσαρή. Τότε, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος καλείται να παραλάβει την κληρονομιά του πατέρα του και του θείου του, ίσως στην πιο κομβική και δύσκολη συγκυρία της ιστορίας του δοξασμένου μπασκετικού τμήματος.

Τότε, ο νέος ισχυρός άνδρας της ομάδας θέλησε να πάρει τα ρίσκα του από την αρχή, κινούμενος με το ένστικτό του κι όχι με όλα όσα επιβάλλει η “στεγνή” μπασκετική λογική. Το καλοκαίρι του 2012, λοιπόν, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, καθώς βρίσκεται σε αναζήτηση του νέου προπονητή του Παναθηναϊκού (μια διαδικασία παντελώς ξένη για όλους στην ομάδα, καθώς ο Ζέλικο ήταν σταθερά εκεί για 13 ολόκληρα χρόνια), αποφασίζει να κάνει κάτι που ξεφεύγει από τα όρια του τετριμμένου και του προβλεπόμενου. Καταθέτει πρόταση στον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους να αναλάβει τα ηνία του “Τριφυλλιού”. Να αφήσει τα παρκέ, να αποσυρθεί άμεσα και να γίνει ο νέος τεχνικός του Παναθηναϊκού. Μια κίνηση, που αν το αποτέλεσμά της ήταν διαφορετικό, ενδεχομένως η ιστορία του συλλόγου από το 2012 να ήταν εντελώς διαφορετική με τα όσα έχουμε βιώσει μέχρι σήμερα.

Ο “Σάρας” δεν είναι έτοιμος να “σκοτώσει” τον παίκτη μέσα του, διψάει ακόμη για μπάσκετ, αν και η σκέψη να γίνει προπονητής στο μέλλον υπάρχει στο μυαλό του. Το κακό… timing, που λέμε. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ίδιος τοποθετείται για όλα όσα έγιναν το 2012 μέσω της αυτοβιογραφίας του, αναφέροντας μεταξύ άλλων πως μετάνοιωσε που έφυγε από τους “πράσινους”… «Δεν ήξερα ποια ήταν η κατεύθυνση που θα ακολουθούσε ο ΠΑΟ. Έφυγε ο Ομπράντοβιτς, μου έκαναν πρόταση να γίνω προπονητής, ενώ ακόμη δεν είχα αποσυρθεί σαν παίκτης και στη συνέχεια με ήθελαν πίσω σαν παίκτη… Ήταν λίγο περίεργα… Πίστευα ότι δεν θα μπορούσε να παίξω για έναν προπονητή, που ανέλαβε την ομάδα μετά την δική μου αρνητική απάντηση… Έχω καταλήξει στο ότι τότε, πήρα λάθος απόφαση γιατί ο Πεδουλάκης έφτιαξε μία ομάδα που απέδωσε εξαιρετικά κι αυτό ήταν κάτι που με έκανε χαρούμενο σαν φίλαθλο της ομάδας και για το οποίο αξίζουν συγχαρητήρια στον coach και τους παίκτες. Στη Μπαρτσελόνα, δεν ήταν άσχημα, φτάσαμε στο φάϊναλ-φορ, πήραμε το Κύπελλο, αλλά δεν το ευχαριστήθηκα όσο θα ήθελα».

Κοινώς, ποια θα ήταν η ιστορία που θα είχε γραφτεί εάν ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους έμενε στον Παναθηναϊκό, λέγοντας το “ναι” στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, αναλαμβάνοντας χρέη προπονητή; Ή αλλιώς, ποια θα ήταν η ιστορία που θα είχε γραφτεί εάν ο Λιθουανός παρέμενε στον Παναθηναϊκό ως παίκτης μέχρι το τέλος της καριέρας του; Ενδεχομένως, ακόμη και στο δεύτερο σενάριο, ο “Σάρας” να είχε θητεύσει ήδη στον πάγκο της ομάδας. Φυσικά, το τι θα είχε συμβεί εάν από τα χείλη του “Σάρας” δεν έβγαινε το “όχι” προς τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει. Μπορεί οι “πράσινοι” να είχαν σημειώσει μεγάλες επιτυχίες και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, μπορεί όμως και ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους να μην είχε την εξέλιξη που σημείωσε ως προπονητής, “ψήνοντας” πρώτα τον εαυτό του στη θέση του βοηθού προπονητή στη Ζαλγκίρις Κάουνας.

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο ισχυρός άνδρας του “Εξάστερου” απέδειξε πως ξέρει από μπάσκετ και δεν διστάζει να εμπιστευτεί το ένστικτό του, ακόμη κι αν οι αποφάσεις στις οποίες θα οδηγηθεί δεν ανήκουν στη σφαίρα του συνηθισμένου. Άλλωστε, το να έχεις διαγνώσει από τόσο νωρίς την προοπτική ενός εν ενεργεία παίκτη στο ρόλο του προπονητή δεν είναι και λίγο, ενώ και η υπόθεση Κοκόσκοφ λίγα χρόνια αργότερα έρχεται για να επιβεβαιώσει όλα τα παραπάνω.

Φυσικά, το μέλλον κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει. Ωστόσο, «το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον» είχε πει κατά την αρχαιότητα ο Πλάτωνας και προφανώς κάτι ήξερε…

ΥΓ: Όλα τα παραπάνω γράφονται με αφορμή τη νίκη της Ζαλγκίρις Κάουνας επί του Παναθηναϊκού του Τσάβι Πασκουάλ, που δείχνει την πρόοδο του προπονητή της πρώτης, αλλά και την περυσινή παρουσία της ομάδας του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στο Final 4. Καμία είδους μομφή προς τον Ισπανό προπονητή.

ΥΓ2: Επίσης, καμία απολύτως μομφή προς τον Αργύρη Πεδουλάκη και το έργο που επιτέλεσε στον Παναθηναϊκό. Ο “στρατιώτης” των “πράσινων” κράτησε την ομάδα όρθια και εάν κάποιοι διαιτητικοί δάκτυλοι δεν του το απαγόρευαν, ενδεχομένως ο δικός του Παναθηναϊκός να είχε σημειώσει ευρωπαϊκή διάκριση.