Τουλάχιστον, είναι ντόμπρος και «αυθεντικός»!

Η… ατάκα προς τον προπονητή της Εθνικής στην αναμέτρηση του Παναθηναϊκού με τον Φάρο, κατάφερε να κάνει ξανά τον Νίκο Παππά πρόσωπο των ημερών και ο Νικόλας Φλωράτος σχολιάζει μέσω του «Όλα Πράσινα» τον παίκτη του «Εξάστερου» που συνειδητοποιημένα πλέον, «ζει» και «πεθαίνει» με τον αυθορμητισμό και την αυθεντικότητα του χαρακτήρα του.

Είναι αυτονόητο πως το να χαρακτηρίζεις τον οποιοδήποτε άνθρωπο δημόσια από «χαζό» μέχρι κάτι πολύ χειρότερο, είναι κατακριτέο. Το ίδιο κατακριτέο. Είναι επίσης αυτονόητο πως η «έκρηξη» του Νίκου Παππά προς τον προπονητή του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος και του Φάρου, λίγα 24ωρα μετά την ανακοίνωση της προεπιλογής ενόψει προκριματικών, ή τουλάχιστον οι χαρακτηρισμοί, δε χρειάζονταν.

Προγνωστικά στοιχήματος από το Νο.1 site προβλέψεων στην Ελλάδα!

Από την ώρα που μάθαμε ότι ο Παππάς δε βρίσκεται στις επιλογές του τεχνικού τιμ, μέχρι και φίλοι του Ολυμπιακού, συνδυάζοντας και την απουσία του Δημήτρη Αγραβάνη, εξέφρασαν τις απορίες τους ή ακόμα τα έβαλαν ανοιχτά με τον Θανάση Σκουρτόπουλο. Οι λόγοι που ο προπονητής της Εθνικής θέλησε να «τιμωρήσει» τον Παππά είναι λίγο-πολύ γνωστοί. Σίγουρα, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι ακριβώς συνέβη στον… περιβόητο τσακωμό του 27χρονου γκαρντ με τον Γιάννη Μπουρούση, αλλά μια εικόνα την έχουμε. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, δε θα ήθελα να σταθώ στην απόφαση αυτή, ούτε να εκφράσω την άποψή μου, πρώτον, γιατί όπως προείπα, δεν έζησα από κοντά την Εθνική και δεύτερον, επειδή πάγια άποψή μου είναι πως όταν θες να δημιουργήσεις μια οικογένεια, δεν πετάς επιδεικτικά εκτός τα «μέλη» που δεν σου κάνουν, αλλά λύνεις εκ των έσω τις όποιες διαφορές υπάρχουν.

Δέχομαι πως μπορεί ορισμένοι να έχουν αντίθετη άποψη, αλλά στο κάτω-κάτω, το τίμιο θα ήταν ο Παππάς (και ο κάθε Παππάς) να τεθεί εκτός αμέσως μετά το συμβάν. Απ’ τη στιγμή που αυτό δεν έγινε, ήταν δεδομένο πως είτε δόθηκαν οι όποιες εξηγήσεις (στους προπονητές πάντα, γιατί με τον Μπουρούση είμαι σε θέση να ξέρω πως δόθηκαν τα χέρια στο επόμενο λεπτό) και λύθηκε το πρόβλημα, είτε αποφασίστηκε να μη δοθεί συνέχεια και να το «γιατρέψει» ο χρόνος. Το να βάζεις ένα περιστατικό στο «ψυγείο», να κάνεις σήμερα ότι δεν τρέχει τίποτα συνεργαζόμενος άψογα με τον παίκτη σου και στις κλήσεις της επόμενης διοργάνωσης να τον «τιμωρείς» καθ’ αυτόν τον τρόπο, είναι τουλάχιστον ύπουλο.

Δεν το αρνούμαι ότι ο Νίκος Παππάς αποτελεί προσωπική μου αδυναμία. Ούτε θέλησα να το κρύψω ποτέ, ούτε το φωνάζω όμως. Αν με ρωτήσει κάποιος βέβαια, σαφώς και θα το παραδεχτώ. Για όσους δεν ισχύει το ίδιο, μπείτε στη θέση του αθλητή με ένα παράδειγμα της καθημερινότητάς σας. Δουλεύετε σε μια εταιρία και τυχαίνει ένας – ακραίος, αν θέλετε – διαπληκτισμός με κάποιον συνάδελφό σας. Το επόμενο λεπτό τα βρίσκετε, ωστόσο είναι αυτονόητο ότι οφείλετε να δώσετε τις απαραίτητες εξηγήσεις στους ανωτέρους. Απολογείστε, λοιπόν, και η δουλειά συνεχίζεται κανονικά. Το σκηνικό φαίνεται να μένει μία και καλή στο παρελθόν, με τον εν λόγω συνάδελφο είστε μια χαρά, αφού άλλωστε η σχέση σας δεν είναι μόνο επαγγελματική (όπως επίσης τυχαίνει να γνωρίζω στην περίπτωση Παππά-Μπουρούση) και κάποιο διάστημα αργότερα, σε μια μεγάλη δουλειά που αναλαμβάνει η εταιρία, μένετε εκτός, με τα κριτήρια να μην είναι επαγγελματικά. Τι κάνετε; Πως αντιδράτε; Εγώ δε λέω να βρίσετε το αφεντικό σας, αλλά σίγουρα θα υπήρχε αντίδραση. Το να μη σας πείραζε και να μην αντιδρούσατε άλλωστε, θα δήλωνε είτε αδιαφορία, είτε… υποκρισία.

Ο Νίκος Παππάς λοιπόν δεν υπήρξε ποτέ υποκριτής, ούτε κρύφτηκε ποτέ πίσω απ’ το δάχτυλό του. Προτιμά να δρα πάντα με το ένστικτο και τον αυθορμητισμό του, να παραμένει αυθεντικός και ας μην… αρέσει. Να υποκύπτει σε σφάλματα (ξέρει κι ο ίδιος ότι η αντίδρασή του ήταν λάθος) και να πληρώνει το όποιο κόστος. Θέλει να τα έχει καλά με τον εαυτό του και να μην αλλοιώνει την προσωπικότητά του για χάρη κανενός, ακόμα και αν πολλές φορές, ο τρόπος που αντιδρά δεν είναι ο… «σωστός». Η συμπεριφορά του χθες, κρίνεται ανάρμοστη, συμφωνώ 1000%, αλλά την θεωρώ πολύ πιο τίμια απ’ την συμπεριφορά του τεχνικού τιμ, το οποίο, όταν οι καρέκλες… έτριζαν, δεν είχε το θάρρος να κάνει αυτό που ήθελε πραγματικά, δίνοντας… αναβολή στην τιμωρία επειδή «αυτό μας συμφέρει».

Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα. Άπαντες λειτουργούν με βάση τι τους συμφέρει τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δείχνουν καλοσύνη και κατανόηση άμα αυτό τους βολεύει, αλλά στην πραγματικότητα αυτό που τους έχει ενοχλήσει στο κρατάνε και φροντίζουν να στο «χτυπήσουν» κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν πιθανότατα η θέση τους είναι εξασφαλισμένη και (θεωρούν ότι) δεν θα κριθούν τόσο αυστηρά. Η υποκρισία και – να μου επιτραπεί η έκφραση – ο «δηθενισμός» έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας χρόνια τώρα και πλέον, το να ‘σαι αυθεντικός (με τα χίλια στραβά σου και τις πολλές ανάρμοστες συμπεριφορές, δεν αντιλέγω, αλλά ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ, επαναλαμβάνω) θεωρείται «πρόβλημα». Άποψή μου, όμως, είναι, καλύτερα ειλικρινής, αυθεντικός, ντρόμπρος, αρσενικός και ας κάνεις φάουλ, παρά υποκριτής και ανήθικος. Γιατί, κακά τα ψέματα, η συμπεριφορά προς τον παίκτη, ήταν τουλάχιστον ανήθικη. Πολύ πιο ανήθικη από ένα «βλάκα» ή μια ειρωνία…

Ας κοιτάξουμε πρωτίστως πώς θα πάψουμε να λειτουργούμε ώστε να εξυπηρετούμε το συμφέρον μας, να το παίζουμε καλοί ή κακοί ανάλογα με την περίσταση και να χτυπάμε, όχι όταν πρέπει, αλλά όταν μας βολεύει και ύστερα μπορούμε να κάτσουμε να ασχοληθούμε με ανάρμοστες συμπεριφορές που, τουλάχιστον, γίνονται πρόσωπο με πρόσωπο, όχι πισώπλατα. Το ξαναλέω για τελευταία φορά: καλύτερα αυθεντικός, κόντρα σε όλους, με χίλια στραβά και πολλά ελαττώματα, παρά «δημοσιοσχετίστας», υποκριτής και «δήθεν»…

ΥΓ: Το να πεις κάποιον «βλάκα» μπροστά στη μούρη του είναι κατακριτέο αλλά όχι ύπουλο, ούτε ανήθικο. Αυτά, είναι άλλα πράγματα…

ΥΓ1: Όταν ο Πασκουάλ έθεσε τον παίκτη εκτός ομάδας, ο Παππάς δε βγήκε να φωνάξει ποτέ. Επιπλέον, όταν επέστρεψε στο παρκέ, ουδέποτε πέταξε κάποιο «καρφί» προς τον προπονητή του. Γιατί άραγε;

ΥΓ2: Οι «αυθεντικοί» άνθρωποι μπορεί να έχουν χίλια στραβά και να αντιδρούν εν θερμώ, να τα ανοίγουν μέτωπα και να συμπεριφέρονται ανάρμοστα, αλλά έχουν επίσης τα κότσια να αναγνωρίζουν τα λάθη τους. Η σχέση Πεδουλάκη-Παππά είναι το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα.